Alle inzendingen over emoties

ik heb je ontmoet in hele rare omstandigheden, we hebben samen toen veel tijd gedeeld. maar we hadden toen geen andere mogelijkheden, dat was toen ons tijdbeeld. jarenlang uit het oog verloren, geen contact en de echte liefde is weggegaan. maar na lange tijd ben ik je gaan opsporen, met goed resultaat, en nu is er weer een goede klik ontstaan…

't hart doet pijn de hand doet zeer maar waar moet je naar luisteren? en wanneer.. moet je weer iets nieuws grijpen? of blij zijn met wat je al pakken kan.. echt heel diep naar binnen kijken? en heb je er wel plezier van.. al die dingen die iedereen wil weten waar het pijn vanbinnen doet hoe kan ik het vergeten? nee, dat kun je niet want…

Veel spullen heb ik weggedaan een stereotoren, een tv waarom zou ik ze behouden ik deed er toch niets mee mij resten de plastic planten op de vensterbank voor hen schrijf ik nu een woord van dank zij verfraaien nu mijn huis door plastic voel ik mij pas thuis.…

In de brief die jij nooit schreef is het heuvellandschap groener dan de polders van onze jeugd alsof een vreemde mijn bestaan volgt beamen we de doodse stilte in het nachtrijk zonder dromen tegelijkertijd zijn we niet samen door stormen uit elkaar gegroeid in een dagboek zonder toekomst we volgen de rivier zonder wanhoop onder het maanlicht…

Alleen de bomen spreken geluidloos naamloos in groei van de natuur rivieren worden smaller in ruimte in gedachten zonder poëzie beschrijf je landschap in een boek alsof er niemand jou kent ondanks jouw zwijgen is er een verhaal in de beeldentaal van tederheid leeft het schaduwland in gedachten.…

Mijn dromen waren donker vannacht maar die van gisteren waren geel en rood dus streep ik de een maar weg en hou ik die vast waarvan ik het meest genoot die van vannacht gooi ik uit mijn gedachten ik heb genoeg van zulke nachten.…

toen jij ophield met ademen stokte iedere adem in de kamer pas één maand leefde je hier en niet meer in de buik van mama je kleine gezicht grijs, blauw rond je mondje angst gierde door de kelen zou jij deze wereld reeds inruilen voor een onbereikbaar zijn? toen jij ophield met ademen kwam de paniek tot leven in allerijl naar het ziekenhuis…

Iets kan je ontzettend raken Tot op je ziel aan toe Het valt niet te verklaren Heel moe word ik er van doodmoe Waar komt dat toch vandaan Je blijft maar malen Ik kan het niet begrijpen Dat moet toch ergens zijn te achterhalen Het gebeurt wellicht niet met opzet Maar nagedacht is er zeker niet Anders zou men het wel laten Want het geeft…

Luisterend naar de piano op de autoradio, zie ik nu haarscherp een exgeliefde spelen. (die nu rouwend om een ander is) Mijn wijk binnen komen rijden, jongetjes zien klimmen over hek, die me in een vlaag doen denken aan mijn kind, waarvan 'k kort daarvoor nog het graf, waarlangs ik reed, dacht te bezoeken, maar toch niet deed. Langs…

hij verleidt me… verleidt me, hij fluistert woorden die ik wil horen bij bloementuinen die zo heerlijk geuren als een kind in zijn armen ben ik een veer gedragen door de wind zo licht ben ik. zes maanden lang draagt hij me naar het land der verleiding hij geeft me de zon, de zomer vertelt me dat ik zijn alles ben gelijk sta aan duizend…

Dit zou inzicht kunnen zijn omgelegd in verdriet van een verpulverd hart kleurloos weggeworpen ingekuild waar vluchten vergaat geslipt zonder enige houvast weggezogen in drijfzand uit een nachtmerrie waar zelfs ontwaken geen redding kan zijn.…

De wilde zee met haar woeste golven ik zwem maar word er bijna onder bedolven ik bereik het land, maar zelfs het zand proeft zilt de zee, zij blijft wild eenmaal rustig op het land ver ver weg van het zoute strand zie ik die stormachtige zee en ik besef, bijna nam zij mij mee.…

ze heeft geprobeerd te leven toen de zon geen warmte meer gaf.. haar lichaam steenkoud was elke dag ( ook haar hart ) waar ze te oud was voor hem met vijfentwintig jaren. nu wil ze naar een plek zonder angst, verdriet en pijn niets weten van hen samen geen herinneringen meer aan toen, gelukkig en verliefd… waar liefde bedrog is…

Ik ken geen rem ik praat en praat maar door ik lijk wel dol op mijn stem maar ik ken mijn grenzen niet ik ga dwars door hen heen en zo draaf ik door ken geen stop totdat er iets in mij breekt dan houdt het op.…

het maakte niet uit hoeveel bloemen zij van hun bladeren ontdeed gemis sneed vlijmscherp door haar al voelde het als nimmer tevoor…

mensen blijven maar vragen stellen over ons en hoe het nu gaat je hebt me brieven geschreven en ik stuurde ze terug met de wind het is nooit gemakkelijk geweest met mij samen te zijn mensen vragen me dingen of ze zelf geen leven hebben, beschuldigen me zal ik mijn ogen dan maar verbergen ? voor hun vragen heb ik geen tijd want het is geen…

