825 resultaten.
Natuurschoon
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
651 De kou omhelst mij innig
Wanneer de zon gaat rusten
Cicades zingen niet ver weg
Een liedje voor het slapen gaan
De dauw wacht op het moment
Om tranen van kristal te vormen
In de vroege ochtendzon
Wanneer de schoonheid weer ontwaakt
De wind speelt zachtjes
Met de bladeren bruin en goud
Weggevlogen van de bomen
Op zoek naar hun avontuur…
Dat het mag rusten voorbij de troost
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.005 vervagen meer en meer
is voorbij de laatste post
blijft het verleden zwijgen
als ik terug denk aan hoe jij was
het samen lachen, samen huilen
samen waren we sterk
vliegen dagen de tijd voorbij
blijft dit vooralsnog onvolledig
kon je het maar vasthouden
dat het mag rusten voorbij de troost
in gesponnen draden
rusten woorden als stille dauw…
kokman
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
678 wel honderd potjes lonken
naar het niet zo kennersoog
van de te zware keukenpiet
liever blijft hij uren hangen
in de marge van de winkelstraat
waar in groene geuren wordt geschreeuwd
dat zijn neus te zeer gevoelig is
zijn ogen altijd worden verzocht
het juiste kruid eruit te kiezen
hij is een kok, man
van het keukenvak voor
dag en dauw…
viering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
841 een nieuwe dag van het leven
glanst statig boven de horizon
de stilte is voelbaar in geur
van benevelde aarde en heide
parelende dauw in spinrag
bomen in grijze sluiers
de eerste kleuren van verval
de herfst zit in de lucht
na een verzadigde zomer
de eeuwige kringloop
op mijn kleine stukje aarde
onder hemelse oneindigheid
alleen…
Witte vos
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.507 mij meenam in de regen
naar een driesprong in het bos
Waar ik stond met al mijn vragen
en een vos die mij verliet
voor een nacht die was gaan dagen
en een veldmuis in het riet
die zijn leven zag vervagen
want de sprong verkoos hij niet
Bang voor vossen en hun ogen
en hun prooi die wordt verwacht
ben ik toen naar links getogen
tussen dauw…
Zomerse dromen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
474 stilgestaan in
twee ondiepe
karresporen
de berm is in
groen verloren
noord-hollands
karakteristiek
wat weggestopt
tussen hoge bomen
warm genietend
van zomerse dromen
maar in de keuken
rommelt drukte
van belang het
schapenvlees heeft
al een ochtendlang
gesudderd in de pan
er wordt opgeschept
de mannen hebben trek
voor dag en dauw…
Toeval
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
842 Zon valt op de gevel
een zoveel duizenste tegel
verlicht door een ster aan de hemel
Wij verven de wolken blauw
zingen op die steiger
dansen door tot de dauw
De zomer komt eraan
een groot feest
hier ver vandaan
Dans dan mens
en laat je gaan
ver weg
o maan o maan
waar komen wij vandaan
waar gaan wij naar toe
toe
het toeval bestaat…
thuis
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.020 het is rustig
in de tunnels
en op de brug
op weg naar de heilige burcht
zicht op
het pad
het licht
ruimte vullen
met levenskleuren
ontwaak en houd wacht
de spiraalvlam
brand tot diep
in de nacht
overgang naar dag
de dauw als instrument
een trompet
luid is de kreet
ontwaak
o luid
ruis
de dag is grauw
maar zon komt toch
wel weer…
Verstillende nevels
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.075 de oplossende dauw van deze ochtend
danst in het spiegellicht van de zon.
een mijmering weerspiegelt mijn theater
een verhelderende schittering van dit bastion.
