6892 resultaten.
zondag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
791 Zoals ik warm word
van een vloeiende gitaarsolo
me dwingend
naar mijn eigen instrument
De snaren onder mijn vingertoppen
te voelen spannen
de akkoorden vol en zwoel
tegen elkaar te vleien
Zoals me diep van binnen raakt
hoe Remco Campert
bedeesd en broos
maar vol
van oude ingehouden kracht
zijn verzen leest
en ik
mijn eigen…
Vlucht in grijs en zwart
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
544 de nachtvlinder tikt nog
tegen het verlichte raam
maar kan niet naar binnen
naar het vrolijk lijkend licht
het trekt als een magneet
aan een roestig geraamte
dat het levendige gevoel
maar niet terug kan vinden
grijze plicht die roept
dat het leven plicht is
benevelt alle kleuren
tot ze donkergrijs zijn
als een slapeloze nacht
nachtvlinders…
Titelloos
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
595 heb jij weet van droge tranen
die zonder drempels
onhoudbaar versnellen
het zielen pad kwellen
en een weg naar buiten
willen wagen
maar tegen beslagen
ramen stuiten
lach jij ook wel eens
als je lijf
in beton is gegoten
of nagels je vastpinnen
terwijl de zucht
in ijzer blijft opgesloten,
wezenloos diep van binnen…
Mijn lichaam.
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.126 Soms doe je niet wat ik wil en maak je mij van binnen even stil.
Je laat me de diepte van het leven voelen.
Niet makkelijk wat ze met verwaarloosde tuberculose bedoelen.
Zal het ooit nog zo zijn?
Alleen lachende dagen zonder pijn.
Niet te bevatten maar toch blijven hopen bijna 8 jaar lang met opgeheven hoofd door gelopen.…
AANWINST
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
451 en als jij zegt
dat ik veranderd ben
zou het best in mijn voordeel
kunnen zijn of nadeel
dat maakt geen fluit uit
iedereen verandert
binnen en buiten ouder worden
zie het als verrijking van de geest
zolang het geen aftakeling is
wijsheid komt met de jaren
ervaring speelt de grootste rol
of blijf je graag een doetje
die over zich heen…
In het voorjaar
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
772 luister naar mijn dromen
als ik jou andermaal vertel
met een zachte stem
wat je toe mag komen
neen, ik verdraai het daglicht niet
ben ook geen schaduw
die woont in de nacht,
voel maar de bries van tederheid
die de nieuwe aarde verzacht
ik ben het, de lente
die je naar binnen brengt
en ook naar buiten geleidt
diep in jou bevindt zich…
Antwoord
poëzie
3.9 met 7 stemmen
1.494 Niet gans uw ogen sluiten,
Alleen maar meer of min: -
't Is binnen niet, niet buiten,
Maar altijd middenin!…
In de Marges
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 de mens
in vrome religie steeds
vluchten gaat
met opgewekte liederen
en spirituele gebeden
doet het mij allemaal niets
God in ons midden of
midden onder ons is God
dat geloof is bij mij kapot
omdat ik mij heden
in de marges bevind
waar de mensen minder of
helemaal niet religieus zijn
verweven met hun lot
voel ik van binnen…
In mineur
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
525 In het bos groeien de vraagtekens
gevoed door de geur van dode stenen
waarop levende herinneringen staan gekrast
de kleuren worden weggevoerd
heersers van heden treden binnen
- eens was deze stroom vloeibare liefde
onderweg naar het raadsel van de taal
waar alle dialecten samenvloeiden
waar bij Babel die Liebe, the love en l'amour
elkaar…
Laden vullen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
734 Een stil kind steekt de oosterkim over
het stapt een ander hoofd binnen
een kamer zonder vensters, waar
niets begint, ook niets eindigt
alles is er vederlicht
zoals jonge wijn van de eerste pluk
de dunne wanden transparant
takken van buiten spiegelen
als ranke balken tegen de zoldering
alleen een verlaten schommel
vult de ruimte met…
Waarom?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
564 hemel nog glinstert van de dag
en mijn ogen blind zoeken in het verstilde licht,
waarbij elke schaduw
als een doffe hartbons
strompelt door mijn lijf,
woorden nog nagalmen,
mat, doof, leeg, zwervend verloren,
sleuren en trekkend,
uiteindelijk geknakt en totaal gebogen,
tot mijn adem stolt
en ik mij los maak
uit vallend avondrood
om naar binnen…
Lachte zacht mijn naam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 je schurkte tegen mij aan
lachte zacht mijn naam
vingers speelden hun spel in
het omstrengelen van hemel en hel
ik volgde je ogen
maar jij dook steeds weg
niet in ontwijken maar
juist door mij te doen kijken
jouw blik ging
van binnen naar buiten
verder dan ruiten en horizon
raakte een weids perspectief
ik had je zo eindeloos lief…
Merel
gedicht
3.3 met 3 stemmen
4.003 op een dag zo licht en zo hoog
aan de hemel dat je denkt, er is
geen reden om binnen te blijven
en te gaan twijfelen, tekent
met een droge tik van de tijd
een ster in het venster de
helderst denkbare nacht
en een merel in het gras
een vogel voor de kat
plots zit er een barst in ons
geheugenverlies, het huis waarin
wij verloren gewoond waren…
Natuur en poëzie in het Prinsenpark
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
563 Wolken onder hoog blauw
drijven bij je binnen.
Bomen spreken je aan
in hun menigvuldige gedaanten.
Een zacht ruisen
van varens en grassen
begeleidt je stappen.
Vogelzang weerklinkt
vanuit de struiken.
Plots geritsel
en dan stilte.
In het blarentapijt
zie je het leger van een ree.
