1642 resultaten.
Jij bent mijn levenslicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
670 Als een boom geworteld aan het water,
zo is onze liefde voor elkaar
Elk seizoen van het jaar
brengt ze haar vruchten voort.
Ik besef hoe wij met elkaar
verstrengeld zijn.
Zou niets anders willen dan dat.
Jij bent mijn...,levenslicht.…
PATRONEN & PRENTEN VAN WINTER
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
468 En dan drukt
winter
zijn stempel
op pad en perk
in mijn tuin
Jaagt wind
en metgezel sneeuw
tussen struik en boom
hun laatste blad verloren
De prietpraat
tussen fris groen
van bol en knol
met stilte bedekt
De tafel voor vogels
door mij
gedekt, de vetbollen
gehangen
Dempt even...
even maar
mijn verlangen
naar voorjaar, lentelicht…
Voorjaar!
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
615 't is lente, 't is lente!
Ik zie weer geel in het groen
Niet langer die grijzige prenten
Maar een pimpelpaars plantsoen
't is lente, 't is lente!
Ik hoor gezoem in de zon
Niet langer die lege momenten
Maar een nestje op mijn balkon…
EEN VROEGE LENTE....?
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
622 Een vroege lente
kunnen we
op onze buik schrijven
Op het terras
geen enkel glas
met ijsblokjes
Geen blote lijven
van de meisjes-van-de-bank
van een argeloze studente
Geen stukje bloot
van de heer-op-leeftijd
de dame-van-stand
Mijn ochtendkrant
meldt een wind
die aanwakkert
De tulpjes
en narcissen
gaan tegen de grond…
Universeel donor
snelsonnet
4.0 met 9 stemmen
748 Tot vreugde van het leger van insecten,
Zoals de teek, de sandfly en de vlo
Ben ik gezegend met de bloedgroep O,
Wat mug en daas veel eerder al ontdekten.
Kan je als donor ook nog dieper zinken?
Ze kunnen allemaal mijn bloed wel drinken.…
Intrede
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
494 Een bruin blad valt neer
op een nazomerse dag
door een zachte bries.…
Herfst van het leven
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.493 Dat zijn de wetten van de natuur,
de vier seizoenen,
de wet van het leven.
Dus nee, we sterven niet.
We laten onze bladeren los,
we bezinnen,
we vernieuwen,
en bloeien weer op.…
Nazomer
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.085 Lang voor ’t verdorrende seizoen beginnen moet,
speuren haar scherpe ogen naar de onderhuid.
De bloemen van haar bloed schreeuwen haar kleuren uit.
Ze gaat uitdagender dan ooit van hoofd tot voet.
Er is een leven dat zij in den spiegel voedt.…
zo'n hang naar...
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
888 een behaaglijke hang
naar warmte en tederheid
maakte zich van mij meester
geen vermoeden waar dit
door werd aangewakkerd
maar het was er ineens
op onverklaarbare wijze
wat kon ik anders
dan het koesteren
als ware het puur geluk
gelijk een schitterende glans
in de chronische dofheid
van het verstrijken van tijd…
Magische Herfst
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
748 Alwaar het transformeert
Als Koningin de Winter
Het witte land regeert
Als Koning Lente klaar is
Straks met zijn winterslaap
Dan duikt hij in de aarde
Om met een laatste gaap
De afval van de blaadjes
Tot bloem getransformeerd
Op aard' te laten groeien
Als hij het land regeert
Wees welkom herfst en winter
Wees welkom nieuw seizoen…
Leegstand....
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
518 Ze staan
leeg
badder-en zwemseizoen
nog niet begonnen
Zon heeft
de aarde
met prille lentevingers
aangeraakt
Ze vragen
om
wielen
wielen van fietsen
Kijken uit
naar fietsers
die een rustpunt
aan deze plas zoeken
Binnensmonds
even vloeken
want ze staan
er nu wel:
onbewaakt.…
Droef
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
424 tranen hangen aan de takken
nu de hemel onophoudelijk huilt
kijk haar lopen op hoge hakken
hoe de fietser onder een galerij schuilt
kindervoetjes vinden plassen
om in te stampen bovendien
loopt hij harder met hond en plu
de vrijdag is droef begonnen zo te zien…
Je opgestoken wind
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
844 je opgestoken wind
huilt regen in ons
bloemenbed waar borders
de seizoenen kanten
jaren hebben
daar patronen
in gelegd gesteund
door vaste planten
er was te weinig
ruimte voor eenjarig
bloeien het almaar
snoeien bleek funest
mag ik je vragen
de opgestoken wind
in minder vlagen te laten
regenen op ons bloemenbed
krijgen…
Twee februari
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
601 Het licht wordt sterker
de dagen blijven lengen
tot het hoogste punt.…
Februarilicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
939 Ze vertelt over het donker,
duister van de winter,
dat de heimwee naar de zomer
ternauwernood verdraagt;
ze zweeft in een soort gedicht
over 't bruinverkleurde klimopblad
waar de herfst het hart uit at
maar de nervatuur vergat
en door het frêle raster
valt het bleke Februarilicht
op knoppen barstensvol lente.…
Zichtkaart
gedicht
2.5 met 12 stemmen
2.885 Nu deze weken weer voorbij
ritselen in hun morsbruine jassen
en bomen oude briefjes sturen
naar de zakken zaad van distels,
mosterdplanten en de rest
en steeds op hoop
van minstens dertigvoudig vrucht,
nu mijn haren witter dan de mist
en alles anders sinds ik me
het eerste licht herinnerde,
schrijf ik een mondvol
ogenblikken op…
De onderkant in warm rood
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
778 heb nog even
mijn palet gepakt
de lentekleuren boven
een smalle reep
die zomer moest beloven
daarna de gelen van de oogst
de onderkant in warm rood
met tikkeltjes oranjebruine tinten
de eerste zwarte randjes dood
maar de verf is verdroogd
in het landschap van seizoenen na
winterwit draagt lentegroen weer bloemen…
Dagen later
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 De langste dag van het jaar
is voorbijgegaan
bijna onopgemerkt,
ook de bladzijde die werd omgeslagen.
