Alle inzendingen over rouw

1080 resultaten.

Sorteren op:

Aanslagen Brussel

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 659
Geen woorden vinden en toch willen troosten; geen ogen die schreien, alleen maar een doffe blik. Onbegrijpelijk wat hier gebeurt en toch moet het leven verder. Is dit de eerste dag na het begin van de lente? Is dit een nachtmerrie? Dona eis requiem.…
Adeleyd23 maart 2016Lees meer >

Moeder van zonen

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 590
Hoor de dragonders de schreeuw van een arend stil blijft de wereld de zon voelt geen schuld moeder van zonen telt wanhopig de kinderen waarvan eens warm haar schoot was met hun leven gevuld krampachtig gevouwen haar handen tot bedes als brandende lava de pijn in haar hart gesluierde vrouw moeder van zonen stilt met haar tranen de dorst…

Rauw tot op het bot....

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 740
De schors van haar keel verhardde elk woord, onuitgesproken kale taal werd niet begrepen, niet gehoord. Het hiaat tussen haar en mij werd een vluchtpunt van niet meer voelen, blindelings op de tast zoekend van wat elk woord zou kunnen bedoelen. Zo bitter, bitter zoet werd het bed opgedekt glad-gestreken elke plooi in 't laken en in kettingreactie…

Logeerkamer van de dood

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 682
In de week die geen dagen kende, de week die hing, zoals zomerkampen en kerstvakanties, in een tijd van kauwgom. Hoe ik reeds in de gang, door een diepe kleilucht heen, de rotte longen boven rook. Dat alle ramen en deuren openstonden, voor geen enkel zuchtje wind, in de week van de hittegolf. Die geen dagen kende. Hoe de stilte werd opgevuld…

Philip Seymour Hoffman

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 546
Op het doek eerlijk als het mes scherper dan de naalden tussen zijn lakens. In de dialoog de ogen toorniger dan zijn blik in de schaduw van zijn zwerfsteeg. Tussen zinnen zijn zuchten dieper dan zijn slaap ooit was. Onbaatzuchtiger in openheid dan ieder in de werkelijkheid. God, wat verlang ik naar zijn hevig levende wanhoop.…

Als het vuur zou doven

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 674
voor Wilmy O lief, wanneer jij dood zou zijn, zou onze voor- en achtertuin en masse om jou gaan rouwen. De poes zou ophouden met eten en hele nachten klagelijk miauwen. De wijn werd zuur onder de kurk omdat er niets gebeurde; stof zou zich ophopen in kamers waar geen boeket meer geurde. De glans zou doven in de dingen.…

Ik raak je nooit kwijt

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 828
20 jaar voorbij gegaan Te jong voor een biertje Stiekem wel gedaan Zoveel antwoorden niet gehad Zoveel vragen nooit gesteld Alles is anders Veel is zoals het was Herinneringen vervagen Versnipperd in momenten Ik zoek je in mijn gedachten Maar vind je niet altijd Het is goed Want ik raak je nooit kwijt…
Mark29 oktober 2016Lees meer >

Anno 2016

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 712
Vier zwarte paarden voor een zwarte koets Gaan stapvoets richting kleine, witte kerk Weldra staat er een nieuwe marmeren zerk Waarop een lege hoorn des overvloeds Er hangt een wolk van licht boven de grond Waarin het lichaam van de vrouw straks rust De weduwnaar wordt zacht door haar gekust Ze is erbij, een glimlach om haar mond Hij merkt…

Kafkaësk

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 502
Ik was als Gregor, daar ik transformeerde Ik werd geen kever, maar een lieve hond Ik twijfelde, het leek me niet gezond Tot ik besefte dat dit mij iets leerde We waren één, hoe ik me ook verweerde Met alles één, met alles wat bestond Mijn rouwen om zijn dood was ongegrond De tijd stond stil, toen Kairos mij dicteerde Zoek niet zo driftig…

de ramblas rouwt

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 544
verlangend kijk je uit naar zomaar deze dag waarop je flaneren kan op de wonderlijke ramblas waar veelkleurig als het leven legers van zonovergoten mensen langs standbeelden paraderen opgaand in struinende drukte van catalaans vurige ambiance zul jij je tijdloos gaan verliezen in machtig prachtig de schoonheid van stralend kleurrijk gaudi's…

