6320 resultaten.
Zonder voorkennis ?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
519 Uit de kleur van ogen
ontstond het vrijen
uit elke vezel wilde het
zijn genot bedrijven in
lichamelijkheid ontdaan
van iedere willekeur.
ongeoefende overgave door
vanzelfsprekendheid uit de
mond en over lippen inhaleer
de uitnodiging, zwijgend
zonder voorkennis lig je aan
mijn zijde als je dat wilt.…
Energie...
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.063 Zonnestralen over onze lichamen
omringd door rode rozen en ook
boterbloemen, terwijl insecten om
ons heen zoemen.
Maar onverdroten geven wij ons aan
elkaar over en strelen hartstochtelijk
elkanders huid.
Het riet langs de sloot wuift op de
achtergrond en ik zoen jou op je
rode mond.…
Hoe zij gaat
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.136 Bij het kijken hoe het leven
mijn moeder verlaat, het lichaam
leger en leger en vederlicht
gevangen onder een laken
uiteindelijk achterlaat.
Vaak herkende zij mij niet meer
dacht dat ik haar vader was
hij zong op mijn manier.…
SONNET KRULDE IK IN MAHLER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
667 hoog zwevend in alle overgave
half gesloten ogen door invoelen
violen welke de geest omwoelen
gewillig zonder gedachte vragen
willoos hangen aan ragfijne draden
dromend wiegen bewegende zegen
krul ik mijn lichaam in Mahlers negen-
de teerhartige opus ontladen
omvat dit paradijslijk begeven
in welvende klank der schone tonen
compleet zalige…
Ook hier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
445 Het regent pijpestelen
de laffe, klamme warmte weggejaagd
Nieuw blad wordt gevormd
haarwortels, wit als melk
Het verlangen is een wilde perzik
smacht naar eetbaarheid
De geur van Verbena op jouw huid
van henna in het haar
Een rode zon boven het schiereiland,
dat traag zich uitstrekt, een lichaam
van vlees, bloed en bot, dat sidderend
de…
Matrix van de ziel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
574 eerst ongeremd als licht dan
verduistert als een eclips
waarin de beide lichamen hun
schaduw in een nieuwe omloop hervatten.…
Smoor
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
642 Tornado’s gieren door het lichaam
razen stormend af en aan,
bliksemschichten, donderslagen,
het brein verhit als een vulkaan.
Volledig zoek alle controle,
bloed tiert door het dolle heen
bonkt en beukt, ontwricht de maagstreek
gelijk een drilboor doet met steen.…
JIM
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.631 Ik neem een slok whisky en voel mijn lichaam trillen.
Neem nog een slok...
Ik zou dit niet meer moeten willen.
Steeds verder zak ik weg, weg in de eenzaamheid.
Ik neem een bad en voel dat het hete water mij verstikt.
Ik voel een bedroefdheid.
Ik wil weg...
Nogmaals... weg.…
Ik hou van jou
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.136 Jij zit daar, zo diep
mijn ziel,
armen en mijn lichaam,
omhelzen jou
maar
hoeveel meer woorden ik je willen geven zou
weet ik,
dat afstand
de regel is en jij dit enkel zo willen zou
zoekend naar jouw hand
beseffend,
je te moeten laten gaan
en zie wel wanneer en of
ik weer in jouw armen beland
maar
om jou echt los te kunnen laten
bestaat…
Hare buik is zo welvende en zacht
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.671 Goud zijn hun lichamen, zij zinderen
Door de luchten, en stillen alle dorsten.
---------------------------------
uit: Sonnetten (1934)…
Gevangen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
603 Mijn lichaam zit gesnoerd
met een koord van ongenoegen,
waarvan het einde geen einde meer is,
maar weer het begin van niets.
Vroeger leefde ik in het nu
en lachte naar de toekomst.
Ik beloofde mij een aangenaam leven.
