35704 resultaten.
Met zachte hand geweven
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
519 De levende letteren
spreken
waarin ik jouw naam
met zachte hand geweven heb
En in een moment van geloof
trilt de geest der onvergankelijkheid
oneindig ver
Verdiept mijn lijden
evenredig aan mijn begrip
Op het pad van
sensitief en eerlijk
begraaf ik het verleden
Want ik ben het heden
Het levende bewijs waarin ik sta
is in de baarmoeder…
kleine meid
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
2.121 soms glijden mijn gedachten
ver terug in de tijd..…
Ik heb je naam
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
793 Maar ik weet dat is alleen
een onbereikbaar verlangen
jij bent voorgoed gegaan
achter de verre horizon
naar een andere bestemming
ver van het aardse bestaan.
Eens zal ik je weer ontmoeten
bij: de bron van ons bestaan.…
Egotripper
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
801 Helaas heb ik weer moeten zien
hoe je eigenlijk bent
Zoals eigenlijk mijn hele leven
heb je je “ik” alleen aan jezelf gegeven
Ver weggestopt en het niet willen weten
was ik het vergeten
De herinneringen komen weer boven
al wilde ik het niet geloven
Nu doe je niet alleen mij pijn
maar ook iemand die op je leunde
en je door dik en dun…
Een matte Kerst
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
2.559 weten te glippen
Deze rijk voorziene Pocher als hij was
verdrong eenieder van zijn plek
Scheldend met, rot op vies, mager, lelijk, en gek
Zo hangt de rijke bal nu vooraan aan zijn dikke nek
De ander kleurloos onbelicht niet vooraan
als deel van die overvolle boom
had liever zijn plaats afgestaan
aan hen van dit alles onthouden
En zo ver…
Standbeeld
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
753 Ik hoef geen standbeeld
nu ik niet meer leef
'k wil ook geen bloemen
op mijn vers gedolven graf
valse tranen hoeven er
niet te vloeien toen
ik ze nodig had
zag ik de vrienden niet
die mijn huis of nummer
niet meer wisten
jij had mij in de palm van
je hand maar liet mij wegvloeien
zoals de zee haar weg naar
de horizon terug…
Lach gezocht
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
1.364 Mijn vers heeft koude voeten
van 't vriezen in mijn hart
kan jij wat vreugde brengen
een grimlach voor mijn part?
Kun jij een lach verpakken
en sturen met de post
dan is dat somber pruilen
weer even opgelost…
Nagoya kasteel
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.481 Als een schip in de eeuwigheid verankerd
Ligt ver van de oevers het kasteel in 't meer,
Der wereld afgewend, hier onveranderd
Het rijk van bos en water en weleer.…
Anoniem
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
597 ik heb baat bij jouw schaduwwoorden
die vlinderen anoniem om me heen
als wegwijzers van aard
tijdens de nacht
(laat mijn waterogen gaan,
op zintuigen van daar naar hier,
van ’t ogenblik)
tiktak, luchtig gevulde uren getuigen
door de nacht van adem
in mijn oren kleppert de klok
een slapeloze muze
mijn diepte gaat ver
jouw schaduw verzacht…
De muziekkamer
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
717 Na haar vertrek
keek ik de kamer door
met een vernieuwde blik
tussen het oude en vertrouwde
hoorde ik zacht de klanken
van piano, fluit en koormuziek
onder mij kraakten
de veren van ’t antiek
en bij het achterover leunen
ontmoette ik de ogen
van mijn altijd
Aanwezige
aanmoedigend publiek.…
Van boven af
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
464 je hoofd
alle keuzes vol met twijfel
verplichtingen als lood
hoger en dikker
zijn ze geworden
in de loop der tijd
en je weet het
pas als je begint
met het slopen
van de blokkades
zet je de eerste stap
om de weg te verlichten
naar een nieuwe realiteit
maar van bovenaf
lijkt het makkelijker
dichtbij blijkt alles verder weg
ver…
verlies
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.832 ik ga wankel door de dagen
van onwezenlijk besef
in soms trage, lege uren
naar het moment, nu zo nabij
en onvoorstelbaar, dat jij
niet tastbaar meer zal zijn
herinneringen
oud en pijnlijk vers
verdringen zich
ik lachte overdreven nog vandaag
naar vrouw met kind op straat,
eet chocolade die mij smaakt
en voel me schuldig
mijn…
DE AVOND
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.177 Een vreemde stem gromde van ver
en neurde zwarte klachten,
en uit der wolken zwarte vachten
glansde een bleke verre ster.