Voor mijn zuster.

poëzie
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.465
- Als ik op haar peinze, o laat me, laat me rouwen op uw Harte, Meester, of de kracht ontgaat me om te leven immer peinzend aan mijn zuster, Valentine!... Laat me, luisterend aan uw Harte, weten dat zij rust daarbinnen: in uw Harte, o goede Jesu!…

Tussentijd Nu

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 573
Hij is weg, kwam hij maar terug Zou hij, misschien, toevallig hier nu naar deze film zijn gekomen? Dat ik me omdraai en hij er zit alleen, net als ik, en nu we weten hoe het werkt zouden we er meer van kunnen maken als hij, als hij wil en deze kans grijpt voor de gong gaat, en als ik, als ik durf om te kijken nu het nog pauze is…
Zywa18 maart 2018Lees meer >

Open brief

hartenkreet
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 480
Je hebt het hart niet om de plechtigheid Vanavond op de Dam te gaan verstoren, Al zeg je dat ook ruimschoots van tevoren En breng ik best begrip op voor je strijd. Maar doe je dat op zo ’n gewijd moment Dan zie ik slechts de klootzak die je bent.…

Niettemin als bevredigend leven

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 585
Bomen zijn bomen , straatstenen klinkers of kinderkopjes, ze vormen beloopbare wandelpaden en wegen. Tijd gaat je niet elke dag verwarmen of in de koude kleren zitten is het niet, 't komt betrekkelijk zo het is meer voor. Een enkele dag is ik wil nu geen bezoek. Ik wil niks weten van kwalen laat staan de bestormende dood en doodse stilte…

Valt lijden te sussen hartzeer te blussen

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 506
Breekt iets in bij jou van binnen moet je leven bikkelnaakt geraakt in de rouw toch weer opnieuw herbeginnen. Al laat jij je leven niet bepalen door het verleden hoe herstelt je gevoel, vind je weer een levensdoel. Als leven je uitdaagt met sterven en tegenslagen wat is het wat het je ook stelt aan levensvragen.…

Wij komen ter wereld

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 6.027
Wij komen ter wereld, met rouw, uit de graven; met rouw die gepast is, omdat wij nog dood zijn. Ons lichaam ontstond uit de grond en uit planten, om eens te bereiken een veilige haven. Een veilige haven: de schoot ener moeder, waar ’t woelig verleden, geleidlijk en langzaam, eindlijk tot rust komt; ik dwaal in mijn vader.…
Jan Hanlo31 december 2018Lees meer >

in gepaste piëteit

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 657
zacht dansten vlammen op voedende hitte trok kleur verbanden uiteen die ooit een organisch geheel hebben gevormd het was geen verslinden maar een genoeglijk welbevinden om deze apotheose tot een goed einde te brengen met gepaste piëteit in eerbiedig waken leken de draden van levenden te raken aan het fysiek verscheiden uit…
wil melker29 januari 2019Lees meer >

Splinters in een ziel

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 478
Het is niet enkel het niets meer zeggen of zien, de vogels niet te horen zingen, ontdekken dat ook nu een winterslaap ook heden ten dage niet echt bestaat. Het is niet het ook missen van gegons de waarde van bijen niet meer weten, of geuren van bloemen en oud zout van een al weer gevallen vergeefse traan. Noch is het dit planten van een…

De stilte

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 433
De stilte van de bomen, de akkers en het riet, de stilte van de bomen, wie kent en hoort ze niet? De stilte van de harten, hun zucht en stille klop, de stilte van de harten, wie hoort en ziet ze niet? De stilte van de doden, hun rust en ons verdriet, de stilte van de doden, wie schreit en rouwt nu niet?…
Adeleyd21 april 2020Lees meer >

Gemis

netgedicht
5.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 610
Mijn wensen zwerven en vele uren vergaan het leven voelt als een frêle onrustigheid. Het lijkt of alle wolken steeds anders staan, als week met muren en minuten vol onzekerheid. Komt er ook na dit mistige pijnvolle leren in de tijd die ook vergaat met veel dromen de tijd dat leven andere zaken gaat begeren, als ik van het gebeurde wel bij ben…

