Alle inzendingen

Hoe zoet, hoe mooi en eigenlijk welhaast te mooi om waar te zijn En nu dan toch al veel te vroeg weggewaaid al die vergeten verwachtingsvolle woorden de ooit zo zacht uitgesproken beloften verwijzend naar een nieuwe horizon Die uiteindelijk maar niet kwam. Zonde.

vanaf de hoogste top, kraait de gouden haan, bejubeld door gegoten klokken, de boodschap van de Heer, het kunstwerk aldaar vertelt zijn verhaal in alle stilte en eenvoud, daar kan men schuilen, en praten, zonder meer lichte wolken als witte vlokken verbinden beiden ieder geef...

in straffe wind vanaf een neolithisch graf - tientallen opstaande stenen van Lewis gneiss - met in het midden een crematietombe waar ooit door vlakgom van de vlammen de doden werden gewist liep ik op reis een onbesliste route langs naar hier een laatste rustplaats in het niets in r...

beklemmend gevoel het hart is onrustig gelukkig, borstkas als pantser … het hart wil eruit je moet weer op reis, op reis langs de hemel je wil dit vermijden tegen gelijk welke prijs maar niets kan het stoppen het gas verdooft snel daarna volgen schokken je geest in de knel met de...

Zonder gevoel vat het licht warm noch koel een eenzaamheid die verdriet in zich draagt, met vrijheid schermt in beweging zonder doel omdat er niets om tijd en aandacht vraagt, een wezen zich vanwege niets beklaagt; een ledig zijn dat tegelijkertijd de krachten spaart en splijt in zinloosheid ...

ik voelde grond golven wist hun agressie kende vorm en kleur rook nerveuze krachten in onontkoombare hitte tijdens de duur van het vuur patronen schoten uit een archaïsch verleden om te innoveren in heden herkenbaar in hun beproefd strakke regie van populistische eenvoud de ee...

Ach ik weet wat water is het wier van schaamte en tijdloosheid van terloops plezier. Het haakwerk van liefde is een schichtig motief ternauwernood kunnen jij of ik haar bloem versieren. -------------------------- Uit: 'Het eiland van elkaar', 2006.

De test van oliebollen, haring, friet Van het AD, daar gaat die krant mee stoppen Er zat een smaakje aan dus was het floppen Zelf las ik deze testverslagen niet Het was voor mij een uitgemaakte zaak Dat dagblaadje had toch al nooit mijn smaak

O! wie beschrijft mij 'tgeen gij zijt, Gevoel van 't kloppend harte! Wiens werking vaak de ziel verblijdt, Maar meer nog klemt in smarte! Gij, mijner dichtkunst ziel en doel! Gij zijt de bron mijns levens! Maar, overweldigend gevoel! Die van mijn sterven tevens! Gij zijt de onwederstaa...

vannacht na een krap uurtje slaap door mythologische goden in de tang genomen Atlas zat spieren los te snijden Vulkanus hamerde een bijl in de buurt van mijn achterhoofdsgat de pijn was hels hoe ik ook lag of zat ik kon geen slaap meer vatten en elk bewegen maakte mij tot kotsen toe...

Eens wordt iemand moeder zonder beschrijving erbij gemengde gevoelens vernieuwend, gelaten of blij Ze gaat op gevoel want wie zegt wat te doen iedereen is anders in dat grote moeder-zijn legioen Ze groeit in die rol jaren aan één met vallen en opstaan vaak voelt ze zich hierover all...

een schrille klank in de fabriek verliest de wereld vreemde vogels kinderstemmen - na schooltijd bij de poort worden één kreet heerlijke vlaamse in die kroeg aan de singel zo intens plat - van pyreneeën naar weerribben en wieden aasgieren en zwaluwen de buurman op vier volgt ...

Generaties. Kloven overbrugbaar. Omdat leeftijden niet bepalend hoeven te zijn. Tegenwoordig. Jong Oud zeer. Kan beslist slijten. Want jong wordt oud. Ooit.

Je mag de natuur in zonder sleutel Je mag er binnen via dijken die de rivier tegen houden stroom doen wijken Ik ga de lapjes natuur bekijken vanaf m'n fiets kijk ik naar plassen waar vogels zwijgend waden of zingen in 't groen Dag in, dag uit zou ik dit peddele...

want als de oude langoor Loazi op zijn waterbuffel teleurgesteld de beschaving verlaat beschrijft hij de potentie van het niets in raadselachtige teksten in eigen context overzie ik hier mijn ongerepte koninkrijk van leegte een diepe inham aan zee met een droogvallend kelpveld bij eb ...

vandaag de storm die omver blaast wat op zijn weg komt mijn mond een smalle streep je verwaaide verre glimlach vannacht de stille dans van een spreeuw vloeiend boven de woestijn ik leg het harnas af ik ben er je glimlacht me dichterbij

Op een vroege morgen, was ik op het strand. Het was dampig, minuscule druppels mist boven zee. In de verte kwam de zon met haar licht langzaam op. Deinend kwamen de golven tot elkaar. Slechts enkele vogels en mensen waren aanwezig. Opzienbarend was dat de natuur in zeer korte ti...

