5956 resultaten.
Dat stukje steunpilaar
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
770 getooide wolken
Hoe zal zij ooit haar fel gemis
naar iets subliem vertolken
Hij rendert met zijn geestesoog
de pijn die haar naar binnen zoog
en deugdzaamheid deed kreuken
-dit bloemenhart deed buigen-
Hij neemt haar fluisterend bij de hand
drijft zorgen blozend aan de kant
Hij is dat stukje steunpilaar,
haar beterschap voor morgen…
Het ongelijk van tussentijd.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
535 Het torsen van een lastdier
bij het spitten van een morgen land.
Het ongelijk van een slag in de wind
en het schot voor de boeg
van een vluchtelingenschip,
drijvend naar rustige waters,
op drift waar stille gronden
zoet koraal over golven smijten.
Het ongelijk van zaden,
uitbottend in onvruchtbare grond.…
Wij hoorden 't laatste zuchtje glippen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.270 Maar, d' andre morgen bij 't ontwaken,
Als we één slechts zagen van de twee,
Werd zich eerst recht het ouderharte
Bewust van d' omvang van ons wee.
En daar begon de stroom te vloeien,
Die 't licht voor ons verduisterd heeft,
En die niet eerder zal verdrogen,
Voordat de Dood ons hem hergeeft.…
Kalme gemoedsrust.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
676 Bleek licht in de morgen,
Menig beweegreden gespeend
van zegen...
Veel gericht op eigen baat
en tegen het eind van de dag
blijkt leven een hard gelag.…
Herfstregens op het Dodenhof
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
812 in een ovaal van liefde
en handen priemen frontaal in de nacht
onder koude dekens die wenken
Met vereende kracht
sijpelt verlatenheid uit een loden last
Als kadavers liggen zij daar, herinneringen
aaneengeregen door de tijd
Ik hoor een adem kuchen, scherp dissonant
in het schrapen van een rauwe keel
Ligt er nog een wereld voor morgen…
gedacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 gedacht
Geeft haar en haar zijn alleen
De macht over mijn hart van steen
De kracht ligt in hetgeen
zoveel gemeen
Het praten en luisteren
Het lachen en zwijgen
Het wachten en friemelen
Terwijl ik u schoonheid wil influisteren
Dat niemand u nog zal bedreigen
Zolang jij hetzelfde van mij wil krijgen
Liefde en leven
Het echte nu en morgen…
vol verwachting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
653 ik zie hem baden, naakt als was hij pasgeboren
ik laat mijn gewaad tergend langzaam vallen
hoor hoe zijn stem zacht, schor mijn naam fluistert
even later verstrengelen onze lijven zich
in het aangename water
we denken niet aan later – we beleven passie –
een paar maanden later,
morgen zal ik gaan liggen en doen of ik ziek ben
familie en…
Turijn - Milaan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
589 grond is bevroren wit
laagjes water plaveien hun pad naar de Po
altijd vooruit altijd lager
van glinst’rend naar brede glans
lachend kijk het massief vanuit de hoogte toe,
de scherpe tanden stralen wit
maar het onderlijf blijft verborgen
in pluizige rokken van grauw gele mist
weer is de vlakte langzaam voor de zon gedraaid
het is morgen…
vol verwachting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
599 ik zie hem baden, naakt als was hij pasgeboren
ik laat mijn gewaad tergend langzaam vallen
hoor hoe zijn stem zacht, schor mijn naam fluistert
even later verstrengelen onze lijven zich
in het aangename water
we denken niet aan later – we beleven passie –
een paar maanden later,
morgen zal ik gaan liggen en doen of ik ziek ben
buren…
lente groet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 het zingen van vogels in de morgen
het is elke keer een wonder hoe de natuur
zijn gang gaat, belofte van een nieuw
begin.…
Verstilling
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
721 Zij ligt op bed als een
verstilde pop maar met
de ogen half gesloten,
de wilde roos op het netvlies
geboren, magisch beeld
tussen het alles of het niets
een bekend gezicht verschiet
van tint als zij uit de transparante ogen kijkt
als zij in haar droom de pijn verliet
de milde adem vervliegt
op die onverwachte morgen
waarin een…
Vragen die we onszelf kunnen stellen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
501 De oorlog duurt verder en
de mensen die vluchten weten nog
niet hoe het morgen moet. En wij dan
maar feesten. Toch is er licht, een kleine
waakvlam die we koesteren. Vrede die we
zoeken en willen, van harte voor iedereen.
Geloven we dat nog? Hopen we daarop?…
Aloëtte
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.279 en wordt niet lovensmoe
De hele morgen lang?
Wie is hij? die daar roerloos staat
Hoog in de ijle lucht?
O geen aards hart, met smart besmet,
Stijgt in zó steile vlucht
Te zingen voor de troon van God...!
Wij horen 't zwijgend aan...:
En vat gij niet de zin, mijn hart?
Eéns zult ook gij verstaan!'…
Dijkleger
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
763 Waar morgen bij droog weer gewoon de koeien
Loeien en in de uiterwaarden de bloemen
Weelderig groeien; het rijke boerenleven zich
Weer ontspant, dankzij het dijkleger op de
Grens tussen water en land.…
mijmering in de na-zomer van 2015
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
610 over zoveel wervelwind
ziet het onbezorgde leven
de luikjes sluitend
lichtpuntjes in de maan
die naar de dag van morgen
het verlangen wakkert
waarvan de jeugd droomt…
ZONDAG
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.188 De gloeipeer bungelt aan een touw,
Is ’t vandaag, is ’t morgen?
