Alle inzendingen

Ze tollen rond het bolletje Alles op een holletje Staartjes stutten stijfjes Hun fragiele lijfjes Ze zwieren en pikken Vieren en..... schrikken! Een brutale kauw Takelt met z’n klauw Hun bolletje op een tak En hakt in z’n zwart pak Het bolletje tot prak Z’n maatjes beneden S...

"Een mens is niet van steen" zo luidt het gezegde een warmbloedig wezen een uniek gegeven: leven maar de kerk is wel van steen steenkoud als de verwarming niet brandt niet koel genoeg bij een hittegolf niet op orde zonder koster voor de interieurverzorging geen klanken zonder organist/p...

De wereld is zoveel anders als sneeuw haar bedekt De wereld is traag en stil na het sneeuwen De wereld stelt zich de vraag: waarom zo snel? Waarom..... deze dagelijkse overkill aan doen, werken ons kapot minder...het laten? Van...... eeuwen sneeuwen niets opgestoken? nie...

hij voelt dat ergens in of om hem heen een nieuw gedicht zich wil manifesteren het zoekt een mens met geest met hart en ziel die klaarzit om 't in taal te condenseren maar daarin schuilt ook de achilleshiel gaat de essentie daarbij niet verloren voldoet de brave dichter aan 't profiel laat hi...

voorzichtig leg ik je in het biezenmandje waar ooit een kindeke huisde niet om je af te schepen maar juist, om je te lieven te omarmen, heel dicht tot je overtuigt bent van bevrijdt van ’t gevoel dat ik je ooit verlaten zal

Groeien als in een cocon mooier, steeds mooier sterker wordend precies op de juiste tijd op hetzelfde moment nog niet bewust van hoe, al wordend, te zullen Zijn. Dan komt het moment dat het gebeurt de cocon scheurt het mooie komt naar buiten langzaam, als een gevecht ontvouwt een sch...

Mussen zonder huis tjilpen naar een stukje brood op de puinhopen.

ijzers krassen het ijs de beide benen slaan mijn gebonden geest diep in het denken glazig water en mist spiegelen de omgeving als heldere beelden in mijn gedachten luchtbellen kijken doordringend strak genadeloos zuiver in mijn ziel op die plaats ontmoet ik jou met rijpe rill...

Soms word ik na een nacht lang stoeien met woorden en opgerakelde emoties zo rond vier uur 's middags wakker en moet ik mij haasten om nog wat daglicht te vergaren. Je wilt niet weten wat voor handelingen er allemaal nodig zijn voordat ik mijn voordeur op slot kan draaien. Bovendien pi...

Een kast vol jassen Mogen wij in ons leven passen De één zit als gegoten In de ander word je uitgefloten Je wordt beoordeeld naar de jas die je draagt Er is bijna niemand die naar de inhoud vraagt Ga je een keer bloot Dan schrikken de meesten zich dood Zien ze je gaan Zoals je eig...

hij is geen god maar zijn sporen vlammen op in het landschap van verbleken zijn warmte is lente brengend na een zoektocht vol miskenning en afbrokkelend respect door wegen die zij hebben afgelegd in de dorheid van niet begrijpen na het misoogsten van jeugd hen is geen deugd g...

'k Heb iets ien mien wâ 'k nie verklaor: Ik wil 'en ding vandaog Dolgraog; En hê 'k 'et, dan zal binnen 't jaor Dâ ding zo zuutjes aon Mien hart gaon tegenstaon. Een minsenhart duut soms zo raor! Ens wou 'k dolgraog 'en vlukske haor - Te zeggen hoef ik nie Van wie - Zij gaf '...

Bij elke stap bezig met de overkant. Vraag het de Maas onder mijn voeten, de meeuw, onbevreesd dansend boven de stenen brug. De overkant is een belofte, komt huizenhoog me tegemoet, flonkert en lonkt, geeft zich halverwege over. Wyck of Maastricht, beide badend in de roem van eeuwigheid,...

‘René Artois’ is dood, de antiheld; Z’n zaak gevuld met Duitsers, lege flessen, Begeerd door Gruber en twee minnaressen, Dan vlug: het bed omhoog, want Londen belt! En ná al die problemen, dat gedoe, Zingt boven Edith hem een liedje toe.

Hij was niet goed genoeg voor het echte werk, dus nu speelt hij enthousiast in de kerk. Met skinny jeans, lang haar en semi-akoestisch gitaar.