Met de lancering van het nationale woningplan moest het er eens van komen, officieel weet men ervan. Om de voorraad uit te breiden in een ommezien heeft de TU in Eindhoven zowaar het licht gezien: meesterlijk, baanbrekend en vooral innovatief laat het de ganse bouwwereld op funda...

Ken je die scene uit 'Dances with Wolves', waarin er honderden buffels op hol slaan? Mijn hart had niets door, totdat het daar openlijk onder te bloeden lag en er akelige fantomen uit jaloerse, haatdragende en wrede achterbuurtkrochten opdoemden, die mijn ziel wilden vermorzelen, alsof d...

ik zag de blikken gaan ogen lichtten op in elkaar warm en liefdevol verstaan een verstolen lach die een tintelende spanning bracht met ongeziene warme complicaties in even raken ontlaadden met kleine knettertjes de voltages die wij met allen maakten nog hadden wij geen enkel ...

Als Jezus leefde reisde hij per jet Aldus de rijke televangelist Die volgens God een vierde vliegtuig mist Het woord vereist een hemelser gebed Barmhartig zijn gelovigen en armen Voor 's werelds hebzucht, leugenaars en charme

voor Rozalie Het sneeuwt vlok voor vlok tussen takken, kleine twijgen, op het gras, waar een poes sluipt naar de struiken voor het raam. Ze zijn als jouw woorden zo vroeg in de ochtend dat ik de letters bijna dubbel las: je zingt, lieve vriendin, je taal is bloesemzacht. Straks slui...

Een vinkske! Een vinkske! Daar zit het, zwijg, - Een levend dingske, Op een dode twijg. Het borstje bibbert, Het keelke zwelt. Het bekske slibbert Van 't klankgeweld. 't Zijn versjes, zere, Onvatbaar kort, In éne keer, Der-uit gestort. Tzit-tzit-tzit-dap-dapper, Dewingih...

aangevoerd afgezet en gevormd door bewegingen van de wind een toonladder van luchtwervels bespeeld op witte toetsen bestuiving van muziek die zich neervlijt in een dichtmaat voor een uitgelezen vervoering luchtstromingen boetseren laag na laag het landschap waarin...

harde noten gekraakt: dommelend door de domme discodreun, trein trekkend naar het land van zero onderweg afgehaakt op een smalle reep tussen zee en strand snel ondergedoken in het volle zwembad minder diep dan gedacht wachtend op het blauw van de nacht om te dobberen op haar golven...

Van binnen hebben ze zowat dezelfde lichaamsdelen Grosso modo hoor, niet tot in kleinste onderdelen Maar van buiten is 't als dag en nacht zoveel ze schelen - Haar ronde vormen geven charme, hij, natuurmisdeelde, Zal zonder warme charme eerder zelf zich gaan vervelen Met ee...

Als ook ik eens een ster zal zijn en jij een kind mij probeert aan te wijzen en het waarom toch en andere vragen zullen rijzen bedenk dan dat ik niet eenzaam ben niet alleen ook al ben ik nog zo ver weg en twinkelend klein wij staan hier met z’n allen en met z’n allen zijn we een ...

Voetbal postzegels platen mannen zijn piraten Op hun eigen schip Met avonturieren bloed een vrouw voor het goede gemoed de passie bovenaan de lijst dat houdt hem gedeisd van de straat Een man is een piraat Een eigenwijze avonturier als de banden te veel knellen worden het rebellen ...

Zo brak het weekend aan, dat kleindochter kwam logeren. Vrijdag was de dag, dat de dame ons met een bezoek kwam vereren! Je dag wijzigt, ziet er anders uit met de aanwezigheid van een jonge spruit wat is het lang geleden, dat ons kroost klein was nu groeien ze boven ons hoofd! Wanneer ko...

Een ontdekkingstocht die je elke dag opnieuw begint om je eigen weg te zoeken om nu en dan je balans te ervaren die je vast wel ergens vindt om zo de gedrevenheid van het leven op waarde te schatten ook de ruimte wilt geven terug te laten stromen naar de bron het eigen innerlijk te lat...