Alle inzendingen over liefde

Als een metafoor, een beschrijving van mijn hand een illusie vanuit de kosmos schijnend op mij. Zo ben je er altijd, een teken van de connectie mijn toegang tot jouw eeuwige bereikbaarheid. Als één beeld in de nacht verlicht door de Melkweg schitter jij in het ruim tussen onbereikbare kleuren. Met mijn uitgestrekte hand zijn woorden te…

(Slot Aura-III-luik) Doorgaans na de tijd van jong begint het oud te ge- dijen In de tijd die hen nog rest, loopt zij soms op hete kolen Ondertussen sluimerend.... zeer latent aanwezig Opnieuw…

Eén vonk ontsprong vurig in een vuurzee de wereld stond stil verrast door de snelheid. Ons spraakwater was te weinig om te blussen want twee blikken stookten voor een eeuwigheid. De stilte verenigde de hartstocht in vuur en vlam met een wrijving waarmee de ontsteking begon. De oerknal explodeerde na een zacht gesis door het aanstippen…

Ik heb gehuild om de kinderen in het toenmalig Saigon ik betreurde de doden van de Bijlmerramp ik word droevig door de mensen die van huis en haard verdreven zijn en nergens een thuisland kunnen vinden er zijn genoeg rampen te betreuren genoeg ellende om over te zeuren daarom kruip ik dicht bij jou dan voel ik noch honger noch kou en…

Ik kan een wens doen Maar deze wordt al snel ingehaald door nuchter besef dat vertrouwdheid en het langzaam steeds meer onder bekoring raken van het timbre van je stem niet genoeg is... Maar dan zegt al 't gevoel in me vanuit mijn ziel dat het wel zo is, zó klopt Ik kan die rilling niet veinzen de brok in mijn keel en opwellende…

Zoals de onweersbui boven mij hoofd kon jij ook altijd stormachtig exploderen terwijl de bui overtrekt als een flits geeft dat jouw wispelturigheid weer. Het is jouw ware stemming die ontpopt en als een souvenir zich kleurrijk uit zo glijdt iedere druppel vertrouwd als een omhulsel om mijn lichaam. Het wegdrijvend gedonder oostwaarts…

Hoe kan je zonder gedachten bij me zijn onze wellust als een woeste rivier onze bedding het verstilde landschap en als je wegebt rode wijn hoe kan ik je niet voelen als zwijgen lust oproept onze lijven in liefde herinneren de berg is bij ons, wij zijn de berg we horen in het hemellandschap van dromen waar niemand praat over het leeftijdsverschil…

mijn hart is leeggedicht alle mooie woorden verloren aan jou de naakte waarheid hangt stil om mij heen antwoord mij verdronken en verloren in je ogen verlangend naar jouw woorden keer je om en word mijn pen beantwoord mij…

Achter de schaduw van de zon verlicht door het maanlicht staan de sterren voor ons te stralen. Achter de schaduw van de zon glanst het duister gepolijst daar beluister ik weer jouw verhalen. Hoe jij je dag hebt doorgebracht wat jouw idealen zijn in de toekomst van mijn utopie. De dauw maakt het beeld onscherp aan de horizon…

Had ik je toe moeten dekken, vroeg ze? Hij kwam van de bank af, drukte haar tegen zich aan en fluisterde: ja, met jou! En toen verstrengelden zij zich en dekte zij hem tenslotte toe met zichzelf als een brug over een kolkende rivier waarvan de sluis geopend moest. Zo balanceerden zij het getij, en kon alles geruisloos verder gaan, lieten…

heb me lief in onze zee van tijd laat me zien wat ik ooit was een wilde extase gerijpt in wezenlijke geborgenheid…

de wereld was onze adem een vlammende vogel onze vogel een eenzame ster de ster een kleine planeet een gouden schommel voor twee ---------------------------------------- uit: 'Orensnijder, tulpensnijder', 1975.…

Het sonnet voor het nieuwe huis Wanneer ik rondloop, op de cirkel, mij voor- stel dat het de navel van de wereld is, het geboortebewijs maar niet het gemis- te verlangen, begin zonder oorzaak, door- gaan waar het begint, omdat alle woorden mij zeggen dat ik terug moet naar beslissen- de gebaren, niet de paring, maar er is ook een andere…

de dagen dat ik jonger word en mijn verlangen ouder, dat ijsheiligen verdwijnen, een langzame zon mijn terras vertedert, een lijster mijn tuin vol zomer zingt, een blauwe lucht op het groene land ligt, mijn lome lijf weer zwichten zal voor een nonchalante ligstoel in markieslinnenlijntjesstof én schoonheid liefde wordt, die dagen…

Reden genoeg om voor jou in slaap te vallen de toekomst koos voor ons een andere weg jouw lach laat voor mij de nacht snel vallen dat jij ons universum in perspectief blootlegt. De volle ruimte in één bed maar innerlijk leeg de illusies van onze dromen dansen langzaam ze bewegen sierlijk op het podium van het heelal draaiend en slingerend…