Zie daar!…
Als Dante's prayer
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
658 moed inspreekt
in de blauwe lucht
ik weet niet waar ogen rusten
liggen vingers verzonken op een bladzijde
melktobbe gedachten doen verdwalen
voordat ik er erg in had
maar adem herstelt (verkwikt)
als Dante's prayer
nog zonder aankomst door de ander
die meetelt om niet te vergeten
wat in het hart is gegrift van liefhebben
tussen dauw…
Het leven zingt in jou
netgedicht
3.1 met 17 stemmen
2.681 Het leven zingt in jou
nog eer je werd geboren;
het heimwee brandt de
dauw van ’s morgens weg.
De dromen glanzen in
je rust en bouwen steden
waar liefde woont en waar
de tederheid wil bloeien.
Een levensjaar weer verder
en je kent de zachte kracht
waarmee de rozen geuren
ondanks de vergetelheid.…
op weg
gedicht
2.1 met 94 stemmen
20.195 de lucht voorspelt verandering
de wind, een herfstorm midden-
winter, blaast ons omver
takken, nu kwetsbaar kaal
wachten op een schone lei
midwinterdonker maakt me bang
geen heen, geen terug, geen dromen,
wat blijft is enkel dag en dauw
geen vogel in dit grijs en grauw waar
maar geen einde aan wil komen
't is bijna kerst, geef mij je…
maandagen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
819 maandagen zet je best
voor dag en dauw aan de deur.
ze manen immers aan
tot aanmodderen.
bovendien regent het
pijpenstelen op maandagen.
dat is algemeen geweten.
maandagen blijven dus
de aangewezen dagen
om alleenstaande dames
op te zoeken.
met een suikervrij taartje.…
Vals sentiment
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
574 Een lekker vers
met veel sentiment doorweven
een echte tranentrekker
zo eentje over hoe zwaar het leven
van een boer wel niet moet zijn
voor dag en dauw gaat zijn wekker
en dan de huismoeder niet te vergeten,
ja ze zullen het weten,
zij zorgt voor Pa en de kleintjes
voor haar dertigste krom
haar leven is niet zo fijntjes
als van…
Pijn fabrieken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
597 blok ijs
een harde korst dat zich
door zon niet laat smelten
is de kracht van gewetenloze mensen
als kemphanen staan zij
tegenover elkaar
en kakelen als de kippen
die het moeten bezuren
en nauwelijks
nog eieren kunnen leggen
staat daarom even stil bij de zachte
wind die overal om ons heen is
en geurt naar lelies en
gras bedekt met dauw…
Dromen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
570 Het leven is soms hard en vol van zorgen
maar telkens komt er licht in druppels dauw
en 'k zie met vreugde weer de dag gaan blinken
en voel de vrede kiemen onder't wolkenblauw.
De manke heup zal ik wel blijven houden,
maar 'k weet mijn God oneindig trouw.…
Regenglans
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 Onder glanzende druppels
ziet de vensterbank zwart
van schimmels, stuifmeel
en vliesjes eten ze, geplakt
op een bed van honing-
dauw uit de lindebomen
Ik zit vast in verdriet
niet wetend waarom
.....'…
want je kleur is de hemel
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
921 met
het bruin van slagregens
je groeide niet op
in het aards paradijs
je hebt je verstopt
in het groen langs de wegen
in de schaduw van bomen
is bloei over stilte gekomen
je spreek mensen aan
ze willen je plukken
verrukt door je schoonheid
maar laten je liefdevol staan
want je kleur is de hemel
pril als het blauw bij ontwaken
dauw…
nog hooit het gras
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.000 mandenvol oogst
onder zomerse luchten
bomen verzuchten
hun takken vol vruchten
kleuren de herfst nabij
nog hooit het gras
scheren zwaluwen
in weergaloos vluchten
omlaag voor de regen
samen met muggen
opent de morgen in
rood zullen spinnen
de webben belopen
in druppels kristal
zon weerkaatst overal
dauw spant draden
tussen takken…
Oogappel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
496 Voor dichters van het ochtendsnelsonnet
Spring ik voor dag en dauw
graag uit de veren
Ga als een vroege vogel
reageren
Al blijft het dikwijls bij
die ene zet...