In 1922 kocht Sir Winston Chartwell. Hij schilderde en schreef er boeken. Hij ontving er gasten. Hij rookte er sigaren. In 1965 blies hij zijn laatste wolken uit. Rondom Chartwell is bijna alles gebleven, zoals het in de tijd van Churchill was. Binnenkort hoop ik Winston te bezoeken. In de...

Mensen krijgen kansen genoeg Maar een nieuwe kans Is nooit te vroeg Pak die kans met beide voeten aan En dan er ook echt voor gaan Ik ben ik En jij bent jij Juist omdat we anders zijn Maakt dat ons blij

vandaag wendde zich tot mij, inwendig van zoeter naar bitter op een onbeperkt tijdstip langs brandgangen en afgesloten binnenwater met behulp van diverse kunstgrepen en een aan mijn waarneming onttrokken gestalte, want verdonkeremaand daglicht, wiens naam mij ontschoten is aan ve...

Prachtig ragfijn spinnenweb, spiegeling van heelal, broos vochtig parelland hangend tussen heggenpoort waar klimop het hout overwoekert en bladeren de kleur van been en zilver dragen beschenen door het zachte parelmoeren maanlicht. De aarde dampt en ademt met een zweem van verloren vr...

Zorgen dat we kunnen blijven zorgen. Zorgen dat we kunnen blijven zorgen voor elkaar. Zorgen dat we dus ook de dag van morgen, die zorg betaalbaar kunnen houden voor elkaar. Een zorgen zonder enig risico. Want deze zorg betaalt zich aan de hele samenleving terug. Door bereid te zijn elka...

voor Jan van der Meulen op een zomerse morgen gaat meneer X. op zijn brommertje naar punt Y. aan de spoorlijn van H. naar A. zet z'n bromfiets op slot en stapt doelbewust voor de aanstormende trein uit de richting H. einde bericht denkt u maar helaas 't relaas kent nog een wrang ver...

grindpad achter het hek aan het eind van het grindpad vraagt de stilte om aandacht geen geruis in bomen geen bewegend gras de vogel zingt geen lied de dood maakt me hier wakker ik wist nooit goed wie je was en waar kon je moeilijk volgen op je zelfgemaakt kompas je achterstevo...

ik dacht ze veilig te hebben gesteld in het diepe, in het donkere voor niemand toegankelijk op een verlaten avond raapte ik mijn kracht bijeen om ze te verdrinken nu de tijd rijp was om ze onder ogen te komen bleek de waarheid bevroren

ik zoek de toets die mijn woorden licht beroert zonder haast de woorden vanzelf licht en stil laat staan het zware hart in het harde hoofd lichtjaren verwijderd van mijn verlangen

zij stond er vaak koeien vulden het landschap en in de verte lag de stilte, net achter de oude gracht een kauw schreeuwde rauw naar het schemerend boerenland het deed haar beven het voelde als sterven moeizaam draaide ze zich om stak de lampen aan en in het licht om haar heen kwam...

We hadden toch dat spreekwoord met die leugen? Hij is de laatste dagen reuze snel De waarheid ook, ze achterhaalt hem wel En zou na Trump nu Rutte weer niet deugen? Hij jokkebrokt en kronkelt als een aal Dus roepen we: 'Hé Joh, doe 's normaal!'

Niet meer goed weten, wat fictie is en wat feiten zijn. Dat is een vreselijk ziektebeeld! Veel politici die daaraan lijden. Niet serieus te worden genomen. Fouten maken, die door de media worden uitvergroot. Het zal je maar overkomen, om buiten je eigen schuld ziek te zijn, en door onwete...

Sneeuw wist het zwart van dagen,van daden die 't daglicht niet kunnen verdragen Sneeuw beantwoordt de talloze vragen die ik mezelf niet durf stellen Sneeuw houdt mezelf voor mijn zegeningen -dagelijks-te tellen Sneeuw doet me inkeren als dansers na hun danspassen.

een schuif naar links en ik stuit op stuitend nieuws nieuwsgierig geworden lees ik het bericht een gezicht die lach, alsof 't mag genieten van zoveel leed een gewetenloze ziel en velen keken mee een pijn wortelt zich diep in mij Hoe diep gezonken verwijderd van het hart, liefde de w...

als ondergaand van weer een dag zon de avond kondigt blaast wind de wolken die mijn dag duisterden het betere hopend naar zwart avondgat waar het weten zegt alles moet passeren alles moet voorbijgaan wakkert mij tegelijkertijd het vrezend weten dat niet eeuwig de nacht duren zal ...