23350 resultaten.
betegeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 van een fossiele, stenen vloer
is het lastig eten
zo keurig als het tuinpad van de buurman
ik heb begrepen dat van uitgestorven diersoorten
nog versteende keutels resten
er komt een dag dat niemand nog weet van ons bestaan,
ons bloemenperk, nauwelijks gedragen schoenen omdat
de maat toch te klein bleek
zodat voetstappen in beton zijn…
retentie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
443 ik vroeg me af wat ik zou vragen
bij ondergaand daglicht
of een naderende voltooiing
een aankoelende werking heeft
zolang er water staat in het bekken
van achtergelaten zomervreugde
wat overblijft is een trouwring
aan voldragen beenderen
of er dan nog reden genoeg is
om de weg te vinden
in het landschap zoals we dat kenden
en daaraan…
Bemin en verzet?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
368 In het snijpunt van de dag glanzen
paddenstoelen in het schemerlicht,
vloeibare sporen zonder naam, uit
de maan sluipen schaduwen over
hun kantelen als een monotoon gebed,
om steeds langer te worden en zichzelf
te delen die door de wijzers van de
klok zijn uitgezet waarin ik mij
verpoppen laat in een cocon van de
naderende winterslaap…
pyroclasmen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
433 je zou je nog nestelen in geheugen
nog oorverdovend een stilte doorbreken
een kamer bezoeken en verlaten, je zou
de toon van afwezigheid nog inkleuren
daarbij hadden we afgesproken niet
ter plaatse te zijn, stellig te ontbreken
we zouden een herinnering ophalen
dat kon aan zee zijn geweest, in een bos
tijdens een glimlach, in het voorbijgaan…
overjaren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
446 het heden is aan mij verschenen,
in ‘t openbaar op een verloren moment
voor het raam in gespaarde ruimte,
het snelt zijn roest vooruit
zit onverstoorbaar
de toekomst op de huid
waar langs onvoltooide wegen
mijn foto in geheugen is vergleden
en alle huizen en straten
zijn verdwenen in boventallig land
dat ooit het heden
aan mij deed…
verdwenen dagen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
437 ik verdwaalde
toen iemand
een ladder
voor het raam
van vroeger zette
de zee werd
donker en
de kou sneed
als een schaar
door mijn lijf
ik verdwaalde
toen ik naar de
lege hemel keek
en liedjes van lange
regens hoorde
ik dacht aan
verdwenen dagen
de ladder kon
me gestolen
worden…
restafval
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
518 niets gooit zich weg
en bewaren is geen optie
plastic en blik op maandag
verzameld werk
in een spoor van achterlaten;
lege dozen
een notitieblok zonder aantekeningen
een gedicht aan de rand van taal
twee helften
van hetzelfde potlood
bossen zonder uitgang
een huis dat zich ruimt
voor een dood die wacht…
gebleven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
418 het moeras
tussen land en water
waar je wieg
geen grond vond
om te bestaan aan
de korsterige oever
hoorde je de zuigende
tijd het nachtelijk
kikkergezang
liet het onweer je huilen
was je bang voor de
zuchtende wind
moerasruiters
verborgen je
kleine lichaam
met gesloten ogen
de drassige bodem
zou je bewaren
je kermde…
het schone
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
482 onder de
grijze lucht
van de stad
voorbij
de zwarte
gebouwde
gebergten
het kerkhof
gras
overwoekert
een eenzaam
kruis als een
goddelijke
ingreep daalde
hier een
regen van
gloeiend lood
neer
het schone
schemert in
het verval…
Tijdloos
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
435 het is gekomen
en gegaan, min of meer
we wilden weten
van de hoed en de rand
alsnog luisteren naar stilte
wijken in verstand
nevel en hoogwater
we moesten tijd rekken
beleggen in geheugen
om verleden te vergeten
op de gang naar een deur
een zucht zonder gezicht
het gesloten boek, terwijl
niemand zich kon herinneren…
de laatste novemberdag
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
420 eigenlijk achteloos aanwezig
was het een dag aan het einde van de reis
een dag van de raaf
steenmeel en waterlicht
de zon lag op de grond en in de lucht
hing een inversie van tijd
achter de einder bleek geen
vooravond te bestaan
alles was rustig
en niets deed er nog toe…
Het sluipt naderbij.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
387 Het sluipt naderbij,
toch leef ik door,
ik wacht niet af,
wat komt, moet komen
wat nader kruipt grijpt
me toch wel naar de
keel, waarmee de
hartenklop verstomd.
de verwachte finish als
eindigheid vermomd, komt
altijd na de zuur verdiende
kost van het dagelijkse brood,
gebakken met de liefde
als verteerbare kost.
Als het bloesemvuur…
Onze zintuigen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
442 Dagen die vervlogen
en overleden zijn.
Herinneringen veranderen
in leugens en bedrog.
Dagen die wachten
omdat ze ongeboren zijn.
Verwachtingen veranderen
in illusie en misleiding.
Overmoedig grijze hersenen
denken te weten wat denken is.
Denken dat gisteren en morgen
werkelijk bestaan.
Zintuigen weten wel beter.