Nu, zesendertig dagen later
is dat goed te zien,
de zon staat graden lager.
Het blad van de bomen is dieper groen,
de eerste bruintinten laten zich ontwaren
het krentenboompje, 't eerste rode blad.
De bessen geplukt en tot jam verwerkt…
Aankomend nieuw seizoen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
435 Vreugdevol wakker
in beneveld dageraad
fris als een druppel
dat water laat cirkelen
op grond van eerste herfstblad.…
Najaar
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.051 Ze hadden het recht van overpad,
honden, geweren. Ze keken binnen,
lachten zowaar en schikten
hun lege tassen. Hun rode koppen
telden we voor ze verdwenen
in de nog dampende velden.
We aten ons brood, lazen bladen.
Tegen het donker kwamen ze terug
beladen met hangende poten.
We gingen naar bed, lagen wakker,
hatend omdat ze bestonden.
-…
Bisnummer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
458 Met de eigen adem verzoend
wasemt de herfst het groene bos
tot een bruine minnekroeg.
Bij het roesten van de avondzon
danst de ontvoogdingsstrijd op tafel,
bezingt de levensles het defaitisme.
Als stille wezens van het diepere denken
kijken woudreuzen gelaten toe,
op afstand van een groepsknuffel.
Het ingetogen applaus van vallende bladeren…
De lach achter de sluier
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
661 Nu de herfst eindigt begint de winter
door bevroren gevoelens in de nacht
leeft jouw glimlach die mij ontwaakte
voor het altaar naar jouw lentedag.
Het beeld van kale bomen in de berm
toont het kleurloze gevoel dat ik zie
met emoties omringd op jouw lentedag
dat je het sprookje draagt als een illusie.
Al zijn wonderen nog…
Vogelschrik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
507 Heetbloedige lentejeugd afgestroopt
tot tandeloze zang,
levenssiddering van glazuur ontdaan.
Geritsel als een meisjeslach
in een bladerdek van onrust,
paddenstoelen steken hoofs de hoed op.
In de vereenzaming van vlakke akkers
handhaaft de vogelschrik moedig
zijn spottend narrenbestaan.
Met wijd geopende armen
duldt hij schalks de ijzige…
In het klad?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
534 baarde
waaruit ook de purperen
mist lijkt op te staan,
in een laatste stadium
de gelijkenis te vinden in het
patroon van het onverteerde eikenblad,
de energie verbindt
windroos naar alle richtingen,
herpakt in bebloede nerven,
verscholen in levende schors
het pastel van droomgedachten
zacht oplichtende verfstreken
in elk seizoen…
Winteroffensief
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
708 Kromvingerig heeft het seizoen met witte boord
de warmhartige voorjaarsadem
manend in haar bedding teruggefloten.
Maar vrees niet,
ergens tussen de pylonen van het bevroren spookleger
grijnst in appelgroen reeds het mombakkes van de lente.…
Sluitingstijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
511 Het zonneseizoen is voetje gelicht
en tussen plons en rimpeling
in de lotusvijver verdwenen,
ondergedoken in het broedwater
van de jaarwentelingen.
Wolken als kantwerk zijn het
epicentrum van zomerwellust
reeds voorbij gespoord,
wildzang en krekellied
tot zwakstroom gereduceerd.
De subtiele uurwerkmechaniek
van insectenpootjes valt stil…
Herfstnachten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
502 Uit de okselholte van een herfstnacht
geurt doorgaans een zweem
van hazenschuwheid
en tinctuurdampen van
vlucht en versterven.
Herfstnachten als schaduwhof
waarin de savoir-vivre ontbreekt,
de maskerades van engelenhaar
werden afgegooid voor een
zwijgzame ontvluchting.
Herfstnachten ademen
de aanwezigheid van afwezigheid,
met op de lippenrand…
Eerste winterstriemen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
494 De levensspiraal plooit zich terug,
voldaan geworteld knijpt de natuur
reeds één oog dicht, een innerlijk
smoren in koperglans hangt als
stille nevels boven het stiltedomein,
waarin schaduwen als zwarte monniken
het beeldsnijwerk voorbij schuifelen,
een sterfzee van handgeschept bladpapier,
met ontblote ruggen moedig wachtend
op de eerste zweepse…
Vreugdevol
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Vliegensvlug veren
de vleugels door harde wind
vooruit de lente
nu vacht nog bevriest door mist
en ontdooit bij dageraad.…
Seigneur?
gedicht
3.5 met 4 stemmen
10.286 Dit is het laat seizoen. Mijn boom
draagt van zijn bloei de vruchten,
maar geen plof in gras die ruimte
maakt, bereikt mij achter het glas.
Ik dacht toch wel dat ik het was.
Het is voorbij. De dagen zijn op orde.
Herinnering zwerft als ziekte door het huis
(witte zeilen, blauwe zee, jij!).…