Je adem zoemde in mijn oor
en zong er wijzen, zacht,
de zee weedroef neurde erdoor,-
...heel donker kwam de nacht.…
Verbondenheid
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.039 De levensdraden seinen
altijd opnieuw verbondenheid;
je kan niet los bestaan,
niet op jezelf teruggeworpen,
al zoek je nog zo ver en loop je weg:
je bent één van de velen.
Uniek en toch niet enkel ik,
gegeven en gekregen, gemaakt
en ontmoet, geboren uit verlangen,
uit twee, en zo bevonden
dat je mens bent,
voorgoed verbonden.…
Flamingo's
gedicht
4.5 met 8 stemmen
8.116 En hoe ze op één been staan, het andere
in hun veren opgeplooid als een handtas
onder de arm, deftige dames, wachtend op de tram
naar Rilke (psst, Germaine, laat niks merken,
daar zijn weer toeristen naar ons aan 't kijken!).…
Ganzen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
586 De ganzen weer zo hoog in de lucht,
de wereld werd ogenblikkelijk een planeet
met een hoge koepel en je zag de halzen
ver vooruit gestoken richting het zuiden.
Één werd er ziek en staakte zijn vlucht,
twee andere begeleidden hem, bleven bij
hem tot hij overleed, en haalden samen
de groep in, met veel moeite, geschreeuw.…
Gedichten van Jean Fermate
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.441 Gedichten van (h)erkenning
Gedichten van Jean Fermate
verdienen aandacht
tijdens afscheid
tijdens schouw
tijdens scheiden
tijdens rouw
Jean Fermate die speelt
gevoelens, woorden, passie
voor een ieder: kind, ma of pa
want het dichten van Fermate
laat verse sporen van (h)erkenning na…
Deze hartenkreet draag ik op aan Jean Fermate…
Met opgetrokken jurkjes
gedicht
1.8 met 271 stemmen
28.797 Later is er
de stille weemoed weer als ik, ver gezwommen
keer en zie de kust - thalatta, thalatta!…
Wil je me helpen!?
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
959 Wil je me koesteren wil je me dragen
Wil je me verwennen tot in lengte der dagen
Wil je me volgen tot ik de hoek omga
Wil je me nalopen, ook ver daarna?
Wil je van me houden, zoals ik van jou
Wil je voor me zorgen, wil je dat nou?
Wil je er altijd voor me zijn
Want alleen zijn, alleen zijn, doet pijn!…
GLIMLACH VAN EEN DOCHTER
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.530 Het had haar meer geraakt
dan ze dacht
ze had ‘t niet eerder meegemaakt
maar wel verwacht
nu was ze moe en wat uitgeput
weinig verzacht
maar man en kinderen, vrienden
geven kracht
Ze weet: ik kom er overheen
eerder dan verwacht
haar overleden oude moeder
nu ’n unieke macht
ver weg maar ook heel dichtbij
dat verzacht
aan wie ze zal blijven…
één met de natuur
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
553 sprankelend springend hert
in vlucht voor waargenomen onheil
ik kijk hem na
verrast en ook nog gissend
naar de reden van zijn angst
en van zijn bliksemsnelle sprong voorruit
en van de dreiging in zijn blik
die worstelt met een koele denk
alsof zijn weg gepland
zijn loop versmelt tegelijk mijn blik
blijf staan en kijk verwonderd
ik tuur
ver…
oeverloos
gedicht
1.3 met 10 stemmen
20.014 is er nog zee, nog meer
trekt nog stroming onder het veer?