Vannacht gedroomd van een tehuis de ochtend kwam en ik wachtte af kort hemd en een pamper aan Geluid van wieltjes op de gang vrouwenstemmen op zoek naar wat er weer was misgegaan Jij maakte me wakker omdat ik kreunde in mijn slaap Heel traag keek ik je aan verloor mezelf in de geur van je kriebelende haar kon niet horen wat je zei trok…

ik mozaïekte met stukjes leven om ze harmonisch te passen in het bestaan het leek goed te gaan tot de lijm verdroogde het cement verpulverde waarin ze waren gegoten heb met alles gebroken toen ik jouw ogen zag een veeg licht in een donkere straat bij nacht je lach parelde tanden in witte aanstekelijkheid handen speelden met schaduw…

Jij schetst mijn zwijgen als een stille droom waar ik zal zijn als mijn woordenzeef ontwaakt in het inspiratieloze niets op weg naar jou door de deur als een boot zonder haven waar zal ik zijn als jij mijn zwijgen schetst aan de andere kant van verlangen alleen in de sereniteit van een eenzame zomernacht jouw naam op mijn wolkenraam…

Wij waren één met elkaar en vervolgens weer apart, niet eenzaam alleen. Verwoest door een storm dreigend met orkaankracht deceptie enorm Duinerotiek op een kruising van zand en schelpen In de kern van zich- zelf, lees ik haar gedachte concludeer allicht dat zij verwachtte…

in jouw gezicht kan ik mezelf lezen uit lijnen van ontstaan geen letters maar geëtste stukjes leven vallen wonderbaarlijk saam momenten die de tijd markeren in tekens die niet overgaan je lach slaat weer een bladzij om ogen stralen warme zon in blijdschap staat te lezen wat wij elkaar ooit schreven…

ik keek niet om toch blijf je weg dat hele eind voor niets…

Met een zachte bries langs mijn oor verheldert de duiding van de dag met het perspectief van de buitenlucht vergezeld van jouw zuurstofrijke adem. Het ochtendgloren bereikt mijn gezicht ons ideaal smelt onbegrensd samen met een frisse wind door mijn haar en de condens tegen de ramen. Het zijn jouw zachte handen in mijn zij die accentueren…

Lang zijn de dagen nog langer de nachten voor het eenzame hart Dan komt het ogenblik dat ogen stralen lippen fluisteren: Kom nu lief, mijn lief... Wees blij en dans... Je wordt gedragen over heuvels van stilte over de wilde rivieren van je pijn... Je wordt gedragen door sterke armen armen vol vrede en rust... vol tederheid, zekerheid…

De liefde is op vreugde gebaseerd Gevleugeld gelanceerd Onbeteugeld en soms onbeheerst De liefde is: een geel met groen gebiesde vis, in water zo helder en fris, als de gedachten van een pas verworven nog onbedorven jonge pater op weg naar de mis. De liefde is een beste borrel, puur en onverdund, een gerstekorrel of een blaadje…

Zonder je te kennen masseer ik je nek, je schouders, leg ik mijn wang tegen de jouwe Gevoelens van tederheid wellen in me op En ik zeg, ik heb je lief…

ik heb een cocon van licht gesponnen uit vroege zonnestralen een zachte wind vergaarde de draden uit geurende bloemen ik wilde de zomer begrijpen reiken naar het feest dat lang geleden voor ons de tastbare hemel op aarde is geweest…

Vanaf de zijlijn bekeek ik jouw passie de wijzers tikten door het hele uur ik voelde de hartstocht door mijn bot maar het bleek jouw schaduw op de muur. De intense beleving die jij deelde door golvende bewegingen van je haar jouw betoverende silhouet verlichtte mijn balans met een vertragend gebaar. De horizon verduisterde jouw gezelschap…

Terwijl nevel de zon verleidt, de vorst met de voeten vrijt en de wind de losse bladeren, ooit groen als gras, ontheemd over de grond verspreidt en de nacht, veel donkerder nog dan gisteren, opnieuw een dag in glijdt, verstrijken de jaren. Die Grijze haren, ach, wat maakt het allemaal uit Met een hart zo warm aan mijn zij en er…

M'n hart heeft nu 'n moeilijke tijd te gaan de onrust 't verlangen, dat jij helaas niet zag er biggelde over mijn wang een traan het is moeilijk om te moeten kiezen iemand van ons zou immers kunnen verliezen? M'n hart, heeft een vriend maar dan als 'n pen die pompt in plaats van bloed de inkt vooruit zodat het op papier weergeeft wie ik…

in het wegdromen ben jij heel dicht bij mij gekomen als een vlinder streek jouw licht langs mijn gezicht hoorde in je stem woorden die zelfs de hemel bekoorden je ogen deden daarvan uitnodigend de poorten open wij deelden de godinnenschik eerst jij en later ik in wakker worden zijn wij teruggekomen na zeven hemels heftig…