Het loon draait in de draaiboor mee:
Ik ben geborgen ;
En tussen het ratelend draaibankdier
Daar ritselt nog wat schaftpampier,
’t Is jam vanmorgen.…
mijlpaal van momenten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
900 toegift
net als liefde en vriendschap
om wie en wat jij bent
je gedraagt je al een winnaar
ook als je verliest
want wie in zichzelf gelooft
hoeft zich niet te bewijzen
de jaren die jou tellen
zijn optelsom van momenten
die sinds jouw geboorte
steeds in het nu ingaan
dat jij vandaag met dankbare glimlach
dies oogst mag genieten
om morgen…
noodlot
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
734 O, brave dichters, dichterinnen, word niet zoals ik
blijf elke dag de vezels van uw hersenspieren flexen
denk niet, als ik, 't komt morgen wel, vandaag moet ik relaxen:
uw hoofd gaat zwellen, als uw buik, en tot uw grote schrik
ziet u des morgens in de spiegel een pedanterik
de teflon-buitenkant van minderwaardigheidscomplexen
beschaamd van…
De familie Piggelmee - zesde verhaal - tweede serie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 Te zeeluinen is verdwenen een helper,
die nimmer wacht totdat iets verzand;
hetgeen niet tot morgen kan wachten,
heeft hij reeds vandaag al bij de
hand. Een kenner van het kabouter-
leven; de geruchten uit de eerste hand.
Als een hart reden geeft tot spreken
heeft Piggelmee hem er al aan verpand.…
Vrede vind ik
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
773 En vrede vind ik naar de nieuwe morgen
wanneer alles van dauw en bloemen zingt
ieder mens vrij en ontlast van eigen zorgen
in U en in zijn naaste, de ware vrede vindt…
Mijn fee
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
602 nog voor ik mijn oor
te luister leg op het kussen
van mijn dromen
zeg ik je gedag,
intussen weet ik dat morgen
een fee bij mij zal komen
dat wil ik nog even delen
immers het geschiedt niet elke dag
dat een freule uit het toverrijk
mijn hart komt vullen met zoete spijs,
bij helder daglicht wel te verstaan
en dat de smaak heeft van chocolade…
Geen echt gedicht, alleen wat woorden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
554 Je moet nu zuinig zijn met woorden,
en beelden moeten duister zijn, verborgen
en zeker nog niets zeggen over morgen
want niemand kent de dag die komen gaat.
Ik denk dat ik het hier nu maar bij laat
want anders wek ik boosheid op
van echte dichters die het weten
en mag ik mooie cijfers weer vergeten.…
Het Smeulend Vuur
poëzie
4.0 met 3 stemmen
925 Ik min u in de morgen,
die in het Oosten staat
met aarzelend gelaat
en houdt haar gloed verborgen.
Ik min u in de avond,
die sterft in lang verbloeden,
met diepe en diep're gloeden
zijn duistre moorder lavend.
Ik min u in de zang,
die in zijn klare kracht
betóómt de zware pracht
van Hartstochts hoog verlang.…
in tijden van verdriet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
424 bezit
om geloof of afkomst
over soort van liefde
tussen ons mensen
in het klein en groot
waarom lijden wij leven
dat wij vieren kunnen
door voor en met elkaar
in rust van aanvaarding
van wie en wat wij zijn
als mensen over en weer
naasten van elkaar te zijn
in tijden van verdriet
elk jaar opnieuw
mijmeren wij de tijd
die wij morgen…
Opgeruimd staat netjes, weg met die homo!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
672 Het was een makkie bij de levenseindekliniek
het euthanasieverzoek werd direct ingewilligd
ze zouden morgen langs komen om 12 uur exact
dan zou ik uit mijn levenslijden verlost worden
ondraaglijk lijden een heel lang leven lang
aantoonbaar via christelijke hetero familie
invoelbaar consulterend door artsen, psychologen
Jean Fermate zou en…
zomer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 maan aan heldere hemel
terwijl warmte briesend
het stof van de dag verwaait
door blad en bloem
van luisterrijk zomergroen
waaruit liederen ritselen
vliegen vogels en bijen
een wolkje eerst alleen
vormt zich tot menigte
met donder en bliksem
de lucht donkerend
luisterend naar hun stem
grommend en onheilspellend
verheug ik op morgen…
Geraakt.....
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
564 een nieuwe morgen begroeten
waar geen vrees is angst of haat
zal hij zijn leven lang moeten boeten
nimmer in vrijheid kunnen spelen op straat
waar volwassenen in naam van een geloof
als strijdende partijen tegenover elkaar staan
blijven grote wereldleiders immer doof
zijn kinderen de slachtoffers van deze waan…
De ondeelbare tijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
406 Onder een kier van de ochtendmist hervindt
de ondeelbare tijd zich in de herhaalde
dageraad, waarin we alles kunnen
verwachten maar zijn daarop nog niet
voorbereid, het lijkt allemaal zo anders,
ideeën en wetten vervreemd van
gevoel, anoniem ongrijpbaar, wie
zal weten hoe het tijdswiel er morgen
voor zal staan, ons licht gestolen uit…
Tijdsdrempel?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
432 Kuierend door december tinten,
in thuis te komen, mogen bewonen
om te beminnen, een omtrekkende
beweging tussen bestaande richtlijnen,
die ontspruiten uit gedeelde blijdschap
dat pallet kleurt het hele wezen,
in alle geuren, die samenvloeien een
wisselend raamwerk van de dromen, dan
ben ik je zeer nabij, vandaag en morgen…
Mijn levensboom
netgedicht
4.8 met 22 stemmen
598 De jeugd op onbekende paden, nog ruw en onbetreden,
ik, ouwe, op mijn laatste levensweg, reeds platgetreden,
misschien al morgen, maar zeker overmorgen.
Ik heb jullie eeuwig lief, telgen uit mijn levensboom…