zie de troostende hand en de ontroostbare
hand daarin, in haar schoot, beide de hare.
sloot ze haar vingers te stevig om de knop
van de rozenhouten deur naar de eetzaal?
zie het haar, zie haar
van welke plant had ze bloem, blad of blazen
niet mogen eten?…
VERGEEFS VERLANGEN
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
910 maar kan het niet
ergens
tussen de hoge dijk
en de brede rivier
op zacht glooiend zand
vol verkruimelde kracht
karig begroeid
met weerbarstig gras
en eenzelvige bloemen
staat een kleine groep
lage kromme bomen
door beeldhouwende wind beknot
bij een donkergroen huisje
wiens dak en vensterranden
felrood glanzen
dit roept om een vers…
droomster
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 ergens
ver weg
waar niemand nog is geweest
ligt haar land
Dromenland
met zachte toetsen
creëert zij haar spinsels
die vastplakken aan je netvlies
laat haar maar dromen!
het dromenzand
waar zij mee sprenkelt
brengt haar dichterbij
laat haar maar dromen!…
De dagen van mijn leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 vormeloos bestaan,
nog voor ik werd geboren
gaf U de richting aan,
ik ben in U geborgen,
uw trouw, uw Vaderhand;
ze zijn er elke morgen
als dauw op dorstig land,
uw zon zal mij omgeven
in zorg, verdriet en pijn,
uw adem doet mij leven,
uw oog zal op mij zijn,
leer mij uw liefde loven
en zingen het refrein:
een kind van U te zijn
gaat alles ver…
Nachtlied
poëzie
3.7 met 7 stemmen
11.162 Geen enkel ver gerucht
en komt tot mij gedreven;
De bomen van de dreven
en lozen zelfs geen zucht.
Geen late muggenvlucht
zie 'k vóór mijn ogen zweven;
De nacht heeft saamgeweven
zo innig, aarde en lucht.
Mijn hart dat 'k waande dood
Door 's werelds drukte omgeven
Voel 'k nu geweldig gaan!…
Jonge liefde
gedicht
2.3 met 55 stemmen
19.820 hier, ver weg van jou,
gedij ik net zo min
als de kleimais
die in het zand groeit.
laat me bij je mogen komen.
-------------------------------------------
uit: 'onder een Lee gewaaide boom', 1982.…
Ongrijpbare dwarrel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 jij glijdt door mijn vingers
ontglipt me steeds weer
wat ik ook probeer
bent de veer van een vogel
hoog in de lucht
ongrijpbare dwarrel in vrije vlucht
de lach van een kind
mijlenver hoorbaar
gedragen door zomerse wind
schijnt als de zon
onontkoombaar in schaduw
jouw licht is alom
jij bent de ziel in dit leven
de hemel op aarde…
Stilte na de storm
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
686 verlaten ruimte, gebroken spiegel
rode lippenstift, oorbellen ernaast
spoor van vers bloed en tranen
vergeten uit te wissen in alle haast
omver gelopen stoelen, horen als
verlamd de akelige stilte aan
zo snel mogelijk weg van hier
is er de laatste ogenblik gedacht
verlaten ruimte, ongezien geweld
reflectie van vernietigende woede
- maar…
INGELOST
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
776 De dichter stierf al vele malen
Maar bleef bestaan buiten de tijd
Nu is hij eindelijk bevrijd
Van telkens weer al het verhalen
Het metafysische vertalen
Terwijl de mens dat veelal mijdt
Een enkeling op rijm gedijt
Of door het vrije vers wil dwalen
Hij hoeft niet meer terug te keren
Zijn educatie is voorbij
Het karmisch groeien is volbracht…