Spartelend in het water heeft hij de eeuwigheid van de jeugd hij denkt nog niet aan later alles wat hij nu doet doet deugd er wordt onvoorwaardelijk van hem gehouden zijn wereld kent geen wantrouwen de schoonheid kiest hem uit vol vertrouwen eens slaat hij zijn vleugels uit voor nu zal hij hier zijn kasteeltje bouwen.…

Ik zal onverslaanbaar zijn De regen zal mij niet spoelen Niet deze waanzin wegboenen En de maan kan niet voorkomen dat ik de zwaartekracht weersta Zelfs het vuur zal mij niet branden Ook al brandt mijn passie hard De wind zal mij niet vervoeren Ik houd standvastig vast Aan deze verrukkelijke race Naar de finish van het begin Van tijden waarvan…

hij weet best dat het stom is om vast te houden aan iets wat voorbij is maar hij kan haar niet vergeten al ziet hij haar samen met een ander het doet hem zo’n pijn, hij kan en wil haar gewoon niet vergeten zijn vrienden noemen hem een dwaas maar hij heeft ergens nog hoop oude liefde roest immers niet? ze zal hem zeker gaan missen. want…

Wandelen met jou is het einde weer naar het begin brengen praten over kwaliteit van leven wat zo heerlijk is op een Noordzee strand tijdens een regenachtige zomerdag terwijl wij maar geen afscheid kunnen nemen nog eens terug gaan naar toen we in bomen konden klimmen en zandkastelen maakten we naderen het einde van het verhaal en komen…

Het is nog een streling slechts een fluistering zonder kracht. Het borrelt duwt blijft nu nog zacht. Van binnen uit stuwt het naar boven dat stille geluid dat ze nog niet wil horen . Niet voelen, niet zien, niet stromen, niet bewegen, niet beleven. Zelfs duizend zuchten gaan geen stem geven. Machteloosheid slaat toe niets…

nachten eindeloos lang hart koud als ijs liefkozende woorden die herinneringen zijn geworden er was zoveel mis omdat tranen zouden drogen vanzelf alles weer zou helen want beter tevreden en alleen dan ongelukkig samen liet ik je gaan daarvan kreeg ik geen spijt mijn hart opende zich voor een nieuw begin er woont opnieuw een ander…

Ik ontmoette heel wat mensen tijdens mijn leven een paar van hen heb ik mijn hart gegeven ik kreeg het steeds in stukken terug maar het klopt nog ik bewaar het in een grote doos deze staat ergens in een kast hij staat rustig daar je kunt hem niet pakken hij is te zwaar.…

Ik zit hier alleen in een raamloos kamertje van het uitvaartcentrum met alleen rouwkaarten om me heen van mijn moeder Mijn ene broer verkiest het Vondelpark. Een wandeling in de zon om the day after de Canal Parade even bij te komen. Mijn andere broer verkiest zich te benevelen met drank. Gegrepen door zijn gifdrank ligt hij apathisch…

ze onderwezen mij en openden mijn ogen voor je liefde toen de afspraken waren gemaakt kletsten ze over ons, mijn lief en ze beschuldigden me van iets. ons hart was overvol van geluk maar als men mijn deur passeerde sprak men geen woord meer wat gebeurde er toch? ze hebben mij de weg getoond. ik luisterde en was gewillig. ze hebben me…

Ik wenste mij een steen ik kreeg een diamant wat valt er nog te wensen ik wenste mij het licht wat ik kreeg was een gedicht wat kan ik mij nog meer wensen…

Waar zijn mijn zinnen alles wat blijft om jou te beminnen ik weet dat je bent gegaan op een reis achter de maan waar sterren fel fonkelen je bent nu een stralend hemellichaam en hier op aarde probeer ik jou te zien vanuit mijn raam en terwijl ik de sterren tel om jou te vinden kan ik woorden weer aan het papier binden.…

eindelijk de moed het te vertellen dat ik niet meer van je hou eindelijk de kracht het niet meer uit te stellen eindelijk de kracht en moed verzameld om dat te doen wat nodig was eindelijk de moed verdeeld over mijn hele leven en het had weinig gescheeld of ik had jou het voordeel van de twijfel gegeven maar ik heb de moed niet opgegeven…

De wijzers van de tijd is zij... Bloot, slechts omsluierd in doorschijnend kleed sluit ze de gordijnen en verdwijnt glijdend onder het satijnen avondkleed. Het bed wordt dan gedeeld door 2 paar tranen samen. Zij maakt plaats door ruimte en tijd in 't onbeschrijfelijk geluk, de kamer doof voor't straatlawaai.. En trager, slomer,…

alsof een groep nieuwsgierige toeristen op zoek naar archeologische wetenswaardigheden een deur hadden opengetrokken en dat die deur dan niet de houten deur met de krakende scharnieren van de oude burcht betrof maar jouw slaapkamer terwijl jij bij het vuur van de liefdesdaad overrompeld naakt bevonden of dat in stilte gebogen je handen…