Alle inzendingen

Om hitte en onrust uit te sluiten, Doen wij de zware luiken dicht. Nu dringt uit het rumoerig buiten Alleen de klaarheid van het licht, Want zie, de harten zijn nog open, En zon komt helder ingezeefd En toont, van blanke glans omdropen, Al wat er binnen staat en leeft. Heer, doe de luike...

We dwaalden om te vinden met z’n tweeën alhoewel we apart vertrokken waren we raakten elkaars harten aan een geur overgaat in geluid gecomponeerd tot een fragment, zinnebeeld als decor op het fluwelen doek van de nacht, we zochten naar duizend vlinders van lichtzinnigheid,...

Waren wij samen hier niet eerder? Zeggen, dat je eenzaam bent is een verwijt aan de ander Eerst van jezelf leren houden We gaan nu de diepte in Jij wordt geregeerd door algoritmen en angst Nu afstand nemen om naar jezelf te kijken Bij deze een levensveranderend inzichtje Mijn hersenen h...

Een gouden lente een zilveren meeuw op het hoofd van een bronzen beeld dat uitkijkt over zee.

Er is geen reden tot klagen. Laat het regenen iedere dag. Mij zal het niet deren zolang ik leven mag. Ik zou zoveel nog willen vragen. Zoals zonnestralen iedere dag. Mij zal het niet deren. Ik begroet ze met een vriendelijke lach. Ik wil van de werkelijkheid leren. Na regen komt zonne...

Oases van koffie bestaan, temidden van plantages in Panama. Daar waar zangvogels zingen. Oases van koffie bestaan, in kopjes koffie van Boot. Wat groot is wordt weer klein. Wat klein is groot.

Haar vingers flexibel, haar handen vitaal, ja, zij was lenig, kon goed converseren - gebaren van armen, druk gesticuleren - en speelde het spel mee, maar dan nonverbaal met enthousiasme kon zij compenseren wat in den vreemde niet snel valt te leren

Al is het hart vol met tranen van verdriet, is merk je snel hoe klein je bent, als mens. Het bewijst maar weer eens, hoe kwetsbaar je bent. Een ding is zeker, je moet de draad wel weer oppakken, want als je ermee blijft zitten, wordt het steeds moeilijker op de weg , die voor...

de poes vangt een staart slaat haar klauw erin en merkt hè dit is mijn ding

liefde laat zich niet verleiden tot het maken van een keuze van wie je houden mag of kunt liefde landt in roze wolk gehuld bij ieder die zich geborgen weet in de genegenheid van een ander liefde is een veilige haven die jij bij de ander vindt om wie en wat jij bent en betekent liefde...

Ik ben onzichtbaar in het café, als een stoel – met een kop koffie.

Ik hoopte jaren Sloot haar in mijn hart Om daar te bewaren Ze klopt iedere seconde werd het ritme van mijn hart Waar ze slaat in de ronte Ging zweven Het beeld van de wolken Zal ik nooit meer vergeten Ze ging maar viel terug Naar de grond omdat ze Niet los laten kon Aan verhalen...

ik dreef op een zee van geschreven woorden de aflandige wind opende een blanco a-vieren strand daarboven de zon vol ludieke ideeën in zomerstand ik lachte om de creativiteit van koud watervrees na deze eb ben ik gaan springvloeden met gouden grepen uit het goede wij storm...

Wanneer de hemel opengaat, in het midden van de nacht. Wanneer dromen zijn uitgedroomd, gedachten uitgedacht. Geluiden worden weer stil. Grenzen worden horizon. Vol stroomt leeg. Onmogelijkheden worden mogelijk. Wat stierf kan weer gaan leven. Wat leeg werd stroomt vol. Wanneer een n...

God heeft me gestalkt in nabijheid van zijn huis hoor ik gebeden?

“M’n boerka uit? Die zou nu niet meer mogen? Een inbreuk op mijn religieuze recht!” “Ja, al die kleding weg, dat is terecht; het zal ‘t gevoel van veiligheid verhogen.” Verschil van mening mag er dan bestaan, maar houd vooral je sok’ en schoenen aan.

