7704 resultaten.
weer een barst in mijn bunker
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
939 Weer een rots in de grondvesten
Van mijn krakende bunker
Die hoestend dit zwarte stof
De papieren lucht induwt
Ach, ze huilen en roepen
In breekgeluiden van pijn
Want elk keitje wordt
Een scherpgekante oorlogsrots
Gezwollen in de dooraderde brei
Van mijn voelen en schrijven
En ook de drukke stuurman
Van mijn domme ledematen
De fronten…
een dag die me opvreet
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.091 Een dag die zijn zwarte broer lijkt
bouwt met zijn ontwitte tanden
van ijle lucht, een kooi
de wolken van zijn gedachten
smelten in zure druppels, ze sissen
op het rozenblad, dat verdrinkt
in een metamorfose tot netel
zijn ijzige adem snijdt
de grond onder mijn voeten
tot blootgapen van de wonde
het bloed klampt vluchtend
om mijn trillend…
september 1903
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.062 En hoe verlamd, hoe schuchter was ik,
waarom hield ik m'n lippen op elkaar
terwijl mijn lege leven in mij weende
en mijn begeerte zwarte kleren droeg.
Zo vele keren zo dichtbij te zijn geweest,
bij de ogen, bij de zinnelijke lippen,
bij het gedroomde, geliefde lichaam.
Zo vele keren zo dichtbij te zijn geweest.…
Panter
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
790 een waterdruppel
sprak de filosoof
over eindeloze vrijheid in het zelf
terwijl ik naar beneden dook,
aangetrokken door de schaduw
van een panter, en vluchtte
in woorden zonder komma’s
de zon scheen fel - te fel -
de maan was mij vergeten
gevangen in haar vrijheid
verlangde ik
naar diepe, diepe eeuwigheid
en tuimelde in de zwarte…
Maagdelijk wit
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.022 Hoor bellen rinkelen
zilver twinkelen
valt de sneeuw
in een donkere nacht
bekleedt de zwarte aarde
als een deken zo zacht
Snijden ijsbloemen
hun weg door het raam
bij het ontwaken
zucht de adem kilte
hoor het ruizen van wind
tegen de doodse stilte
Kijk naar buiten
zie het maagdelijk festijn
fantasieën spelen
tussen witte vlokken…
met het koppig bloed
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.299 ik vouw schaduwen
tot zwarte vogels
die ik oplaat
zonder hoop
ze zweven mijn cel
hun snavels pikken
gaten in mijn aderen
transformeren me tot hel
de horse gaat steigeren
en de sneeuw verbrandt
ik huiver van genot
zo maakt de hemel me kapot
ik schilder muren
met het koppig bloed
dat schimmen plet
tegen de stenen
ze ogen…
Mijn klein, klein dochtertje
poëzie
3.9 met 35 stemmen
3.354 Gelijk een daske zijt ge dik,
Gelijk een kwartelke van kwik,
Gelijk een moorke soms zo zwart,
Mijn klein, klein dochterke, mijn hart!
Maar nu gewassen je daar zit,
Daar is geen engelke zo wit,
Daar is geen lammeke zo zoet,
Mijn klein, klein dochterke, mijn bloed!…
gewapend grijs van macht
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
851 met strijd
het geel van haat en nijd
dat geesten heeft gebroken
het bloedrood en
gewapend grijs van macht
in kille woorden uitgesproken
in groen de zoen van
zondoorstoven zomers die
nog steeds naar lente roken
het hoge blauw van
kou omdat de winters in
hun eigen wakken kropen
zo rijgt de tijd de
jaren tot een eeuwigheid
die zwart…
Herfstmorgen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.246 Zwart geaderde beuken,
glimmen in een druipend mistgordijn.
Ze blozen met hun wijnrode kruinenkop
als een mimefestijn
van Chinese nimfen.
Populieren priemen hun naakte
zwepen in de iele lucht.
Nog enkele blaadjes wisperen
met een diepe zucht
hun laatste fezelverhaal.