Rimpeling en spiegeling
is het water van de beek.…
Hare buik is zo welvende en zacht
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.671 Hare buik is zo welvende en zacht
Als van de wijde zee een ronde golf,
Die een oneindige lichtglans bedolf
Binnen zijn tedere en donzen vacht.
Van uit die tedere en donkre nacht,
Waarmee zij haar schatkamer overscholf,
Zal stijgen, die zich zelf uit haar opdolf,
Tot vrijheid ene lichte gouden vracht.…
Op de zonnewind
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
454 zij stralen weergaloze pracht
jij bent mijn firmament
natuurlijk fonkel jij
minder bij het zwarte gat
verschiet je plots van kleur
als een nova de ruimte scheurt
in jouw perspectieven
kun je eindeloos dwalen
zacht vibreert het verre heelal
zijn eerste scheppingsverhalen
als jij op de zonnewind zeilt
ligt het melkwegstrand
altijd binnen…
Het demasque
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
419 ooit zijn wij
de tent in gegaan
nieuwsgierig naar leven
binnen keken wij
elkaar lachend aan
clowns in ons eigen bestaan
hebben de nummers gezien
af en toe opgetreden
gestoeid met vandaag en verleden
maar het demasqué
kwam sneller dan
wij ooit verwachtten
glans en glorie waren verbleekt
de kleding werd sleets
het heilige vuur was…
Wereldgebeuren
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
498 komt het kwaad van binnen
of komt het van buiten
zijn de grote leiders blind en doof
geloven we nog in hun gezag en betoog
hebben we nog steeds niet
van het verleden geleerd?
Toch blijven we hopen
dat eens het tij ten goede keert
Want diep in ons
willen we allemaal vrede
Of is dat een utopie...…
Levensreizigers 2
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 Zij zijn het die rusteloos op reis gaan,
door een zeer begrensde ruimte,
binnen een afgemeten tijd.
Mensen zijn moedige levensreizigers,
maar ze zijn nog maar net vertrokken.
Houd daarom uw ogen en oren open.
Raak vooral uw eigen weg niet kwijt.…
Voor Adriaan
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
610 We missen hier heel erg je mooie zinnen,
straks schiet mij mogelijk iets beters binnen.…
Droom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
575 gezwind
fietst zij
zijn dromen binnen
feilloos
voeren hersenkronkels haar
over de neusbrug
van bretagne
onderstboven
slalomt zij
tussen dolmens en menhirs
zijn verlangen haar te vangen
is zoveel groter
dan zijn armbereik
ook wanneer zij
voor zijn voeten valt
en hij geen vin verroeren kan
”typisch droom”
beseft hij in zijn droom…
In de Marges
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
410 zolang de mens
in vrome religie steeds
vluchten gaat
met opgewekte liederen
spirituele gebeden
doet het mij allemaal niets
god in ons midden of
midden onder ons is god
dat geloof is bij mij kapot
omdat ik mij heden
in de marges bevind
waar de mensen minder of
helemaal niet religieus zijn
verweven met hun lot
voel ik van binnen…
'Lenteluikje'
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 Het voorjaarslicht
dringt binnen in een sombere gang
van de voorbije donkere maanden,
waarin geen plaats leek voor een
aanzwellend vogelgezang.
Doorgelicht en doorgelucht vertelt
de natuur een nieuw verhaal van
een goud gekeelde invliegende
nachtegaal.…
De Wensvijver
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
647 Mijn wens had ik
te lang uitgesteld dus
liep ik eindelijk met twee
van mijn allergrootste schatten
de pannenkoekboerderij binnen
ik neem er één met chocola
riep Ella, Sofie natuurlijk ook
toen nog met schone handen
het feest kon gaan beginnen
dicht bij ons de wensvijver
tussen het goud van de vissen
blonk geld uit alle landen…
Weerprofeten
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
461 Binnen de marges van de nieuwsrubriek
trekken de weerprofeten populariteit
bij hun eigen publiek. Zij voorspellen,
verwachten op de korte- en de langere
termijn het weer, dat toch zo veranderlijk
kan zijn. Zij blikken vooruit met een menselijk
gezicht, geven zongarantie zonder enige plicht.…
Even tijdloos?
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
543 in
stormwinden worden getest
maar de toonhoogten van het denken
van bodemloze nachten tot in de
zwartste dromen, verlicht door pijn
waar elke dichter z’n dorst uit lest
maar ook als schrander dier dat
zijn bloed laat koken, een opmaat
waaruit de heerlijkheid is gestolen
een geworteld lichaam wat onwillig
openslaat, sluipt binnen…
Mijn kristal bol ?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
539 die binnen drijven zijn het onbedoelde
souvenirs van emoties van mijn openbaringen,
door de tegengestelde draaiing van de zon
dringen verwachtingen in de kristallen bol
waarin ieder een eigen klimaat zal vinden,
z’n plek bepaald misschien in een andere rol
gemodelleerd op de draaischijf van haar
beeld en spraakzaamheid, waaraan hij…
Kerstmis 2016
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
932 Ik wens daarom iedereen een vredevolle kerst, waar je
ook bent, want vrede zit van binnen en als je jezelf kent:
Weet je dat zelf ook.…
knipoog
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
531 Zo wacht ik tot die zin mij te binnen schiet,
Me niet laat lijken, wat ik niet ben,
Me niet zo pijnlijk kwetsbaar achterliet.
In de zoektocht naar die zin,
die én de lading dekt, én de spanning breekt.
Laat ik het soms oneindig stil.
Terwijl door de prachtige ondeugd, in elk pupil
Jij mij steeds weer om een antwoord smeekt.…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
826 Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.
Zo glijden zij voor de avondlucht,
de hoge, slapende zeilen geheven.
Het lijkt een betoverde vogelvlucht,
in laatste, dromende wiekslag gebleven.…