6209 resultaten.
Hemel
poëzie
3.5 met 30 stemmen
5.097 Een zee vol stormen is het leven;
Het einde is somber als 't begin.
De mens, aan zorgen prijs gegeven,
Gelijkt een schip, door wind gedreven -
Het Hemelrijk heeft zielsrust in.…
jouw lippen baden mijn gebed
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
861 kwijt, ik kon
niet goed meer formuleren
halverwege bleef ik steken
door mijn twijfel moest ik het
steeds weer opnieuw proberen
ik was bezig zonder eten
uitvinden hoe de dingen zijn
niets kwam uit mijn handen
ik gleed naar chaos af
zocht ongebruikte tijd in nachten
zonder dagen, alsmaar vragen
ijlde door de tunnel zonder eind…
Nachtmerrie
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.052 Gillend ontwaken ze in de winternacht,
maar er is niets wat de angst verzacht,
of wat een einde maakt aan hun zorgen.
Onschuldig bloed kleurt de aarde rood,
gevolgd door de schaduw van de dood.
Niemand blijft ooit voor hem verborgen.
From ashes to ashes, from dust to dust,
de wereld zingt: "In Bush we trust".…
Als ik zonder liefde
netgedicht
4.4 met 58 stemmen
13.061 Als ik zonder liefde verder moet gaan
van alle emoties, alle warmte, ontdaan
kent niets nog een einde of een begin.
Want liefde is mijn levensbron
warmer nog dan de zomerzon
Liefde is als een centraal punt
dat een ieder van ons is gegund.…
Een droomgedachte in een herfstnacht
netgedicht
3.4 met 286 stemmen
45.800 Droom maar lieve zieke
van liefde, spel en schemerlicht
stilzwijgend heb je overzicht
Jij ziet het al en wij nog niet
wij kijken, maar jij luistert
waardoor je de begrenzing ziet
die van leed en liefde fluistert
Jij neemt je eigen levensweg
aarzelend, en dan eenmaal rechtuit
wanneer je tot het einde
van de stille weg besluit
Steel nu…
Adagio voor het leven
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
870 ik wist dat het einde kwam,
nabij was, bijna tastbaar,
toen je rustig ging liggen
op de rulle, okergele aarde
je blik ging naar het blauw,
je keek naar de wolken en
je handen streelden teder
het malse, groene gras,
de Stradivarius speelde
nog eenmaal het adagio,
jouw adagio voor dit leven,
liquide, sprankelende klanken
vervulden ons…
suïcide
hartenkreet
4.9 met 8 stemmen
1.234 het lijkt of ik steeds cirkels maak
rondreizend door verloren land
zonder begin of einde
ik ben voor eeuwig onderweg
en voel me nergens thuis
de vijand sluit mij langzaam in
geen enkel veilig huis
ik dool door dit verloren land
en ken de grenzen niet
ontmoet slechts pijn en het verdriet
van leven
niets voldoet aan de verwachting
geen…
stof zijt gij...
hartenkreet
4.9 met 17 stemmen
1.058 machtig mens
uiteindelijk bereik je niets
je vergaat tot louter stof
stof
de huisvrouw haalt de bedden af
wast lakens, slopen, sprei
stoft vensterbank en bijbelboek
opent het raam, slaat met haar doek
en laat je vrij
daar ga je
waaiend met alle winden mee
de wapperende doek wuift na
als was het een vaarwel van ’t leven
aan het einde…
Ontbinding
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
963 Laat mij in de tijd die rest
zwijgend en in stil beschouwen
vreedzaam aan een einde bouwen
ondanks innerlijk protest;
in d'onthechting van 't verleden,
onherroepelijk ingetreden,
word ik voor het laatst getest.…
De andere kant van de stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
867 waterlijn
waar de oceaan begint
daar waar het wonder en de dromer
weten dat de laatste dans
de dans der liefde zijn zal
daar zal de bloem niet meer verwelken
Een oude man
sluit bedroefd zijn ogen
de rimpels die zich met de tijd
op zijn gelaat vestigden zijn star
men vouwt zijn handen
kust zijn voorhoofd
en begraaft hem
Einde…
Tijhaven
gedicht
3.0 met 23 stemmen
9.298 De tijd is een gebed zonder eind,
met rondhuppelende ivoren olifantjes
door mijn kamer, trompetterend van vreugde.