Die grijze mist

netgedicht
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 575
De dagen ruisen de mist trekt gestaag nu op, toch vervaalt het landschap ook weer. Elders trekken dagen de natuur weer uit het slob dat is iets waar ik regelmatig over fantaseer. Ik heb een tijd niet over de natuur nagedacht, heb tijdelijk last van een ontembaar hart, een die mij zowel vreugde als verdriet bracht, de rouwtijd is nog niet geheel…

Nog wel fragiel

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 656
Getooid in verleden tijd vertrekken uren ze flirten en lonken nog even een moment content over wat ooit was en lang mocht duren. Koud kon het zijn op vergane doordeweekse dagen met tal van levensvragen over wat zal komen, men kan van die dagen leren wat ik kan verdragen. Bracht het mij echter echte wijsheid bij, de zon schijnt soms zo bleek…

Groen Knollenland

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 441
Er is een dapper mens gedood Een man die tegen onrecht streed En al het mogelijke deed Aan dat wat oplossingen bood Er is een journalist geveld Integer, strijdbaar en niet bang Gedreven om in landsbelang Te straffen misdaad en geweld Hij leefde in een link, klein land Met bendes strijdend om de macht Met moord en doodslag telkens weer…

liefdeswens

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 571
Waar een nevel van vuurwerk hangt de hemel deze dagen even wordt bedekt weet ik herontdekt waar jij bent als een stem waar ik zover weg van jou ook zachtjes aan wen. Wel snel en heel onrustig klopt mijn hart in mijn ogen ook tranen van vreugde en smart. Ik herinner mij het afscheid van jou intens lief mens ik hoop dat het je goed gaat dat is…

Verhuisd

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 612
ik huis niet meer daar waar ik eerder vertoefde ik heb me teruggetrokken in de bubbel, waar jij het dichtstbij voelt je verandert van merel in een strelende zonnestraal die mijn zintuigen op scherp zet daar wil ik wonen als een opgerolde varen in jouw liefde, om nooit meer te ontluiken alleen te zijn…
LadyLove11 april 2022Lees meer >

Afscheid van mijn jeugd

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 538
Wolken als witte schapen tekenen af aan een helderblauwe lucht Een zomerse herfstdag vormt het decor van het afscheid van mijn jeugd De wind waait speels de bladeren in een wervelende begroeting omhoog Ja ik weet, jullie lopen met mij mee Jullie zijn niet meer hier, en toch altijd bij me Hier heb ik samen met jullie mijn jeugd doorgebracht…

Februari

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 433
Vele voeten in het natte zand De zee komt en gaat Geeft en neemt Geven wij hem aan de zee? Of neemt de zee hem mee? Kleine belletjes van lucht Vragen eigenwijs om aandacht En dan spoelt de zee Met één groot gebaar Alles glad Vele natte voeten in het zand Terwijl hij, zonder een stap te zetten Blijft komen en gaan En blijft geven…

Pasen

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 532
Pasen zal nooit meer hetzelfde zijn Je besloot te gaan Die 1e Paasdag Jouw favoriete feestdag Werd de dag van je overlijden De dag waarop je over lijden heen mocht zijn Naar die staat van zijn Van niet meer hier zijn Van niet meer lijden Van pure liefde In puur licht Een lichtreis naar de bron In ons universum…

Ik mis je steeds meer!

hartenkreet
4.9 met 11 stemmen aantal keer bekeken 742
Het leven is mooi, liefde is fijn. Want als je het verliest, doet het ongelooflijk veel pijn. De dagen zijn dan donker, alles is somber en grauw. Dan moet ik huilen, als ik denk aan de momenten Dat we tegen elkaar zeiden; "Ik hou van jou!" Soms zijn er ook momenten dat ik moet lachen, als ik mezelf betrap dat ik onwijs veel lijk op…

Versmachting

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 554
Gebrandmerkt door leegte In een eindeloze mist Vacuüm getrokken In het diepste diepste zwart Mijn hart geamputeerd En ik schreeuw en ik huil en ik vloek en ik tier Geluidloos.…
Donna Vazquez14 augustus 2023Lees meer >