6020 resultaten.
Passanten ?
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
543 ontbreekt, zijn
te repareren met oprechte daden
in een echte drang te ageren,
is in 'mond en mind 'gesmoord,
verlamd tot verbale angst,wat
in het verleden werd vergeten
in het heden weer versleten,
waaruit de stilte spreekt tot
ik op de hoek van de straat
passanten ontmoet, die met
de obsessie breekt, geeft mij
“en passant” wat verloren…
Compassie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
768 Wanneer die grote, goddeloze nachtmerrie
van W.O.2 zich in het klein, hoe subtiel ook, nog
ergens voordoet, denk dan aan haar en aan haar volk,
hoe zij in die hellesferen de meest dierbaren verloren,
al die miljoenen medemensen, wreed van deze planeet
gezet door een luciferische afgunst.…
een rode streep door alles
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
732 waar wij wijs zijn geworden
van somber naar vrolijk
eigenlijk opnieuw geboren
onder het toezien van de geheimen der koning vink
door vuurrode letters verblind
is de waarheid niet verloren gegaan
een onbeschreven blad
als een vat vol drank
gissen en slissen
zoemen en bloeden
vergeven en spelen
de kunst en haar rede
tot het vallen stopt
als…
Zomerse IJsselpret
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
684 Tenslotte doken we allemaal in het water,
want ons slappe bootje ging verloren,
zo had de IJssel zijn Titanic-flater,
heel vreemd, want alles was bevroren.…
Lege lijst?
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
622 Ik heb een dag verloren, maar
aan waarheid gewonnen.
Ovidius.…
Gestorven
poëzie
4.0 met 9 stemmen
2.540 'k Heb
Zó veel verloren!
Niemand die weet
Wat zij mij is geweest.
Midden in smarten,
In haar nacht van pijnen,
In doodnachture liet zij voor mij schijnen
Haar liefde en haar berusting, wat mij 't meest
Kon steunen als zij ging - waar ik niet gaan mocht! - meest
Lichtend nàschijnen.
'k Wil enkel haar!…
Opgedroogde bronnen,
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
677 De vreemdeling werd naakt
geboren, de huid en broek
zaten hem te wijd, de riem te
strak, muilkorf van discriminatie
stak over beide oren, bij voorbaat
een verloren strijd, achtervolgd
door gesmoorde stemmen, die de
wereld in bezit namen, kon het
denken niet remmen, bleef daarin
trouw, respect naar zichzelf is
niet te temmen, gebrand…
mijn kleine meisje
hartenkreet
3.3 met 17 stemmen
1.743 Toen jij werd geboren
het ging allemaal veel te snel
Had jij het al verloren
Goed doordacht, dat wel
Je was nog veel te klein
Maar 26 weken
Toch hielden we al van je
Terwijl wij naar je keken
Wat er toen gebeurde
’t Ging allemaal zo vlug
En toen ik om je treurde
Kwam jij niet meer terug
Nooit heb ik afscheid kunnen nemen
Daarvoor…
Intercity
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
582 Onafwendbaar naderen wij het onbekende doel
dat in de sluier van de toekomst verloren gaat.
Niet door berekening, maar op de tastzin van 't gevoel
bespeuren wij wat ons daar te wachten staat.