De tijd liet ze los.
Melktandjes van mijn kind slingeren door de ruimte.
Het kind groeit, zijn benen en armen zijn langgerekter,
de tijd hecht zich aan zijn nagels.…
De startbaan
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
2.238 Maar wat ik ook doe en wélke houding ik
ook aanneem, je klinkt overal doorheen
dit is weer typisch zo’n nacht dat er een
startbaan door de slaapkamer loopt
Maar dan denk ik, ach, ook aan deze
nacht komt een eind?!…
Mamma gaat dood
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
2.630 Mijn mamma is zomaar stil geworden
Ik snap niet goed hoe dat kan
Eerst liep zij nog te dansen
en kwam zij fluitend ‘an’
Maar langzaam gleed dat harde
en dat drukke zomaar weg
Ze was heel erg ziek geworden
Ze had een beetje pech
Het beetje pech werd steeds maar erger
er kwam geen einde aan
En met het erger worden
is ook ‘mijn stem’ vergaan…
Als een meeuw
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.365 In de tijden met dreiging van regen
De dagen dat de zon nooit schijnt
Terwijl je snakt naar het licht
Van deze dreiging het eind
De eeuwen dat de tijd duurt
De leegte en grauwheid van de stad
Ik wil ver weg vluchten
Op de wind die ik ooit had
De bulderende jagende wind
En de wolken zo grijs
Veroorzaken bij anderen angst
Maar zijn als…
Schooltje?
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
3.278 samen
in de klas met de gebladderde plafonds
waarin het venster van de wereld
verkleind werd door geblindeerde ramen
ver weg van de lentezon en het
uitnodigende groene gras
die lonkten aan de verkeerde zijde
van dat weerbarstig glas, schemerig
verlicht door matglas bovenlicht
in de schaduw van de hoofdcipier
die met puntige vinger een einde…
animal planet
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
642 jawel, ik weet van die voedselketen
maar nog steeds kan ik niet wennen
aan documentaire taferelen
van het toch nog onverwachte einde
zoals laatst die wreedlachende haai
met een blikontdane tengere pinguin
slingerend tussen lange rijen
van blinkende hennie huismantanden
tot elkaar veroordeeld, getweeën een
functioneel gebroederlijke onderzeeër…
Ribbels in het zand
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
798 zand
Wolken jagend komt een luchtkasteel voorbijgeraasd
Bakken met rommel hozend
De hemel vol met herrie
Een donderende stilte achterlatend
Versuft ligt het strand leeg en verlaten
Voorzichtig streelt een warrelwind haar
Slanke gouden zijde
Strijkt de duizenden sporen zachtjes glad
Een stoet zeilbootjes volgt in de schemering
Het einde…
nog brandt de wereld niet
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
1.853 slechts het temporele gaan
woede marcheert laarzen naar het front
waar zombies vechten om wat grond
om daar hun eigen graf te graven
het kernwapen gaf in handen van
geraffineerd gerechtigheid de macht
het valse Godsoordeel is snel verschaft
onzichtbaar is de dood in stralen
geen cel kan meer zichzelf vertalen
in wildgroei komt het einde…
Veluwe
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
941 markeert de rand van het pad
ik wentel mij in de lijnen van het landschap en tover
er paadjes en sporen die het land nooit bezat
de zon zakt door het ven, kleurt de avond rood
ik koester de wegen, ook al lopen ze dood
Waar ook ter wereld mijn stappen nog staan
verzameld, geraapt en zonder een traan geruild
voor de schamele schuur aan het eind…
Levenshulkje
poëzie
3.3 met 18 stemmen
3.558 Ginderheen geleidt de tocht;
Ginderheen, langs klip en bocht,
Waar de wijkplaats ligt verscholen,
't Heuglijk eind van al ons dolen.
Goede reis naar de overzij!
Vóór de wind en gunstig tij!
Steek, mijn kindje! steek in zee,
Dobber zacht naar gindse ree,
Rol uw wimpeltje uit de kreuken,
Laat geen storm uw scheepje beuken.…
Vrouw van stand
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
899 Ten einde raad
verzint ze iets om toch nog klaar te komen.