Die eerste nacht, dat we door Londen reden! 't Bestond dus echt! Oxford Street, Regent's Street, Marble Arch, Bayswater Road, Kensington Gardens: 't leek allemaal één lang vertrouwd gebied. En toch ook zo onwezenlijk, alsof elk moment de wekker ratelend af kon lopen, en alles: huizen, m...

Onzeker heb je zekerheid gezocht. Angstig dat je weer zou falen in je gevecht met de Dikke van Dale werd je Ketelbinkie op het 'Kofschip' Woorden gebeiteld in je ogen vielen verbrijzeld op het meedogenloos papier. Tot je de pen in je eigen tranen doopte en je vloeiend je eerste zin neersc...

de lente voorbij is zomer genieten van vrij zijn en plezier van strand bos en park met ‘s nachts helder de maan aan heldere hemel terwijl warmte briesend het stof van de dag verwaait door blad en bloem van luisterrijk zomergroen waaruit liederen ritselen vliegen vogels en bijen ...

Geheimtaal voor de kloosteroccultisten abdijen, bisschoppen en adventisten pausen, inquisities en juristen domein ook voor grammaticafetisjten Àblabs, acc.cum.ínf of a.c.i. passivum singularis of pluralis àdhortativus of een potentialis vis vim vi, haec huius hanc of hi Lingua latina ...

vele stukjes waarheid dansen al vuurvliegjes om me heen en dat ze allemaal ons een blik geven op het grote licht geloof ik meteen maar die ene echte grote waarheid dat alles verhelderende licht wordt nooit gezien dat blijft steeds uit zicht we kunnen beter gewoon zeggen wat we b...

""Ik wil nu je overleden bent nog een nacht met je slapen diep innig verbonden slapen maar zonder koeling gewoon in de warmte van onze liefde voor elkaar welke nu gaanderweg ontbonden wordt je mag gerust gaan stinken, ruiken want die poepies, scheetjes van je die harde maar voo...

De stad verdoezelt wat donker is met veel licht – Is zo de hemel?

Die hete zon rent het alfabet af letters krijgen vleugels woorden vliegen fladderend langs flora en langs fauna zinnen lijken weg te dansen om lichaamstaal te willen verstaan aan de overkant van de oevers alles wat deugd gaat ten onder achter wolken verscholen daalt de hemel ...

Het wordt tijd om op te staan. Nog zie ik onze twee hoofden, op onze kussens rusten. Hoofden, waarin gedachten komen, en als zorgen verder gaan. Hoofden, waarin we dromen. Toch zijn wij onze hoofden niet. Niet wat onze gedachten waren. Niet hetgeen wij droomden. Vannacht. Wij zijn zo...

we plukten bloemen zo uit het onbekende menden dieren van een uitheems ras hoorden talen die woord en zang vermengden op een manier die wij totaal niet kenden het is vreemd om hier te zijn en niets te hebben het mijn en dijn is geen structuur in waar zij zijn eig...

Na zeven dagen nucleaire reacties moest hij gaan biechten.

Krijg nou de tering, ik ben de sigaar. Verplicht moet ik ze in mijn doosje laten vanwege al die anti-rookfanaten met hun gezeik, gezemel en misbaar. Voor stiekem roken op een druk terras haal ik voortaan een boerka uit mijn tas.

Ik houd mijn adem niet in. Dat is fout. Daarom zit ik hier Hier leert men het. Volgens plan. In deze cel. Dagelijks minder zuurstof. Op den duur kan je zonder. Dan mag je weg. ------------------------------------------- uit: 'Bericht aan de nachtzuster', 1984.

'k Zit met mijn lamme benen in de asse van een stervend vuur. Ik bid; mijn vrienden wenen; en 't hangt mijn keel uit op den duur. Zal ik mij dan vervelen met langer Job te spelen? De schoonste lol, de liefste lol maakt op den einde dol. De schapen moet men scheren en de ...