Kraaien roeien stil door de mistrivier.…
Geen terugkeer
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.074 moeizaam wring ik me tussen
de regendruppels door richting
uitgang langs de lange oprijlaan
staan mensen zonder gezichten
de ruggen naar mij toegekeerd
stampvoetend op de grond naast
de bomen eikels vallen muziek
van Beethoven wordt gefloten
door het zangvogelensemble
abrupte stilte als ik passeer
wegvliegende zwarte kraaien
krassen…
De vlucht
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
1.006 De leegte vlucht die ik teder omvat
Kneedbaar als was in mijn handen
Vloeiend pers ik het tussen de vingers
Om het weer op te vangen
Angstig om geen verlies te lijden
Vergetelheid in de zin ervan
Krampachtig koester ik het
Een vlucht in het niets
Zwarte zwoelte dringt tot mij door
De mond is hol haar tong dringt
Struikelend vlei ik mij…
De leugen schittert
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.371 Hoeveel bedrog kan een mens velen
in een wereld vol zwart en wit
waar niemand verdriet wil delen
maar vol zelfmedelijden zit
Ik heb voor elke waarheid gevochten
keiharde leugens heb ik weg gejankt
verstand en gevoel in elkaar gevlochten
het vertrouwen is nu afgeslankt
Ik heb het eigenlijk wel gezien
deze wereld moet een virus kwijt
ik…
Holbewoner
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.105 in dit vers is Plato een bewoner
afgescheiden van de buitenwereld
donker als de nacht, een holbewoner
lichte vlekken vormen zijn ideeën
de spelonkwand tovert zwarte schimmen
op het netvlies van een onvast weten
twijfelachtig grommen ze te glimmen
met een naam de zekerheid te heten
en hij wist dat buiten deze zwartheid
helder stralend, wetten…
JOUW WARMTE
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.371 warmte
diep bij mij naar binnen gaan
je ligt te slapen als een roos
van de wereld niets bewust
je hebt niet eens in de gaten
dat ik je zachtjes heb gekust
ik leg mijn armen over je heen
en hou je liefdevol vast
alles klopt tussen ons tweeën
alles past
vredig voel ik me zo
slaap neemt mij in bezit
wij zijn de duizend kleuren
tussen zwart…
Stoorzender
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.101 Een zwart beeldscherm
ruis inplaats van geluid
onbewust en op gevoel
zoek ik naar de zuiverheid
Helderheid van klank en kleur
afstemmen op de ander
de innerlijke antenne uitgeschoven
komt de kwetsbaarheid naar boven
Een zachte stem wil worden gehoord
het beeld nog vaag
komt aarzelend naar voren
de handen uitgestrekt
Een beeldscherm…
men moet
gedicht
4.0 met 38 stemmen
21.896 Men moet zijn zomers nog tellen, zijn vonnis
nog vellen, men moet zijn winter nog sneeuwen
men moet nog boodschappen doen voor het donker
de weg vraagt, zwarte kaarsen voor in de kelder
men moet de zonen nog moed inspreken, de dochters
een harnas aanmeten, ijswater koken leren
men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen
zijn huis ontwennen…
Halfvol
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
1.517 We knipperen zwart wit
en rijden naar de ondergaande zon.
We dansen in het licht, draaien
en nippen uit onze verborgen bron.…
Dwalende dood
netgedicht
2.3 met 20 stemmen
1.037 Dode vogels
vliegen door de zwarte lucht
dode witte vogels
zonder vleugels
met ingehouden teugels
paarden zonder ruiter
Dode vissen
zwemmen door het blauwe water
dode zilveren vissen
zonder vinnen
met afgesneden kieuwen
kinderen zonder lippen
Dode kinderen
lopen tussen holle kraters
dode grijze kinderen
zonder ogen
met afgehakte…
zonder titel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
584 het hoofd dwingt
met koppig geduld
tot concentratie
het zwart strijkt knarsend neer
bruusk dient oud zich aan
het verlangen gaat altijd weer stromen
er is geen geduldige tijd
de spanning groeit en haast zich
kleuren dringen zich op
het gaat vanzelf
de rode draad spreekt
over het tragisch lot van goed en kwaad
gehoorzaam aan…
Gegrepen door
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.037 muziek doet de rokken bollen
de hakken stampen op de vloer
lijven glijden langs elkaar heen
hun gelaat strak en serieus
