2104 resultaten.
de lente wil spreiden
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
888 de lente wil spreiden
ze wil naar ons toe
maar rinkelend
door de bocht
komt de winter
nog met kwade blikken
hoopvol dacht ze te komen
maar sneeuw sluipt
nog naar binnen
het verlangen naar warmte
onzichtbaar
nog even stilgezet
nog niet opgewassen
voorjaar nog in de verte
gestald in dromen
nog ongeboren…
De zee en het gebed
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
725 Door de Helderse duinen
loopt het Schapendijkje
tot het Kaaphoofd
op weg naar Huisduinen
Een grijze man daar
tuurt in de verste verten
heft zijn wandelstok
wijst naar hoog
boven de heiige zee
tegen de winden in
hangende gevleugelden
Hij mompelt kijk daar
ze bidden nog
de zeeuwmeeuwen…
Hoe gelukkig ik ben
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
2.367 ze weten in de
verste verte niet
hoe verrukt ik
van je glimlach ben
En je handen
en je wenkbrauwen
en...wat er verder
nog bij je hoort...…
In het moment
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.350 heden ten dage
met name
in de huidige gedachte
heerst de stilte
achter aangeslagen ramen
diepte beheert
de tijd die duurt
of lijkt verten
te hebben ingehuurd
met een woord
dat toekomst
heden en verleden vult
en als het waren
mijn zinnen
levenslang omhult…
K(i)c(i)k
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
524 Midden-Zweden, 29 december 2004
In het midden van de stilte
zit ik met mijn naakte ik
en het suizen in mijn oren
vormt een koele kille kick
en de vlakten en de verten
ijzig lang en luchten leeg
doen mijn lichaam gloeien
doet mij beseffen: ik leef.…
zomer.
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
675 liepen door de zomer
was drukkend warm
zweten puffen hijgen
een ijsje in de hand
naar een pretpark
's avonds op het balkon
thriller in je hand
de drukke jongens in de
straat maken amok,
een brommer in de verte,
ja, ik heb m'n hart aan
dit leven verpand...…
Onverstoorbaar
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
492 het uitzicht tuurt in de verte
wolken drijven langzaam over tot
het pad wegebt in vergetelheid
vreemde vogel vliegt geruisloos
op de tonen van de wind
atmosfeer gelaten
de openstaande deur geeft doorkijk
naar 'n sereen achterland
dat er teruggetrokken bij ligt…
De zee
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
551 Schuimkoppen drijven op de golven
woest is de zee
een zandstorm verduistert het gezicht
de vuurtoren schijnt met zijn licht
in de verte vaart een boot
daar komt weer een hevige windstoot
heerlijk is het aan de kust
je komt er zo tot rust
uitwaaien aan de zee
het voelt zo tevree!…
gelezen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
479 zijn sprong in verte-ogen, toen
hij stil verdronk
in blauw
en dieptes las, als zachte
dauw rond zomers gras
het was een vreemd moment
daar tussen stenen, waar ik werd herkend
als meer
dan enkel buitenkant
in mijn hand
de kleine tekens
van wat ooit mijn wereld was…
Lokroep
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
724 Verharde wegen
aangestampte paden
soms een nieuwe route
op blote voeten
door de modder
het mulle zand
een hek
een bord
stop
eigen terrein
niet buiten de paden lopen
honden aan de lijn
maar in de verte
blijft de buizerd
roepen…
't Grote iets
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
674 Wat het is
Weet ik niet
Maar wanneer
Ik hupsend voortrijd
Op opa's veel te grote fiets
Zie 'k in de verte
Blauwe luchten en
Een zon die mij verblijdt
Over iets dat komt
En dat ik nog niet zie
Of ben ik gewoon
Te blij en is het niets
Sellingen, zomer 1964
In dankbare herinnering aan opa Lute Huls…
Eeuwige liefde en zo
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
516 ik val voor het licht dat op je schijnt
gebroken in het kristal van ogen
ik weet dat je in de verte verdwijnt
zonder mededogen
terwijl we over vlakke wegen zwerven
langs leven en een beetje dood
help me overeind, of lijm mijn scherven
mijn kus was jouw voetnoot…
stilte wordt duur betaald
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
598 's morgens bij het ontwaken
is er altijd wel ergens
geraas van autowegen
treinen in de verte
het tumult van lawaaiige
krantenjongens rumoer
van schoolgaande kinderen
en dan zijn er ook nog
van die testen je weet wel
de zogenaamde open (h)oordagen
nou laat maar zitten
denk ik dan...…
landschap
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
500 de fletse zon hangt tussen
het grauwe wolkendek
en de grijze zee
een kracht die geen lawaai maakt
keert het donkere hart
naar binnen
onder een glazen stolp
het stroperige gevoel
niets dan wachten
in de verte vogels
als kleine stippen
zoekend naar al het eetbare…
Wolvenvriend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
820 Bij nacht in het oerbos
klinkt jouw woeste gehuil
in verte van een dromenland
omdat je weet dat in vergeten
eenzaamheid zich zal herhalen
richt jij trots jouw wilde kop
met bloeddoorlopen ogen
naar de volle maan die lacht
om in de nacht jouw vriend te zijn.…
Liefde overvleugelt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 jij bent
de zon en maan
van mijn heelal
ogen sterren
twinkelend in de verte
je lacht universeel
ik aard teveel
om los te gaan
in geestverruimen
koester macht
in zwaartekracht maar
liefde overvleugelt dat
heb me gegeven
om met jou te zweven
naar een oneindig leven…
Hoopvol.