Kennen alleen nu,…
Stijlfiguren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 sporen van naamlozen
beklijven met wildkrassen
aan steile wanden
toch, hemelgewelven
krimpen tot kleine boeken,
zijn in oogwenken gewist
condens drijft af, vliedt
en vlijt zich neer, teneinde
aardse laagheid te raken
strenge structuren, voorboden,
louter stijlloos vooruitlopen
op kataforen; tot aan weerbarst
de bron van ruimte en tijd…
Toekomst
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
485 Altijd
zal het ergens hier zijn
en vandaag en nu
altijd ergens zee met eb en vloed
golf over golf
ergens nog nazomer eind oktober
altijd een eeuw die zich verder boort in de tijd
met de snelheid en de wissel van seizoenen
altijd herinneringen aan iets
en woorden om te zeggen
Weet je nog, toen
ergens wel een hand die door je haren strijkt…
Bewustzijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 In een brandpunt bewegen wij.
Een denkbeeldig punt is dat,
dat onvermoeibaar onderweg is
langs onze levenslijnen.
Zo beweegt ons brandpunt.
Van jaar naar jaar.
Dag voor dag.
Uur voor uur.
Per moment.
Zo bewegen we van punt naar punt.
Een punt dat tijdloos reist.
Een punt dat nooit stil kan staan.
Kijk, hoe we stil blijven staan.
Zie…
Gelijkenis?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
471 mijn toekomst is nog te duister om een sprong
te wagen, onmiskenbaar zijn het vragen
waarop de tijd z’n zin en stempel heeft gezet…
Mensen van de dag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
692 Wij zijn mensen van de dag.
Mensen van het laatste uur.
Mensen van het moment.
Precies daar, gelukkig maar,
speelt zich ons ware leven af.
Daar, waar u zich nu bevindt.
Vanuit hier, waar ik nu ben,
stuur ik u mijn glimme lach.
Fijne aanwezigheid wens ik u,
in de momenten waarin u leeft.
Wie of wat u ook denkt te zijn.
Waar u zich ook…
Tijd pauzeert geenszins
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
482 In tijd is ons leven gemiddeld
zeer kort
Afgezet tegen oneindig
is 't niets
Weer and'ren zeggen: ''t is tenmin-
ste íets'
Naast het zeer vele dat er echt wél
aan schort
Hoewel berekening gaat im-
mer door
Leef ik mijn leven, echt wetend
waarvoor...…
Prioritijd voor 2020
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 Het is hoog tijd geworden,
dat we de tijd vertragen.
Kwantiteit is te veel.
Kwaliteit te weinig.
Prioritijd genoeg.
Laten we de tijd vertragen. Dus.
Van eventjes naar altijd,
en dan weer terug naar NU!
Naar waar we samenleven.
Met planten om ons heen.
Met mededieren.
Medemensen.
Iedereen.…
Gerede twijfel?
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
447 In gevoel alsmaar te
moeten te kiezen, en
als ik me de weg vergis,
toch maar door te gaan,
waar al lang geen pad meer is,
geen duidelijk doel, ingeslagen
door de tijdsmechaniek die richting
geven moet aan de voortgang
van stappen, een voorspelbare tragiek,
zal me in de herhaalde vraag verliezen
of ik wel het juiste heb gekozen, kan…
bemost zadel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
505 zo de tijd ook maar
ergens vat op kreeg
dan wel het zadel
dat hier in de
zeven alleetjes sinds
jaren her gestald staat
zowat alles vergaat
in de straat maar fiets
en zadel in levend groen
houden braaf stand…
2020
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
536 In de vroege morgen van de toekomst
Tikt de klok lekker door
Alles wat je toekomt
Komt niet van achter maar
Van voor
Als de tijd zich maar laat zien
Geen negens
Zeker geen
Tien
Maar veel gezondheid
En veel geluk
Blijf af van de dienstmeid
En vooral veel geluk…
Niemands bezit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Hun ontwaakte kinderen dragen ze,
door tijd en eeuwigheid.…
voortgang
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
402 laten we het ongezeefde verleden ‘toen’ noemen
waarmee dit zich onderscheidt van alsmaar
voortdurend
nu we toch verdwijnen
kunnen we, eendrachtig de taal,
gebruikmaken van aanhoudend zwijgen
om al vergetend ons verlaten voort te zetten
later dan destijds is ons toekomend gras
bezaaid met onbeschreven blad…
Fiets
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
513 Sorry mam, dat ik de tijd even was vergeten,
hopelijk is er voor mij ook nog wat te eten.…
De kreet die niet wou huilen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Hoor de kreet die niet wou huilen
zie de tijd dan ook vóór
want achter is sowie-
so echt minder mooi
Haast, ingehaald door
passie
hoe snel ook ingepland
rust nu weergekeerd…
Leef in het nu
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 We leven in het verleden
en anticiperen op
de toekomst
Nu gaat steeds aan ons voorbij
Wordt een herinnering
We hebben geen tijd…
Poort van stilte
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
449 Een venster in de tijd.
We zien een land waar niemand denkt.
Waar uitzicht inzicht is.
Hier daagt ons geboorteland
dat ons in diepe stilte wenkt.
Wanneer het water stijgt
tot onze lippen.…
Ver vooruit
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
457 Wat ik op een dag al zou willen doen
was het niet zo vlug avond, morgen, noen
toch laat ik gemakkelijk de tijd verglijden
en vergeet van iets te doen of te schrijven
veel liever is het me te dromen
dan concreet tot iets te komen
iedere dag zeg ik : nu moet er iets gebeuren
en toch loop ik weer rond te zeuren
zo kom ik werkelijk tot niets uit…