Netgedichten over liefde

al mijn woorden van liefde kus ik als golven op jouw lippen zoek ze vind ze neem al mijn conversatie in jouw mond en spreek tegen mij fluisterend en zeker zo dommelt mijn liefdestaal in jouw lichaam…

licht weegt zwaar op mij sluit mijn ogen en ben gewichtloos jouw graf doemt op maar de pijn raakt mij niet ik weet mij dichter… lucht is pure liefde waarop ik leef en zweef alle energie die je liet weet mij te doordringen maar jouw pijn raakt mij niet er is geen zeer meer vervlogen angels share achtervolgend leven valt niets raakt ons…

je kust me met genot ik merk het aan je ogen ik voel het aan je huid je wangen blozen je vingers glijden door mijn haar je ruikt mijn haar het liefst van al zeg je ruik ik je haar je wangen blozen je ogen glanzen je vingers kozen je ruikt mijn haar je ruikt mijn haar…

God, dat ik niet sterf op dit ledig erf, meer een lamlendig kruispunt dan een plein, maar op dat tijdstip ben waar ik wil zijn, in haar armen, ver weg van het verderf. Zit ik in De Poort met een vraag en wijn, antwoord geef ik mij zelf met een glasscherf, waarmee ik één hart met twee namen kerf in een melange van geluk en pijn. De liefde…

een eerste schets in ronde streken op handgeschept papier geen scherpe lijn omdat pastel moet vloeien zonder pijn jouw reiken naar het leven is totale harmonie bewegen is een gracieuze dans die ik in kleuren vang je gezicht bloeit open in het licht van andere ogen je stem zingt in het koor als een juweel voor het gehoor…

de wind van vroeger blies met bolle wangen uit een rond gezicht nu waait ze lieflijk langs jouw handen dwarrelt speels en ongericht net als het licht dat sterretjes vonkte uit ondeugende ogen jeugdig ongeremd nu laat je schalks en ongetemd je lichten schijnen jij kon kraaien van plezier een octaafje hoger dan de kinderen van…

zij raken elkaar associëren schijnbaar zonder binding in het grote spel dat denken heet gedachten en herinnering samen in een kronkeling om afgevinkt te worden bijna even snel als licht kleur geluid en smaak maken hun belang iets groter voor een snel bereik van de eerste lijn een hoofd vol wederwaardigheden die het denken…

Benieuwd in welke stad ik nu beland, wacht ik in de vertrekhal, vol en vuil, met een krant waarachter ik mij verschuil, op aansluiting, de gitaar in mijn hand. Gevangen hoor ik in de slangenkuil van dichtersroem, met mijn koele verstand geen tel uit de toon, toch een dissonant: het zangerstalent waarvan ik uitpuil, houdt mij vandaan waar…

ik heb geen armen afgehakt of benen afgekapt van al wat leeft ze nooit met dood bedreigd of stil gezwegen in negeren van hun tijdelijk bestaan ben met ze omgegaan als vriend in het verweven van ons leven tot geschiedenis de getuigenissen zullen nooit verloren gaan in zand en steen van aarde zullen onze merktekens blijven staan…

Tuurden wij hoog boven ons naar de regen, achter mij voelde jouw hete adem als rook ik bloeiende kersebloesem, terwijl de sterren op Odyssee zegen. Maakte jouw ontkleding mij flink verlegen, ik zag de verwording van jouw boezem tot middelpunt van mijn universum, nog niet denkend aan een scheiding der wegen. De kamer, waarin jij naakt voor…

ik wist met een handvol mist je blik te omfloersen nog scheen de zon maar tussen bomen kroop schaduw omhoog wij liepen niet meer maar dansten los van de aarde verloren gewicht zwevend op lucht samen liefde uitstralend in de cirkel van leven geven smolt ons tot één zag in je ogen de wereld veranderen in landen liftte geluk met…

ik ben de koude zat roer de trom op een bevroren regenton ontwaak maar kikkers uit de winterslaap en kwaak het voorjaar aan kom knollen scheur je ronding open laat de eerste lentekleuren lopen ruik de onmiskenbaar nieuwe geuren van het pasgeboren pril seizoen…

Ik herinner mij hoe ik mijn eerste sjekkie met hasjkorrels kreeg, hoe ik daarna de biologiejuffrouw in allerlei rare, wulpse poses zag openlijk het uitgierde van de pret eruit gestuurd werd bij de directeur werd uitgefoeterd vernederd uitgekotst mijn beste vriend als paria verklaard een ongewenst sujet zonder waardigheid maar hij was juist…

ze zwermen om haar heen willen dippen in haar honingpot zij ziet de bobbels in hun strakke broek haar zwarte jurkje omhult de onschuld van haar mooie jonge lijf achter haar zonnebril huivert zij een ogenblik…

Ook jij bent bloed, vlees, buik met darmen Met rimpels en een onderkin Beharing als een vogelspin Een kruising tussen een apin En het zigeunermeisje Carmen Ook jij bent bloed, vlees, buik met darmen Vol dagen frisse tegenzin En dat ik jou nog steeds bemin Dank je uitsluitend aan je charme Ook jij bent bloed, vlees, buik met darmen Oh…

op de vrije loop een warme kern maakt blij in de handdruk van nu gebruikt de tijd de maalstroom van Valentijn de waakvlam van affectie die gloed heeft flair op het levenspad van waarde doordringt alles het blozen verbergt zich op het bladerdeeg van windstromen omdat er (vrij)wel altijd wind is heeft gevarieerd een eigen taal ook als…

