7767 resultaten.
Ordovicium
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
459 nu is het moment dat eilandenrijken
bezwijken onder de druk van celwanden
langs het onbesproken kind dat vlucht
over bruggen met oppervlakkige pijlers
dat niet mag zijn, dat hoort te zwemmen
in giftig water zodat het lijf is afgemeerd
roemloos bestrijkt daarna een nevel
het leven in zee en louter periferie
tot ongeboren toekomst gloort…
Wonderschoon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.039 Wonderschoon mooi kind
zo onnozel, zo lief
zo blij, zo tevreden
een echte hartendief
Wonderschoon mooi kind
zo vrolijk van aard
al zo innemend en ondernemend
voor mij zoveel waard
Wonderschoon mooi kind
met je glanzende ogen
zo blauw als de zee
het is bijna niet te geloven
Wonderschoon mooi kind
je hoort er bij
voor nu en altijd…
In de kleur van jouw ogen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
560 mag ik met schuim
de golven krullen
van de grijsgroene zee
ongenaakbare bergen
zachtjes afkammen tot
een geel glooiend geheel
waar boven ik speel
met het wit van wolken
in een zomers blauwe lucht
zo samen liggend
in het groen van gras
met bloemen die ik je gaf
maak ik de wereld
die ik al jarenlang zag
in de kleur van jouw ogen…
Kleurrijk
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
615 Kon je maar
mee met mij
Daar waar
mosgroen mengt
met ijs en karmijnrood
Tot aan een lucht
vol mysterieuze wolken
Zeker twintig tinten
grijs tot ver in zee,
en kleurrijk rhyoliet wat
gelaagd is over dood
of leven..…
ik zal leven
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
864 straks
zal ik aan de rand van de zee voelen
aan alles waar ik geen hand op kan leggen
met de jaren dansen, met een meeuw
als gedicht geschreven nog voor hij vliegen kan
ik zal als wind leven
het water waarin jij me optilt, buiten adem en vol vloed
lichter dan een cirkel
mijn armen rond je hals leggen
zo graag en nog liever
in één beweging…
NACHTZOEN
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
862 Galmende, golvende
muziekklanken vervoeren
mijn vloed tot eb
mijn schuim landt
op het strand
mijn lichaam
laaft zich aan
het nog warme zand
als ik naar de hemel kijk
laten de sterren zich
maar wat graag raden
ik zie de opkomende maan
vriendelijk knipogen
naar de ondergaande zon
de zee zich spiegelen
aan mijn avondrust
van…
Verdwaalde gedachten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
447 verdwaalde gedachten vinden vrijheid
daar waar zee de hemel kust
geborgen in sculpturen
dat liggen te pronken in de naaktheid van het zand
gisteren stond er nog een vervallen zandkasteel
die grondig onderhoud behoefde
alle woorden waren immers weggeroofd
doordat het tij ruim baan had gehad
nu worden deze verhalen
voor altijd bewaard…
meeuwen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
439 je loopt langs de grachten
en je vraagt je af in de lente
waar zijn die eeuwige meeuwen
nu natuurlijk op de warme zee
ze hebben ons niet meer nodig
vliegen boven oceanen vol vissen
achter duistere schepen aan
in onrustig en onverschillig water
zien verder niet
wat daar nog meer drijft
of aan het zinken is
waar ze naar duiken…
Samenloop
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
435 vroeger, achter ons, of later
in de verte, een spoor in kalk
vingers op beslagen ruiten
ergens in de massa, op zeker
moment in een eindeloze tijd
nog dieper in het binnenste
van het blauwste van de zee
de monding van de rivier of
een wollen streep in kille vlucht
grondkleur in onbedekte termen
een smalle samenhang waar
onze wegen zich…
ingehaald
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 toen we onsterfelijk waren
al wisten we het niet
rolden de woorden uit
onze monden met de
snelheid van het licht
op een dag haalde
de tijd ons in
we hunkerden naar vertraging
woelden te hooi en te gras
naar brokstukken van toen
we zagen hoe op zee
een storm opstak
onze woorden bereikten het
het uiterste licht niet langer
we oefenen…
Soms even
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 Het zonlicht lonkt naar de aarde
vraagt haar ter dans
plantjes nog maar net gepoot
ruiken hun groeiende kans
manen stralen kussen de zee
maar vertel me liefste
wat heeft dat lonken
en kussen voor waarde
weet je
als wij dat niet zouden beleven
neem ik al genoegen
met soms even
onze gevoel voor natuur
is zo weergaloos groot…
Wakker worden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
509 ik word wakker
in een plas van ‘s werelds bloed
niet ’t jouwe noch ’t mijne
al voelt het hartzeer intens
kan het nog harder
nog dieper, nog dichterbij
breng de wapens naar de zee
en zet je neer op het zand
voel de wind op je gezicht
keer terug naar de kern
daar waar ’t ooit begon
in liefde…
Ik moet weg
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
502 spelen verleerd
vingers en handen
doen alles verkeerd
waar vroeger
fantasie snel
gestalte kreeg blijft
de vloer nu akelig leeg
ik filosofeer
denk en probeer
maar de spirit
vonkt helaas niet meer
mijn geest
is bezet met tal
van structuren zonder
ruimte om bij te sturen
ik moet weg
de ballast overboord
naar zand en strand
de zee…
eenzaam hart
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
751 eenzaam hart
verloren zoekend
in de diepe zee
eenzaam hart
verschuilend achter bomen
als een ree
dwalend door de straten
als geen mens
meer buiten is
eenzaam hart
zoveel verdriet
verlangen en gemis
hunkerend naar warmte
maar ook warmte
doet soms pijn
eenzaam hart
wanneer zal het weer
eind'lijk zomer zijn…
bitterzoet bloed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 ze mijmert
in een huis
van glas waar
de dag in
zachte tinten
vervloeit
de laaghangende
wolk het zonlicht
weerkaatst
de lucht aan
het donkergrijze
water raakt
de azure zee
het schip op
handen draagt
de tedere takken
van de plataan de
westenwind weerstaan
ai solitas ai saudade
weemoedig zingt haar
bitterzoete…
verlangen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
560 in ballingschap
loopt de mens
op eieren een
breekbaar verhaal
met draadjes en
touwtjes houdt hij
het leven bij elkaar
laag na laag
projecteert hij zijn
afgepelde dromen
op witte muren en
dagen zonder eind
in zijn oren suist
de vermoeide zee
het is altijd het
kleine verhaal dat
over grote dingen
spreekt zoals het
verlangen…
Artistieke streken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
421 De omgekeerde bladzijde
tracht de stilte voor te blijven
nu niemand, zelfs jij niet
mijn gedachten kan verstoren
ontroering brengt meer kalmte
dan zwijgen eenzaam kan vertalen
lichaamstaal blijft onveranderlijk
door intieme artistieke streken
gelaten in liefdesverdriet gestreeld
breng ik mijn ziel terug naar zee
en kijk ik naar de schepen…
De stille oceaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 De weg is lang
de zee is diep
de oceaan is groot
waar ik jouw spiegeling in zie.
