5143 resultaten.
De Poortwachter van het Dodenrijk
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
675 “ Wat de Aarde breekt, zal de Hemel binden”
Op de drempel van zijn laatste adem
verlaat hij onhoorbaar bloed en tempel
en spelen sterren met de oneindige nacht
Het leven wordt een onbuigzaam spel
voor haar en drukt zijn stempel
intens op de blauwdruk van haar wezen
Zij reikt eindeloos naar hem
en bidt voor hem naar niemandsland
als…
Herfst en dan...
hartenkreet
0.7 met 3 stemmen
1.498 Bomen kalen
Wolken jagen late zonnestralen
De hemel kleedt zich nu in grijs dan in grauw
Een noord wind werpt zich tegen muur en dak
rukt verstoord aan ieder blad en tak
haast zich voort, vergaart de afgestorven blaren
krijst, wervelt, blaast zijn kille adem
door alle holten, kieren, gaten heen, een kou
die aan mijn botten knaagt.…
Als het blad nog groen kleurt
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
908 ziet men mij als oud vel
Dat steeds dichter de aarde nadert
Dan denk ik heimelijk doch opgelucht
Wacht maar totdat de roest ook jullie betast
En uw spannend vlees opzichtelijk adert
Men mag de bloemen echter niet
Te vroeg laten verleppen
Het moet gezegd
U ruikt nog immer naar meer;
Opwindend zijn derhalve uw stappen
Helaas kom ik adem…
Lustende liefde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.214 Ik vreet je op
Ik lust je rauw
Ik bemin je
Ik vereer je
Man en vrouw ben ik
Vrouw en man ben jij
Man en vrouw zijn wij
Je lichaam als de zee
bij een kalme oostenwind
Beweging van onder af
Beweging van binnen uit
Zachte golven wiegen op je adem
Wiegen op je hartslag
Je kreunt als een vluchtvogel
Je zoekt je prooi met je handen…
Winternacht op Texel
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.184 In mij is ook die drang, dat geurig gisten
Gelijk in de aarde en 't oude wilgenhout,
Mijn adem mengt zich met de lichte misten:
En 'k voel mij nieuw, ik voel mij eeuwenoud,
'k Weet niets én meer dan de allerwijsten wisten...
De winter gloeit. Alléén de dood is koud.…
Enkels van integerheid
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 Gunt zichzelf en mij een ruime adem en
als deze niet meer bekwaam wordt en moet
verliezen, de plaats en tijdstip van de dood,
- dat voorrecht - te kiezen in waardigheid .…
Hoe een omelet te bakken zonder het ei te breken
gedicht
3.2 met 16 stemmen
9.031 Sluit dan bokaaltjes af,
Adem niet langer
Wees je eigen ruime graf.
Wacht nog een dag of twee.
Je eieren broeden met je mee.
Open de ramen op de derde dag.
Lees psalmen; onthaal je
Weggelopen liefde op en
Zorgeloze lach.
Breek open, vingernagels,
Ruk de ongedachte
Dooier uit je dichtgeknepen palm.
Warm de aarde met je hand.…
Alleen de winnaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
667 Het volk houdt de adem in en verdomd,
het weet dat de leiders op hen letten.
Er is geen keus, er wordt voor hen beslist,
dure mannen in even dure pakken zeggen
dat het goed zo is, ondanks de dikke mist,
en nemen niet de moeite het uit te leggen.
