Alle inzendingen over natuur

De wind krijgt vat op zichzelf, ik beluister de stammen, ik hoor nieuwe stemmen uit hout gekraak, rijk getooid, gerooid van oude bast op helder licht verlaat in beregend struikgewas schrijdend in zacht gewaad twijgen in bleek contrast schieten straks vuur en vlam met bloesems op hun schoot ander leven klemt zich vast loom hangend aan…

in tere tinten en gebogen lijnen groeien witte blaadjes in een krans om het gouden hartje van het madeliefje ze bloeit in het buiten schijnen het zonlicht schijnt op haar in zacht gebogen twijgen in het liefelijke ochtendlicht van blank goud golvend pronken kleinmoedig sluimer jij door de wind glimlachend in een woest spel onuitputbaar…

wolken met grote lijsters spannen het luchtruim jubelend golft de lente mijn polderland in knotwilgen staan bloedend zonder vingers langs de kreek te wachten hun vuisten baldadig leeg het zwermt vol liefdes over mij heen, zoekend in luidruchtige wolkenluchten naar weer een bevruchting…

Een vlakte kan mij niet bekoren zoals dit heuvellandschap doet. De parallelle, rechte voren, in zware aarde omgewroet, bewijzen pas hun lengte goed wanneer het veld waarin zij sporen een glooiing kent. Alsof een vloed het land heeft opgestuwd waar koren en ieder zo vertrouwd gewas, speels wuivend naar wie rust komt halen, genoeglijk…

Kijk eens hoe twee paarden het hebben voor elkaar hoe zij teder staan te knabbelen aan elkanders haar…

hoeve Bouwlust heeft verloren en is nu een eenzaam krot de deur staat nog wel open maar de planken zijn verrot griezelig kruipt er schimmel op de wanden in de voortuin zwiept de wingerd ferm zijn takken door het raam tussen distel en brandnetel ligt een bordje met een naam dat verpulvert onder mijn handen er knagen kevers aan de balken…

Tussen auto’s mensen winkelwagens vliegt de roek van prullenbak naar prullenbak op zoek naar zijn boodschappen van de dag…

Wanneer de zwarte merel zingt het roodborstje de dag uitzwaait de leeuwerik weer kronkel wormen vindt en de gaai weer op haar vlaams graait twee opgewonden spechten onder bomen dansen groepen kauwen het grauwe asfalt bezitten groenlingen massaal schreeuwen om herkansen en bosjes sneeuwklokjes niet meer witten als het zonnetje zich aarzelend…

De zon speelde, de lucht die kleurde Uiteengezet in een zonnige winterdag Geen wolk die hier de lucht besmeurde Alleen een wolk die goed in de ogen lag De lucht gekleurd, in geel wit en blauw Zelfs de vogels laten het onbevlogen Een schouwspel tussen het levensgrauw Laat zelfs de tijd even onbewogen Barst – De lucht breekt in glas Door…

een beetje zon al die schuchter schijnt op een vroege merel in vrieslucht - een gebaar dat niet duurt - maar terwijl hoge bomen nog slaapvoeten hebben dringt het sap naar de stilte woorden barsten open van weemoed en verlangen naar lente. Uit: Kristallijn, p.19…

Bomen rondom het meer. De maan in haar gezicht. Het meer weerglansde haar beleving in de lente van dat jaar. Zou het meer de waarheid spiegelen? Zij in wording? Geheime woorden klonken op in de maan van het spiegelende meer. Inwijding in het maanlicht. De naaktheid van haar ziel brak open in de stralende grassen en bladeren met broze…

En ieder jaar in maart daar staan ze weer doodstil om niemand te doen schrikken zo teder roze en wit zo integer bloemblad aan nog kale tak…

Licht valt op de grijsbruine takken van een verloren perenboom Duiven versieren zijn kruin. Hij krijgt geen bladeren meer, klimmers ondersteunen zijn schuinshangend lijf. Hij siert op zijn eigen manier. Tussen zijn opgeschoten kameraden staat hij als een pionier uit vervlogen tijden.…

Nog even ongeknot tenen wilgen fraai zo smal op hun karkas dreigen om te waaien bij iets meer dan wind kijken je knoestig aan als wezens uit een fantasy of uit een ver verleden leg ze vast voor ze vallen en verdwijnen in de tijd…

als donkerbronzend goud in krullend parelmoer, gloeit de zon nog even na, boven het blauw van zee en roze avondlucht, knipoogt naar het strand witzwarte vogeltjes rennen, pleviertjes zwart en bruin, pikkend met donkere snavels in levend, vlezig zand, woelend, onrustig, verward en verstrooid ligt het knoopjeswier dat de piepkleine,…