Het leven heeft mijn geloof gedoofd.…
ik heb het vernomen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
471 het stil staan
doch jouw plaats is nu leeg, een ruimte
met een andere visie deelt het voeteneind
dat ik zojuist heb afgestoft
geen bediening op commando, mijn hand
is leeg al wijst mijn vinger naar het zintuig
waarmee jij je voortbewoog, je hoogte was beperkt
tot waar mijn kruin je oksels raakte
het afscheid was rumoerig, we schoven je lichaam…
Vreemdeling?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
632 Hij zwerft eenzelvig op de werf
kerft diepe krassen met zijn stem
het scherpst van elke vlucht en trede
breng de huivering in mijn lichaam,
het zijn de onbekenden op mijn erf,
of die kraai die vleugellam schipbreuk
leed kleur of niet, verwondt door
zijn diepste geloof of scherf,
hield met beide vlerken beet, door
eigen ziel zijn thuisland…
Philosophers Stone
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
619 Kan een gedicht een wrede daad verhinderen
Een einde maken aan het strijdtoneel
Een medicijn zijn, ziekte en leed verminderen
Of wordt een woord, een vers, nooit substantieel
Gaat een gedicht ooit verder dan verwonderen
Zijn geest en lichaam samen één geheel
Hoort het bij dichters om zich af te zonderen
Of zijn zij een onmisbaar onderdeel…
Zo moe
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
718 Lichaam en ziel trekken dan slechts aan één zeel
Zo prioritair ook ergens niet erg reëel.
Rustig orde op zaken stellen, je concentreren op wat nu en hoe
Vergt Rust ook Tijd en wat een moed, hoe!
Jullie laten het ons bewust gegund toe
Toegegeven, ik bén moe.
Wens me geluk!…
Even tijdloos?
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
543 de honger steelt, of
kreunende bomen die in
stormwinden worden getest
maar de toonhoogten van het denken
van bodemloze nachten tot in de
zwartste dromen, verlicht door pijn
waar elke dichter z’n dorst uit lest
maar ook als schrander dier dat
zijn bloed laat koken, een opmaat
waaruit de heerlijkheid is gestolen
een geworteld lichaam…
De taal.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.358 Neen, toon hem in de Taal, die uit zijn boezem breekt,
Door de oudren in hun kroost met d' adem opgekweekt,
't Ontvloeisel van zijn ziel, door 't lichaam uitgedreven.
Daar schuilt zijn mensheid in, zijn zelfgevoel en leven.…
Hardtroerend
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
709 jij wist
het tijdstip
van haar
sterven sterk
moest je
zijn
deze hartewens
een van
haar laatste
woorden klinkt
als een
refrein
hoorde zij
de laatste
minuten jouw
positieve levensverhalen
weten zul
jij het
nooit
ofwel ooit
even nog
voelend haar
warme handen
jouw lichaam
stijf van
verdriet
emotioneel zwaar
maar dit…
Het is wat het is
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
713 Tussenwervelruimteversmallingen
het is wat het is
groot woord van zelfs één en dertig letters
maar het is wel goed mis
Een groot woord
groot en pijn verdragen
groot en pijn accepteren
groot en niet klagen
Het doet zo'n pijn
alles wat gebeurt bij hem
nee hij overziet het niet
hij is helemaal niet blij
Maar het hoort bij het leven
het lichaam…
Promesse de bonheur
gedicht
4.5 met 2 stemmen
12.896 En alles wat ik van een lichaam heb verlangd
staat voor mijn ogen naakt te zijn,
naakt en van mij. De kamer hijgt nog, geil en stroef.
Haar mond, gemaakt voor lippen en genot, haar mond,
haar stoere, hoogverheven mond staat goed.