Of zijn de broedkolonies
op het Wad
Het leggen van een eitje
soms al zat?…
Regenglans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
377 Onder glanzende druppels
ziet de vensterbank zwart
van schimmels, stuifmeel
en vliesjes eten ze, geplakt
op een bed van honing-
dauw uit de lindebomen
Ik zit vast in verdriet
niet wetend waarom
...…
Spreuken die nooit zijn gehoord
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
529 weerkaatsingen van wat ooit speelde
glanzen als dauw op de koude aarde.
Dichter, uit zijn vers geen hoop gewekt,
wever van woorden die ongehoord zijn.…
Zwarte Marokkaanse roos
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.103 Blauw maanlicht schijnt stil op een tere zwarte roos
ze staat daar koninklijk, gesloten en broos
Pril in knop
verwachtingsvol richt ze zich op
Nog even en dan zal haar maagdelijke dauw
dageraad's drank zijn, vol zoetigheid, zonder rouw
Verwarmd tot in haar diepste binnenste
verjaagd de zon de nachtelijke kou
Met haar stralen vol belofte…
Boom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 In je ongesnoeide takken
hangt nog voorbije zomer,
en -vochtbedauwd-
het wuivend spinrag,
dat in tijdloos ritme
winter nog gevangen houdt.
Wat blijft is naaktheid,
wit kleed dat de wond bedekt,
tot -door voorjaarswarmte afgelegd-
de knop zich naar 't leven strekt,
en een nieuwe tak
het hemels hemels blauw omlijnt.
Gedachteloos,…
Herfst
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
608 'n Twijgje wind slechts
speelde met het laatste blad
van de bijna naakte boom,
die eenzaam, verloren haast
en half verdronken,
zich oprichtte uit laag hangende
dauw, over wat bij helder zijn
een weiland bleek.…
Loos licht
gedicht
3.2 met 16 stemmen
8.284 Doornen raken de dageraad
prikken lucht in het ochtendlicht
daar, midden in de roos ligt de pijn
schuingesneden steel jij de dauw
van fluweelzacht geopende handen
waar het dieprood d’aderen raakt
sterven nerven in wortels
en rafelt gevlochten leven
bruusk in het groeisel van de tijd
sedert terra vochtige grond scheurde
tieren netels…
Feeëriek tafereel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 de zon wist
witte randjes
van de ruige vorst
die de bloemen omgeven
in een laatst overleven
nog is er geen wind
wel een tintelfrisse kou
die van de dauw
kristallen maakt met
duizend twinkelingen
alsof de tijd
heeft stilgestaan
ik wilde voor
de bloemen gaan
heb daarvan afgezien
jou geroepen
je kwam op blote voeten
over het bevroren…
Opwaaiend vuil
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
1.268 dode ogen
Roekeloos nestelt de mayonaise
zich in het lange golvende haar
Mussen strijken op haar neer
zodat ze zich tegoed kunnen doen
aan wat de maatschappij al niet weg doet
De neerstromende regen laat het vet
regeren over schoonheid
Ze buigt niet
Star en
regerend over het park
wacht zij tot de dauw…
defloratie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
559 Zijn pracht hangt
Over zijn bladen heen,
Zijn zweet: de dauw
Geilt op de nacht
En blad na blad
Valt sensueel
En ritsel ritsel
Vlijtig neer
De aarde schokt
In zijn genot
Zo spettert spastisch
Slijk elastisch
En door’t splijten van de aardkost
Hier Schaamteloos en gutsend neer
ZO OOK
Het naakte tafereel
Van de bruingezonde notelaar…
Advent
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.471 sluier, soezende zomer
tuimelt lichtvoetig als een vilten stemvork
over ons glinsterdak, ondermaans bestaan
krioelt van noten, zingt van opschudding, klinkt
lentelijk, tot winterstof helderhoog zweeft,
licht wordt als groeiend gras haar bloemen
ten hemel richt alsof God spreekt, zij
vergeten dat bangtrillende kou
anders is dan blauwbloeiende dauw…