Ik wil jou lieven van een afstand Ik wil jou lieven heel dichtbij Ik wil jou lieven hand in hand Ik wil jou lieven hier bij mij Ik wil jou lieven als de zon schijnt Ik wil jou lieven tot 't regent dat 't giet Ik wil jou lieven totdat je uit 't zicht verdwijnt Ik wil jou lieven maar vandaag liever niet…

Had ik in de voltooid verleden tijd, toen ik dit soort wendingen niet voorzag en hopeloos leefde van dag tot dag, houvast en steun aan relativiteit, nu mis ik één etmaal lang haar glimlach en wacht in spanning en zonder respijt op het einde van deze eeuwigheid, opdat ik snel weer met haar dansen mag. Zweven wij als twee hemellichamen borst…

ons stilzwijgen was gegroeid tot een taal die wij moeiteloos spraken nooit luidruchtig maar wel gedecideerd met ogen en gebaar kleine nuances werden onderstreept met vingers en handen zelden werden dingen uitgepraat woorden hebben wij nooit gehad door jouw verscheiden is ons stilzwijgen verbroken wij waren helaas nog niet uitgesproken…

er woont een merel in mijn tuin hij zingt van de liefde op een hartjesdag hij wakkert het voorjaar aan alsof er roze stofjes zweven een proviand voor mijn ziel ik voel mijn lach de tobberige wereld verdwijnt achter een gordijn van zacht frivool zijn laat me dromen, verzinnen zo vlinderachtig, prachtig deze vreugde minnen…

wel mijn lief niet mijn lief wel mijn hartedief als ik u niet ontrief wel blij, niet blij blijf je bij mij voor even toch wel zegt zij en koestert de dagen minuten, uren die ze samen doormidden zagen filmpje kijken schermpje turen koffie op bed door hem gezet door…

is het een woord dat reeds bestaat? ik zoek het op ik typ het in hoe snel dat gaat in minder dan een kwart seconde wordt het vijfhonderd keer gevonden en ik die dacht... sssst niets gelezen, niets gehoord laat ik opnieuw beginnen lieverling hoorde je ooit een mooier woord? (de gezongen versie is te beluisteren op http://veradebrauwer.punt.nl…

ik voelde dat je ontdooide hoe warmte je hart ontplooide zag de laatste vlokken vallen sterven in smeltende kristallen ogen helder door een klare lucht je lach lengde de dagen vogels vlogen in v-vorm terug nam je koude hand in het voorbij zijn van de winter ontdekte lente op het land…

Een waterval van druppels op de tent doet mij landen in een vluchtige droom, waarin deze constante regenstroom een golf van kussen wordt die ik verzend. Elke druppel, verwerkt tot idioom van een taal die zij mondjesmaat verkent met de gave van een natuurtalent, vloeit tevens in de emmer van mijn schroom. Gelijk de zon straks de wolken verdrijft…

ik heb de bloemen van lente en zomer geplukt alle kleuren verzameld maar wit bracht geen geluk de vruchten van herfst geraapt een sprankelende drank gemaakt maar door de gist deelden wij kater en vlagende mist harde noten gekraakt tot de fijnste kamermuziek maar in de wind verwaaide de melodie slechts tot flarden heb in mijn leven…

en weer is hij onhandelbaar omdat er niemand is die hem begrijpt hem leidt op zijn onzeker pad als benen hem niet kunnen dragen antwoord weet op zijn nog ongestelde vragen de angst wegneemt voor leven loslaten is zijn overgave maar heden en herinnering strijden heftig met elkaar hij is nog lang niet klaar roep de zuster maar…

Van golf tot golf en oever naar oever draagt vreugde een diepe verrukking De wind vlecht ons spel ineen van zwoel naakt zonder zonde en zonder de traan der verdrukking glijdt jouw blik in de nacht, als een woestenij mijn jurk – als geboren juk, de draagster - stuk Het kraken van oude spijlen rondom het warme strelen bekent…

Zoals je kijkt naar die getekende konijntjes, kijk toch, zeg je, zo levensecht! Als ik je zachtjes over het papier zie strijken ben ik ontroerd door jouw manier van kijken, het tekent jou, zo levensecht! Geïnspireerd door een lithografie van Theo van Hoytema, "de Angorakonijnen".…

Waai uit over velden en bossen in triomfgeschal van hoorn als blaasmuziek of zachte harp streling van zintuigen laat horen jouw intense drang te genieten bevredig ons verlangen met rust in toonaarden van velerlei klank wanneer licht de dageraad kust tot de avond vervult met dank de dagen zijn gevuld met liefde.…

Mijn liefje, ik moet je verliezen. Ja, nee, niet meteen, maar het komt, het moment dat we niet kunnen kiezen, waarop, ongerijmd, alles verstomt, waarop wij niet meer ons, niet meer wij, op een keer zonder weer, zonder waar wij elkaar en ik jou en jij mij, niet meer nu, niet meer hier, niet meer daar.…