Engelen reizen met ons mee, wegwijzers van de geest;
ze fluisteren ons hun zachtheid en hun dromen in.…
I K BEN WEG VAN JOU
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.248 verwijdering
eerst had ik nog hoop
dat is ook al verleden tijd
hoe gaat zich dit oplossen
hoe breien wij er een eind aan
loskomen zullen we nooit
want de intimiteit was te intens
ik heb me totaal overgegeven
mijn gedachten zijn altijd bij jou
ruimte voor iets anders bestaat niet
ik ben overgeleverd aan jouw totaliteit
zeg maar ik ben verloren…
Fluistermijmeringen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.220 extra broodnodig voor de vogels
deed me strooien
vleugelslag
grijsdons op wit sneeuwtapijt
een glimlach
een jaar is omgevlogen
bracht vreugd
maar ook verdriet
beperking ach je hoort me niet klagen
zoveel mensen dealen met een lach
of ook een traan
weer anderen die verloren
de aller aller liefste op deze aard
geen boom vol slingers…
Liefst nog vandaag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
841 Onheilspellend laag
hangt de humane zon
boven de graven aan een
getergde en verre horizon,
regeltjes tooien hun scherpe
doornen over mensen die de hoop
al hebben verloren, het lijkt een
kleine daad, misschien wel een
druppel op de aardse gloeiende
plaat, geboren uit de wanhoop
van verwachting in het licht van
een uitgestoken hand mag…
Als water ben ik uitgestort
gedicht
3.9 met 19 stemmen
10.049 Herinnering
die even spartelt in het water en
verloren gaat. Grijsbruine golven die
hun naam niet zijn. De kamparts Tijd.
Rivier, stroom achterwaarts. Steen,
wordt weer vuur. Lucht om mij heen,
wordt lichaam dat mij draagt en
troost. Geheugen, val uiteen.
---------------------------------
uit: 'Soldatenliederen', 1991.…
de poëzie die ik met deze woorden bedoel, is gewoon verworden tot wat ik voel
hartenkreet
4.8 met 13 stemmen
685 ik ben nu even niets
zie je lippen wel bewegen
hoor ze ook
maar ze zijn als golven zonder schuim
wanneer dit ooit begon
als gedachten vliegeren in de zon
ben ik het dan niet
die je verloren kon
en ik?…
DRIELUIK ROND PINKSTEREN
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
625 1. psalmodie
ik droom mij blinder
dan versluierd licht
stem harp en luit
tot vrome bede
schouw deemoedig
Sions heuvels
beween het verloren
vergezicht
2. de wind die waait
verholen doch scheppende Geest
waai als wind weer vrij
zing Uw bruisend lied in alle talen
over liefde, vurige liefde
verrijs…
Vlietland
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
569 Jeronimo van Elk is thuis en praat maar door
over zijn verloren knie, over zijn prothese en
vooral over die donkere nacht. Trein na trein
kwam voorbij en tussentijds ging de zaaldeur
dicht en open. Hij ontdekte: verwarmingsbuizen
suizen maar kunnen ook fluisteren en mompelen
en hun berichten registreerde hij.…
DAVOS
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
586 zijn we dikke vrienden,
die zijn echt bijna niet meer te vinden
door dik en dun en al meer dan 40 jaar
komen we ieder jaar een paar keer bij elkaar
astma heeft ons met elkaar verbonden
zijn ruim 40 jaar geleden naar Davos gezonden
honderden mensen zijn daar herboren
zonder medicijngebruik, geweldig,
anders waren we reddeloos we verloren…
In verlegenheid
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
594 wijst
vloeien de gemoederen moeiteloos met de zee ineen
en verdamp ik in de gloed van de hete zomerzon
Je vraagt mijn hand en wilt met me dansen
met de roes in je lijf
verleid je mij
en ik,
ik sta er wat stijfjes bij en kijk toe
naar de gebroken schelpjes in het zand
overmand door de koortsdroom van de hartstocht
haast ademloos,
verloren…
Zeldzame dichter - Ode aan Jean Pierre Rawie
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
709 maar één naam die ik fluister
En met de Groten vergelijk
Die tot ons heden niet meer spreken
Omdat geen hart ze nog verstaat
Gesmoorde stemmen in een deken
Van nihilistische middelmaat
De Groten die ons wilden zeggen
“Zoek alleen wat diepgang heeft
Vervloek de wereld en zijn leugens
Die glimlach die je leegte geeft”
Wereld van verloren…
zo maar klanken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
540 de wind brengt geluiden over van land tot land
altijd in dezelfde taal
ook als ze fluistert,fluit of flakkert
als een vreugdevuur
brengt gedachtengolven over in stilte
als een voorjaarswind in avonduren
wie gilde daar in het nauw
een mens die zijn letters verloor
en niet had leren zingen
die dingen komen voor als hindernis
g.h.z.z.…
In Tweede Dimensie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
581 vastgelegd verleden
met gerimpelde randen
in ogenblik van ratio
gevangen in tijd
sluimerend en vergeeld
trekt het leven aan mij voorbij
blijven gedachten verborgen
in een wazig stilleven
hoe intens was mijn bestaan
waarin alles een eerste keer
weer heel dichtbij
zijn de gesprekken van toen
een lach zonder stem
geen herinnering verloren…
Einde
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
641 ik zit kapot en stuk, verloren en verlaten
verbeten op een kruk de wereld zwaar te haten
de klok staat stil, de poes is dood
het huis is kil, geen kruimel brood
van het leven buiten hoor ik slechts af en toe wat flarden
het leven hier vindt ook zijn weg
de stank is niet te harden
muizen knagen aan de vloeren
luizen bijten in mijn kop
ik zie…
De Goede Herder
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.119 Wie is die goede herder die zijn schapen kent en roept,
die zoekt wat dreigt verloren te gaan, die met zijn stok en
staf weer zekerheid en richting brengt bij dwalen?