Er hangt een groene waas verwachting rond de bomen en duizend krokussen in 't gras, de lente wiegt mijn dromen. Er speelt een zoele wind van wandeling en kijken; de winterogen nu vol licht zover de einders reiken en dank vervult mijn hart voor wat er is gegeven: mysterievol geschenk te zien hoe alles is verweven.…

Iedereen is blij, want de zon schijnt Iedereen lacht oké, bijna dan, want de zon schijnt De verwarmende stralen, van die vriendelijke schijf ontdooien iedereen, zelfs dat lastige wijf van een paar straten verder. Iedereen is blij, de buurvrouw hangt haar was op hoeft geen droger aan te zetten, de zon is goedkoper ze zingt erbij, jawel de buurvrouw…

ik heb de verzekering gebeld de bliksem was ingeslagen helaas er werd niet uitgeteld hoe ik het durfde te vragen maar ik ben slechts een leek zeker wel op dat gebied inductieschade zo ik weet is deze inslag zeker niet mijn hart ligt geheel in stukken de bliksem sloeg ongenadig in zou de claim nog lukken of heeft die aktie toch geen zin…

De zee overwint de zee wanneer de golf het hoogste punt bereikt De golf slaat om, altijd tot de branding bruisend gesmoord waar zij zich strekt en terugtrekt falend in het moment haar eeuwigheid viert Wind en water waar de zee in het gruis van machtige bergen woelt De berg overwint de berg wanneer het puin zich met de pieken voedt Het…

vanmorgen vroeg was er een lange sliert van nevel die over de witte daken trok het nieuwe daglicht schilderde onnavolgbare kleuren licht aan de horizon bijna sprookjesachtige sfeerbeelden en de maan was vannacht flonkerend zilverwit werd ik al vroeg overmand door het witte grasbeeld en door silhouetten van de magnolia die steeds meer…

~~~ ’s morgens tuur ik door bevroren ruiten waar ik ’s middags zonnen zal pas na oplossing van rijm kom ik in de zon tot rust ~~~…

zilverwitte berk diepgeworteld zijn krachten magische mythe…

in de zee van jouw adem probeer ik mijzelf te doorgronden geboeid door de puzzel van het leven laat ik de tijd rustig voorbij gaan drijf verder op de golven van energie in een gelijkluidend gevoel op de wijze manier van moeder natuur beïnvloed door de richting van stroming en wind telkens wanneer ik diep adem haal komen gedachten vrij……

in vreugdedronken van zacht fluweel doorwoel, omarm ik de natuur stapvoorwaarts wat mijn oog bekoort waaien de geuren van het voorjaar als nimfenelfen die met gesluierde tred van nevelzachtheid in teder gedruis over het plantenleven waken en laten het zaad ontkiemen tot volle overgave onder invloed van kosmische krachten schenkt het verzadiging…

ze zijn niet weggegaan dit jaar net als jij, de bronzen veren in je kraag, je handen op mijn borst, mijn lief viert lente in de winter, het vijfde seizoen schijnt op de verse klei, blonder dan nu kunnen je lokken niet onstuimig gul smaken je lippen seffens legt de malse zeewind haar verse zaad in de weilanden en baltsen de kemphanen vinnig…

Kostbare kolossen zwaar van poot de staart geknot en billen ach wat voor billen stille ogen in een eigenlijk vrij kleine kop slapen staande staande slapen erbij dromen of is het meer dan dat…

Verwelkte bloem geen regen kan jou redden de zon heeft veel te lang al aan de lucht gestaan. De zachte tranen, die jou konden helpen zijn met de dauw in damp weer opgegaan. Het groen verdord, de steel omlaag gebogen gekleurde blaadjes nu al zo lang met bruin omboord vallen reeds uit op de verschroeide aarde die eens jou leven gaf…

Lopen over een verlaten strand, de storm raast om mijn oren, niemand kan me horen. Maar ik, ik luister naar de storm. Langzaam wordt het weer licht, de zon komt op. Ik denk aan het weerbericht aan het weerbericht van vanmorgen. De zon zou schijnen, de storm verdwijnen. Maar diep in mijn gedachten, wacht ik op de storm. De storm die raast…

Reizend over Drenthe's stille wegen Mochten wij de ontdekking beleven Van een geconserveerd verleden Vergane welvaart lang geleden Een middagje Drenthe rond Met vrouw en Friese hond Deed ons belanden bij een wiek Die de ontginner ooit eens schiep Na afsluiten van de grote wateren Wordt hij nu volgepompt uit een wel Op stenen die het water…

oeroude mossen gehecht aan zwarte aarde eeuwig groen erfgoed…