En het volk neemt het op de koop toe,
het volk dat lijdt, het volk dat zwijgt.…
RUIMTESPEL
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
2.384 Reine adem daalt blij zuchtend
uit een sneeuwhoofd van hoge Alpen neer
over hun borstkas vol bloemengeur
en harde buik met sparrenschaduw
glijdt zacht langs een bewoonde voet
geeft het ingetogen dorpsleven
zingende herboren arbeidslust
danst blozend door het ruime bergmeer
vergezelt
het vaartuig der Zwitserse weermacht
dat ronddraait gelijk…
NACHTELIJK DUIN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
532 Loom verzadigd rusten de konijnen
tussen hun hechte, vertrouwde holwanden,
die steeds adem van de branding smaken.…
Dialoog met het licht
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
566 De wind kust
jouw schaduw
en kluistert diep de nacht
Je vouwt
ontloken vleugels
en sluit de ogen zacht
Het licht heeft
alle schijn verteerd
de oester
in zichzelf gekeerd
De held zit diep gevangen,
hervindt z’n rust
in adem
en fluistert onverwacht:
“ Je rouwt om
dode teugels,
om lang verloren kracht
jouw toekomst…
LANDGOED OOSTERHEIDE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 Luchtig lover laat zijn adem stromen
door graanvelden, die dieren vrij bezoeken.
Ruige poelen, ogend als sprookjesboeken,
verzinken binnen hun begroeide zomen.
Schaarse voeding en lome rust geleiden
bar getij om winterbestaan te stalen.
Voorjaar zwijgt, zal het zingend verblijden.…
Najaar.
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.219 De wind kreunt met een lang-gerekte zucht,
Als deed het machtige ademen hem pijn,
Gedoken zit het stomme vogelijn,
En ’t laatste broze bloempje trilt geducht.
Dof daalt de grauwte van de hemel neer,
E brengt een weemoedsstemming over de aard’,
De grijze leegte dringt in mijn gemoed.…
DE DAG GAAT OPEN ALS EEN GOUDEN ROOS
poëzie
4.5 met 2 stemmen
4.125 De dag gaat open als een gouden roos;
ik sta aan 't raam en zend mijn adem uit,
het veld is stil, en nauwlijks éen geluid
breekt naar het koepelblauw bij tussenpoos.
En in mijn kamer, als een donkre doos,
waarvoor de parels hangen aan de ruit,
ga 'k heen en weer, tot waar mijn wandling stuit
en ik bij donkre wand stil peinzend poos.…
Als de dag van gister
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
603 om te zien of oud nieuws
eens zal verjaren
of het verleden een keer verzandt
al was het maar dat zwarte inkt
in een grijze tint op zou klaren
als ik op mijn kussen
de ogen open
zoek ik als van zelve
naar de verdreven echo
weet inmiddels dat ik
even na het waken
de laatste bladzijde herinner
om daarna gewichtloos
met ademen…
Het anker in een zee van licht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
908 * Voor Thomas *
Elke druppel draagt zijn glinstering
als een vloeibaar kleed der naaktheid
De kille winterzon glijdt als een oogopslag
over een koortsige Aarde
die eens het droesem dronk uit de diepzee
van haar verleden
Haar huid ligt gevroren,
bedekt onder een zware adem van ijs
Ze slaapt haar roes uit
in een bed van kristallen…
Als de vlinders dromen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
986 Als ik daar adem
voor vond, een laatste
bede op de hoogste
trede van de lentestond,
geënt op marmer
perkament voor de
uren waar de zon op
scheen, wanneer
je mij niet kent.…
Herboren,
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
504 De Poëzie de winst opeist,
het laatste woord verbindt in
stervensweeën van ontroering
en dit als ongrijpbare adem
in het geheugen lijst.…
JE BENT...
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
3.398 Niets doet ertoe, alles wat er in mijn leven
gebeurt, mij overkomt of me wordt aangedaan
is een futiliteit, een niet ter zake doende
omstandigheid zolang mijn adem zich
nog mag vermengen met de jouwe.
Ik traan van geluk, geniet in stilte van jouw
warme aanwezigheid hier én in mijn leven.…
Sprookje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
943 Onverwachte verstoring;
Laat de vrouw grond smakkend
naar adem happen.
Kinderen gillen
dochtertje brult.
Het wrattenmisbaksel
vies van zijn braaksel
sleept moeder
richting put zonder end.