Hij zit in bed weer honderd uit te praten
en eensklaps gaat ze op z'n schouders zitten.
Geschokt verzoekt-ie haar om dit te laten.
'Waarom bespring je mij? Ik schrik me gek!'
zo roept d'r man. 'Ik wilde net gaan pitten!'
Ze zegt: 'Je lult zo lekker uit je nek.'…
Wegwezen!
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
2.543 Met een rechtvaardige en harde stem,
maak ik een eind aan dit gezeur!…
moeras
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.682 honderdduizend vragen
het vluchten van mijn geest
de kleur van stollend bloed
de nachten duren lang
vreten aan mijn dagen
ik vrees ze nog het meest
als sluimerende gloed
natuurlijk heb ik angst
voor wat ik heb vergeten
en wat ik nóg vergeet
of nooit vergeten kan
maar wellicht ben ik het bangst
voor wanen en geweten
de dood die einde…
Ooit, mijn Engeltje
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.198 ontblotend, contact
We zullen je herdenken… ieder voor zich
Omdat het spreken nog altijd pijn doet
Morgen, ons Engeltje…
Net zoals de dag van vandaag, ook morgen
Zullen je groene oogjes en je onschuldige lach
Ons, vanonder je gekaalde hoofd, aankijken
En wij zullen vieren… stilletjes je geboortedag
Morgen, ons Engeltje…
Aan alles komt een einde…
Ik hou zo van jou
hartenkreet
4.6 met 76 stemmen
3.692 Er gaat geen uur voorbij
Dat ik niet aan je denk
Aan de liefde die we hadden
Niet door iedereen erkend
Je kwam en veroverde me hart
Je mond kuste me zo zacht
Je handen ontdekten mijn lijf
Je ogen vertelden me de liefde
Toch heb ik je laten gaan
Ook al dacht ik, hier komt geen einde meer aan
Je was zo jong, veel te jong voor mij
En ik…
Maya
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.466 Al dit feesten leidde tot
een soort van ultimatum
kwam dag kwam doel kwam eind
Ik duwde je weg op de fiets
net als bij de Spelen
maar dan minder enthousiast
we hebben niet verloren
leerden doden en bekoren
hadden ‘t beste met elkaar voor
Waar wacht je op?
Tot je me ziet huilen?
Tot je sterker bent?…
Je liet de herfst komen
hartenkreet
2.9 met 18 stemmen
2.171 Maar langzaam zag ik de bladeren aan de bomen
veranderen van groen naar goud en geel
en toen begon het besef te komen
dat het einde naderde van dit mooie zomerse tafereel.
De warme luchten veranderden in kou.
De bladeren vielen van de bomen bruingekleurd.
De dagen werden grijs en grauw.
Het was nu echt met de zomer gebeurd.…
Adagio
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.558 de orgelpijpen vallen hijgend dicht
na hun halsbrekende toccata-plicht
de galm versterft in deinende rimpels
palliatief uitgeleid door hoofse klavecimbels
partituren zien hun einde naderen
dwarrelen neer als herfstige bladeren
hobo en fagot slaken de laatste zucht
wijl cello's vertrekken voor hun ultieme vlucht
de harp streelt zich in weemoed…
tegendraads
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
871 goud en koorts ernaar
en geel, geel is geheel
geheid het meest heidens
in de rij voor wij doch uniek
enkel laconiek inwisselbaar
zwart en bruin zijn anders
hard en ruig, zo heel apart
dat blank ertussen moet staan
ter behoud van alle verschillen
dit jaarboek hier voor mij
overtuigt mij niet onbetuigd
van wat ik al langer wist
het einde…
Ondanks
netgedicht
4.5 met 33 stemmen
1.606 nimmer is geweest
Voor één keer, laat mij je kind zijn
en laten we samen samenzijn
het verleden vergeten voor even
want je gaat dood, de tijd sterft mee
laat mij me één keer veilig bij je voelen
Laat mij je strelen,
zachtjes door je grijze haren
door je kwetsbaarheid
door je laatste uren
je ademt nauwelijks nog
we staan samen aan het einde…