Het souvenir
bij schemering
in dit bad met sterren
omringt door jouw glinstering.
Het intens gevoel
dat routine bevrijd
gesluierd door de nacht
aan de horizon zonder eind.…
Nauplius' wraak
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
516 Nauplius ontstak
schoonschijnende
vuren hoog op
de rotsklippen
van het eiland
in de schaduw
van het schrijnende
verlies verlichtte
zijn kunstgreep de
donkere wraak
mannen brulden
als gekooide
dieren overschreeuwden
het bulderende
water van de zee
in het bleke ochtendlicht
ondergaat Nauplius de
levenloze aanblik
van…
Nog lang niet dood
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
591 De dood fluisterde zacht, kom neem mijn hand
Ik breng je naar de bergen of de zee
Of naar enig ander land.
Ik riep op luide toon
een tuinman verwacht je in Ispahaan.
ga weg dood, je kunt me niet bekoren
Oké, dan niet, zei de dood
Dit keer heb ik verloren
Ik wacht wel af,
je zult ooit nog van mij horen.…
Leven
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
411 zwaar valt het ademen
waar de onenigheid
alom zich breidt
een zee van onrust
steekt de nachtwind op
in 't kinderhart
't teder beven
mensen smart
wat de ziel tot ziel
niet uit kon spreken
stil in 't gebed
Gods blijde gloed
komt binnen
kinderen
genezen naar 't nieuw
van morgenrood…
Heel even
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
573 HEEL EVEN
Ik zit op een bankje
Op een duin op Ameland
Ik voel de wind
En vooral de zon
Ik zie de zee
Het strand, het zand stralen
Ik hoor het helmgras wapperen
Als een kuif op ‘n jongens-kruin
Ik ervaar het zoet en zout
Maar ook het zilt
Ik besef hoe mild
Ook de mens mag zijn
Ik ben nu die mens
Die dit beleeft
Heel even…
De zon
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
408 Je zakt in de zee maar waartoe?
Elke dag weer en je wordt nooit moe.
Ik sta op het strand en ben verbaasd.
Wij mensen hebben altijd haast.
Maar de natuur die gaat z'n gang.
Dag in dag uit, al eeuwen lang.…
Avondzon
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
491 Een dromend staren over zee.
De schemer neemt me mee
en bereidt er zo mijn nacht.…
Woede
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
778 Wees afgekoeld,
Geen bliksemende ogen meer,
Geen zee van vloeken meer.
Wees afgekoeld,
En zeg Sorry,
Dan zal iedereens jouw storm vergeten.…
Zonsondergang
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
578 Een dromend staren over zee.
de schemer neemt me mee
en bereidt er zo mijn nacht.…
Leefnet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 Wat er van dat fout geweven lieve leven
even bleef, het leefnet op het land getorst
een druppelspoor van vocht
tranen op een allerlaatste sparteltocht
aan die overkant op tanden knarsend zand gemorst:
Nooit meer samen zilten in het zoet van zee.…
Rust Haiku
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
505 Geen journaal kijken
Geen actualiteiten
Wat geeft dat een rust
Even geen Op1
Geen Jinek of Eenvandaag
Nieuwsuur overslaan
De nieuwskijker staakt
Neemt vakantie van het nieuws
Geen discussies meer
Ik wil geen debat
Ben polarisatie zat
Tijd voor groot verlof
De deur trek ik dicht
Blote voeten in het zand
Wind, zon, zee…
Die rozen zijn altijd voor je moeder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
339 Die rozen zijn altijd voor je moeder
Die altijd naast je staat
Heeft haar jong verdriet
Dan huilt zij met je mee
Die rozen zal ik haar altijd brengen
Al is het ergens in de Middellandse zee
Die rozen zijn altijd voor je moeder
Nergens is er zo'n vrouw als zij
Wees op moederdag blij
Ook al zit het heel vaak tegen
Mijn moeder is altijd…
logica en vleugels
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
293 logica
zet een rechte lijn
een pad van steen
zij houdt van stappen
van meten
van weten
van het antwoord
aan het eind
maar verbeelding
zij opent ramen
in muren die nog niet bestaan
zij maakt van wolken
bruggen
en van stilte zee
waar logica zegt
hier houdt het op
fluistert verbeelding
kijk
hier begint het pas
en ineens…