Die Goede Herder kent de zijnen, dus ook jou en mij,
van Hem wil ik verhalen, zijn naam is niet geheim,
want Jezus is die herder, die leven geeft in overvloed.…
Neem mij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
576 en mij vervolgens achterlatend
...geknakt, verwoest,
en voor altijd mijn hoofd verloren…
Doortrapt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
721 Proefde ik je Goddelijkheid
Er zou een siddering door de zaal gaan
Maar deze voorstelling is ten einde
Het doek is gevallen
De tekst verbleekt, het decor vervaagd
Al wat bleef is het applaus
Een recensie in een onbeduidend blaadje
Jij viel uit je rol, schreef een ander einde
Met andere hoofdrolspelers
Je liet mij hopeloos achter
Verdwaast, verloren…
zien en zwijgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
603 Vandaag is de lancering van mijn bundel: “Verloren lopen”.
De opbrengst ervan is niet voor mezelf: Ik hoop dat ik op
deze manier een mooi bedrag voor Alzheimer Nederland
mag verdienen.
De bundel is vanaf vandaag te bestellen via:
www.switilobi.nl en na 25 september bij alle boekhandels.…
Amanda Todd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
564 taal van eenzaamheid
gaf pesten vandaag een nieuw gezicht
men gunde haar helaas niet de tijd
voor ademloos is zij gezwicht
Haar donk’re haren, lang gekruld
verbloemden het gebroken zijn
gelakte nagels, rose, onverhuld
verborgen diep innerlijke pijn
Geen pad kon haar meer bekoren
elke weg was donker en lang
in het verleden haar jeugd verloren…
Stilzee
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
3.925 Zo je stilzee niet bevriest
in honderdduizend ijskristallen
eens bevroren alles stilzet
in verloren doemenis
Zo zal ik hier blijven wachten, lief
tot voeten overstromen
zal ik wachten tot je dooi vat
zachtjes water weer laat stromen
zal ik bidden tot wat God heet
uit mijn eindeloos verlangen
en te midden van jouw ijstijd
zonnestralen voor…
Aangestoken door eenzaamheid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
804 Voor mijn oudste zus Hennie
Toen jij de liefde
Van je leven verloor
En voor het eerst
In je leven alleen
Kwam te staan gingen
De jaren niet meer als
Vanzelf voorbij, viel jij
In het ravijn van de
Eenzaamheid, voor jou een
Onbekend begrip - de jaren
Leken dubbel zo lang te
Duren en heel je menszijn
Deed pijn, aangestoken…
HET SCHONE STERVEN
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.377 denk ik, hoe 'k de dood graag zoude wachten
Gelijk een herfstdraad die in 't goud-licht beeft
En henenzweeft in de eerste koude nachten
waarin alleen één zilvren stemklank leeft:
De stem, die in de hoge eenzaamheden
Zingt en weerklinkt en zingend meet de Tijd
En aan de hemel aarde's Schijn doet horen,
Terwijl de ziel, in 't eeuwig Zijn verloren…