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.023 Nauwelijks nog woorden,
alleen de stilte, terwijl
beelden vervagen en geluiden
verstommen in lege verten.
Bijna alles gehuld in nevel
die tot de einder reikt en
onderwijl alle hoop verloren
lijkt.
Maar dan schijnt de zon die
hoog aan de hemel prijkt.…
schaatsen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
726 zo weinig winter
maakt schaatsen
tot diep verlangen
naar prachtig ijs
of zelfs maar rommelig
vol scheuren en wakken
maar je schaatst wel
ergens moet er dan toch
de volmaakte ijsvloer zijn
die zingt bij elke slag
in de verte de kerktorens
bijna zweef je op je schaatsen…
Als een zon in de steen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
453 De steen die door
Bittere kou bevangen is,
De barre winter
Ter nauwer nood doorstaan,
Voelt de zon
Van het nieuwe licht
In zich groeien,
Komt langzaam tot leven -
De lijnen die in haar wonen
Roepen haar op in beweging te komen
Op naar nieuwe verten te gaan…
Donderdagochtend
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
662 tramrails liggen er verlaten bij
men fluistert dat ‘ie al meer
dan een half uur vermist wordt
het bord dat aankomsten voorspelt
lijkt van slag, en geeft aan dat ‘ie
er had moeten zijn
in de verste verte
is er nog altijd geen ros in aantocht
dus klim ik weer op de fiets
de wind geeft mij vleugels…
Vogelconcert
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Wanneer 't bijna donker is,
in de verte geluiden van de
kermis,
klinkt opeens het hoogste lied,
geen vogel die ik toevallig zie,
kermisgeluiden overstemmend
hoor ik een concert, alleen
voor mij, oh daar vloog ie net
met een enorme vaart
voorbij.....…
winterwoorden
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
462 langzame dromen
in mijn lichte hoofd
lucht in mijn longen
zoete melk in de
ochtendkoelte in
de palm van mijn hand
witte stille vlakte
waar mijn ogen in de
verste verte verdwalen
winterwoorden schijnen
door poreuze wolken
in het prille tere licht…
ijstijden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 in dit onontgonnen
land van steen en ijs
van de dichtgevroren
ijszee en bevroren aarde
keert met het voorjaar
het licht in het
noorden terug
de hut een stipje
in de mist als
een kleine
aangespoelde kist
de koperrode zon
en het onbedwingbare
verlangen naar de verte
haar wezen verschuift
met de tijd…
op verzoek
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
518 noem een onderwerp
en ik zal iets schrijven
om over na te denken
zegt de dichter
wij opperen 'verlangen'
en de dichter schrijft
van gindse verten
over zijn te wijde jas
met plaats voor twee
en van hunkering
naar luister...
fronsend lezen wij
zijn werk en veinzen
een diep nadenken…
op ooghoogte
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
497 een ogenblik,
te kort voor de verte
te wazig voor diepte
te weinig om de maag te vullen
helder genoeg om te
verhullen wat zichtbaar is
snel genoeg voor woorden
met in beton gegoten uitspraak
er brandt een onbekend licht
met kleur en stem
te ver voor weerklank
ogenschijnlijk…
nachtdauw
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
457 waar de spotvogel
gorgelde schreeuwde
huilde en de dappere
winterkoning dichtbij de
grond een wormpje zocht
waar de eenzame
zwaan op haar lege
eieren broedde en
in de verte de tere
eendenkuikens zag
daar legde onverhoeds
de nachtdauw een
sluier over mijn hart…
voorbij (2)
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
580 de schaduw van de rand
van de hoed viel op zijn
gezicht
voorbij gelijk en ongelijk
droeg hij zijn gekneusde
ziel op vleugels naar
het open veld
voorbij papier en lawaai
wist hij dat de gewatteerde
handschoenen zijn val niet
konden breken
hij keek in de verte alles
werd hem duidelijk…
Oneindigheid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
541 Er is zoveel verte.
Zoveel te zien wat niet te zien is.
Ik baad in het licht van de sterren.
Ik loop niet meer, maar ik zweef.
Hoger dan de hoogste hoogten.
Oneindigheid niemand kan mij zeggen wat het is,
maar ik weet dat het bestaat.
Ik ga de eeuwigheid tegemoet...…
iter novum
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
394 de blaren als bergen bedwingen
in de eerste zonnestralen
wolken drijven uiteen
in streven naar hoop
in de doordacht gewraakte wind
de spiegelende voeten in woeste
rivieren waar oevers verruigen
de wegen naar de verte
gericht op de pijn
prikken door verdriet…
Frontjas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
377 Ik nader de vijand
en verschuil me
tot het donker wordt
Ik graaf me in, sluip
's nachts in mijn frontjas
om het terrein
te egaliseren
voor een verrassingsaanval
op een geschikt moment
Vechtend tegen de slaap
sta ik in de greppel te bijten
op de punt van mijn tong
en in de verte te turen
Op mijn schouderflappen
prijken mijn insignes…