Peutertje, peutertje.
uit zicht verdwenen.…
Op het aambeeld van een gespleten geest
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
1.149 Hier lacht een grijns zijn spiegelbeeld
Hier knarst venijn
zijn tanden bloot
* * *
Het leven houwt zijn beeltenis op het aambeeld van een gespleten geest
* * *
Om de wereld te omvatten heb ik het lijf met de ziel verruild
De list heeft hier zijn loot gestekt
langs de lat van de geest gelegd
Hier stokt de adem…
jack in the bottle
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
764 ik heb de tijd in een fles gestopt
mijn beloftes ook
ik heb de klok eruit geschopt
in mijn kussen zit een spook
het behang krult van de muur
terwijl de lijm de sterkste was
mijn adem ruikt naar zwavelzuur
en gedachtes zijn als een kompas
het stuur zit stevig in mijn hand
vertelt me nooit waarheen
jack in the bottle op het…
Theater van het hart.
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
588 Een nieuwe act kruipt uit de hoge hoed,
vroeg of laat ruik ik de adem van de soufleur
het touw van het applaus hangt slap, maar
de show gaat altijd door, in het voetlicht
maak ik mijn eerste en tevens laatste stap.
Illustratie: Wil Lof…
kermis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
549 het lawaai van de autoscooter
mengt met de metalige stem van
een bokstent het zwaargewicht hangt
loom om vuisten gewikkeld in bandages
de boksmantel louche omgeslagen
wagens van de achtbaan duiken in
de lichte adem van elektrische sterren
en als ze weer opgaan zweeft muziek
tussen droom en daad hoog overstemd
door getjingel van een…
bel haar eens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
563 de stenen zullen rollen in
een hemels bed van
zompig mos
zachte vlokjes zullen dansen
in haar hart
haar adem gestold in
de taal van de liefde
haar lippen bereid
trek draden uit haar huid
en luid de klok waaronder
ze zich schuilhoudt
bij de poort
bel haar eens
in lieflijk zwijgen fluister
je haar naam
pluk gouden bloemen van de
sterren…
euridice
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
434 Haar adem strijkt koel
langsover mijn rug.
Ik proef haar boodschap
in letters van zout
op mijn lippen
en spel het paswoord.
Niet omkijken, denk ik,
anders gaat ze
- voor altijd -.
Ik heb haar zang verstaan
en de put lokt
onweerstaanbaar
als een draaikolk.…
sTrIJD
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
812 Tijd leert mij dat zijn
hier een kwestie is van laten
De wereld is van iedereen
gedichten.nl voor
hartstochtelijke fanaten
Tijd leert mij dus te-
gelijkertijd dat jij en ik
van het leven moeten snoepen
want laatste adem, voor
dat je 't door hebt, als laatste zucht
Tijd voor reflectie
als begeerte de wereld in
Tijd leert ons ook lief…
Verscholen in het feit
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
532 Bloemaert
De zin van een leven
mooi verscholen in het feit
dat ademhaling
per direct stopt
als de deur naar de
dood wijd-open staat
De dood echter is grijs
levenloos, gebrek aan kleur
groei en bloei gestokt
adem gepopt
door verkregen rust
opnieuw weer paraat
Literair genre; de
Oudheid met zich meezeulend
herdersdichten van
hoog…
Als een tafelblad glanzend
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.539 en knieën
bijenwas in de vloer wrijven
tot het hout was opgeeft
terwijl we elkaar op bed liggen te bekijken
op de vloer, glad as een tafelblad waarover dingen
uit eigen beweging beginnen te schuiven
tegen elkaar aan, van elkaar weg,
traag over de was glijdend, het lijkt ze
geen moeite te kosten, de magneet onder tafel onzichtbaar
ademend…
Te gek voor woorden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
667 de gegeselde
en de gek
hij haat hen, ze kennen zijn gebrek
vanuit het raam ziet hij
de rozentuin, de rotsen en
het getraliede hek
zijn hoofd staat niet naar strepen
die schuinweg de tegels delen
licht en donker
hij tekent het op
schaduwen die verder schuiven
versnipperen het denken aan
vrije vlucht, zijn borst gaat op en neer
adem…