arm hoog in de lucht de andere
hand trekt de rok in de maat
terwijl hij om haar heen danst in
het zwart, haren gladgestreken
voelbaar klinkt de passie door
in hun dans, ogen kijken vurig
samen bewegen zij innig…
slechts deze woorden nog
netgedicht
3.6 met 29 stemmen
913 heb woorden vermoord
grootse woorden
er stonden muren rond
ik pleegde aanslag na aanslag
kort en heftig, temidden van
de dag of de nacht
een potloodkrabbel
werd een grijnzen, de dood
uitgeschreven in schaduwzijden
en toen ik op een ochtend
voorbij de zon liep
zag ik niemand
bestaan
ik kreeg een vreemd gezicht
met grote, zwarte…
In het voorbij drijven gevangen
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
3.878 Hij heeft een mooie lach
zo eentje
die de tijd doet stoppen,
tenen laat krullen
in zwarte sokken
een lach die je van
het strand zou willen oprapen
net als de mist
je brilglazen doet vervagen
een lach zo fris
die in een appel
blijft hangen,
zacht laat herinneren
hoe de lente smaakt
na een fris pintje bier
met lef volmaakt,
het…
welkom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.378 nee ik laat je niet berusten
in deze tastbare duisternis
eindig zwart zo diep
tot geen taal meer in staat
kom hier wees welkom
ik heb je lief
wil je wat drinken
koffie misschien?…
Rode jas
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.112 gekocht
van zachte stof, licht in gewicht
het moest er eens van komen
ik heb een rode jas gekocht
niet rood rood maar koraalrood
goed op olijfgroen ribfluweel
ik heb een rode jas gekocht
mijn spiegelbeeld bevalt me wel
ik fiets voorbij op ramen, etalages
ik heb een rode jas gekocht
die houdt me deze winter warm
de zon schijnt en het zwart…
door ogen van sneeuw
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
747 vandaag
had ik gehoopt
op maanlicht
want er ligt
sneeuw op de dood
en op de aarzeling van
mijn lichaam om mij met
waan te bekleden
zwart
zoals de sloot
die zich terugvond in
het grijze van de nacht
nadat de avond
haar vingers uitstrekte onder
sterren van razernij
en mijn naam schreef met wind
als zou ik de winter hebben…
Klavier
netgedicht
4.2 met 52 stemmen
892 vertrouw mijn initiatief
lief mij
staand krom plat
in bubbelbad
op de kokosmat
nauw achter in de mini
tussen knalwit duizendblad
en
de laagstaande verblindende zon
zoals prille liefde verblindt
verwarmt ze
streelt mee
klaverblad een vier
en plots klinkt
onder spelende vingers
zijn opgewonden stem
ik lief je schat
ondanks wit en zwarte…
Geloken pauwenogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 zag de onrust
in je slag
je wiekte traag
op warme winden
fladdert om de
nieuwe stroming te
hervinden die je lift
vleugelt zacht
geloken pauwenogen
op een witte ondergrond
de poten zwart al
uitgestoken voordat
je op de kroon
van bloemen landt
nectart gulzig
lentes eerste vocht
vouwt je vleugels
als de wind weer
aan je sjort en…
Voor Annick (vermoord teruggevonden)
netgedicht
4.4 met 38 stemmen
1.973 Als 't roze morgenlicht
een lieve dag aankondigt
maar plotseling door
zwarte luchten wordt verdreven,
zo werd een veelbelovend leven
in één klap afgebroken.
Geen afscheidswoord werd nog gesproken.
We vinden hier geen zin, geen troostend woord
en toch draait veel op deze dwaze wereld voort.…
onder dagen en voetstappen
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
542 lijnen weerkaatsen oude gebeden
wanneer geluid, wit als wierook,
zich neerlegt op gevouwen handen
mijn hoofd vult zich met landschappen
en wat verder met overwoekerde dagen
wanneer ramen sluiten, licht hellend
als vergeten beloften
zwarte gronden in gedragen huivering
drijven me naar het boetekleed;
de grens van weifelende leegte…
onder dagen en voetstappen
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
696 lijnen weerkaatsen oude gebeden
wanneer geluid, wit als wierook,
zich neerlegt op gevouwen handen
mijn hoofd vult zich met landschappen
en wat verder met overwoekerde dagen
wanneer ramen sluiten, licht hellend
als vergeten beloften
zwarte gronden in gedragen huivering
drijven me naar het boetekleed;
de grens van weifelende leegte…