----------------------------------------
Uit: ' Haar naam is legioen', 2013.…
Wachtend op de dageraad,
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
513 wat
het duister tart
vanuit de perfecte
composities die
ik zoek, uit
meerdere creaties
van de muzen die
mij bezochten
het stuurt een
onzekere hand,
kleuren van mijn
fantasieën in
een maskerade
op de loop, beland
in elk vertekend beeld
transparantie, doorkijk
van doorschijnende zon
als ik met mijn
penseel over jouw
lichaam…
Het juiste perspectief?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 Ontwakend in
de dageraad,
dankzij het
spinsel op mijn
tijds-penselen
met z’n valse
streken
waterverf,
uitlopende
beweging op
het vergeelde
doek van
ongebleekte canvas
maskeert het
onbevangen
lichaam,
alles afgewogen,
verlaat als laatste
passagier een
voortdenderende
trein op een
onbenoemd station
met een te nauw…
Zelf-loos gebied?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 schaduwen eindeloze lopers
voor ons uit, terwijl ik je spoor
nauwelijks volgen kan, wat over
het inzicht van de horizon reikt
geen woord over beide lippen,
alleen zichtbaar op de tere huid,
tinteling tot in het bot, plekje
ingeruimd in ons heelal, hemel
vol nectar en ambrozijn, waar
het z’n vaandel heeft geplant
in de volheid van het lichaam…
Stand houden?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
449 loopt uit het verstand,
als de kleine ruimte ergens
tussen staan en vallen hangt,
met de hakken in los zand
verstilling van de muggen
boven de vennen, de jacht
op de zoetste smaak van bloed
de lijnen van de tocht worden
onzichtbaar, een snaar
die in zichzelf trilt, de toon
te luid verhaalt ,
de horizon eist de beeltenis
mijn lichaam…
Wacht niet te lang!
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
438 Uit haar schoot weerklonken
sirenen, gestrand zonder
woorden, stapte ze uit haar
lichaam, gebaarde met de
ogen en haar lippen, vast
besloten, alsof ze mij haar
zegen gaf,- wacht met wegen
niet te lang -, er ligt een
een zoete vrucht te rijpen
met onontdekte pit, die zal
botten, als de blanke toppen
in dat silhouet van het snel…
WREDE SCHOONHEID
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
503 WREDE SCHOONHEID
als onze lichamen weer zijn gereduceerd
tot onbezielde atomen
en het profiel van je voetstappen
langs de oevers van de tijd
is bedekt door het sediment van miljoenen jaren
zouden wij elkaar herkennen
als we in de hemel zouden zijn?
of, zullen wij weer vreemden zijn
zoals van voor onze ontmoeting?…
Tasten naar elkaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
603 mijn behoefte
mijn reden van bestaan
De liefde die jou omarmt
verwarmt ook mij, de liefde
die jij mist, bedroeft ook mij
Met jou volg ik de keuzes
die jij maakt, ongeacht welke
keuzes ikzelf zou maken
Jouw verwarring, jouw zoeken
verwart mij, laat mij tasten
waar je bent, aan mijn zij
We omarmen het leven
de geheimen van onze lichamen…
intiemer dan het woord
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
490 duizenden jaren geleden
boetseerden mensenhanden
een kist in de vorm van een boot
sterke mensenhanden borgen
zacht een lichaam in
het zandduin te ruste
duizenden jaren later
scrollen gladde mensenhanden
door de digitale krant
bebrilde mensenogen
kijken nu naar half
geloken dode ogen
de lippen iets uit
elkaar alsof ze nog…
Libra
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
564 Ze deed het
Tot ze een ons woog
Het zoog haar leeg
Het balanceren
Het doorslaan van
Haar schalen soms
Twijfelen, weifelen
Muggen, olifanten
Zout, zoet, liefde
Haat, leven, dood
Ja, nee, vasthouden
Loslaten, angst, moed
Aanvaarden, versmaden
Waarheid, leugen
Lichaam, geest, engel
Beest, hemel, aarde
Oorlog, vrede, ziekte
Gezondheid…
Zonsondergang (Kaap Soenion)
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
406 Het schemert, we wandelen weg
van de stelletjes die net als wij
de zon niet hebben zien ondergaan
De picknickmanden zijn leeg
Jij pakt de schillen in, ik kijk
zogenaamd langs jou heen
zogenaamd zonder jouw aandacht
te trekken, wetend dat
onze huid gloeit naar meer
Jouw lichaam glanst
strak gebeeldhouwd
als een Griekse god
Ik strijk…