7969 resultaten.
Onze hemel
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
522 Jouw hart klopt in mijn ogen
en de ziel vloeit uit de jouwe
recht onze dromen in
ik zal niet loslaten
Mag ik me dan voor even
aan je vasthouden
zodat ik ook kan leren te vliegen
op mijn woorden
Dat ik kan leren zien
door de ogen van schoonheid
waarin alles verloren is
maar in onszelf teruggevonden wordt
Vliegend over deze weidse styx…
Een Oostvaardersdood
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
575 karkassen
- een mengsel van bloed en tranen -
langs bomen in vormen van catastrofes
een eenzame schelp treurt
om de gestolen liefde van haar godin
de mismaakte aarde komt woest en ledig
terug bij haar geboortestaat
wachtend op alles toedekkend hemelwater
roodwild heeft het buitenleven afgelegd
het warme bloed is gestold
een dartele ziel…
als een asceet
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 graast op de eeuwige velden waar
de herfst zijn kraamzorg heeft neergelegd, haar
schoot schudt van schaamte nu ze naakt
haar naamloze leden tentoonspreidt
ergens raakt een voorspoedige dood de echo
die haar loodst en ik vlucht in mijn langste
adem - ooit
alles raakt doorzichtig in de grijze wolken
die als vruchtwater kleven aan haar ziel…
Inhaalslag
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
503 Wanneer hij voor me staat te grijnzen
Laat weten het is nu genoeg
Weet ik weer wat mij angst aanjoeg
Zie ik mezelf naar achter deinzen
Wat later, moed en maling veinzend
Span ik het dichtpaard voor de ploeg
Waarmee ik eerder vrees versloeg
Doorvors mijn ziel en eindig peinzend
Ik heb nog veel te veel te doen
Dingen waarmee ik te lang wachtte…
tweedelig
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
585 slechts als de avond nog is verschoond
en 't licht behendig schijnt op de zuivere
wanen die mij als man het vrouwzijn
laat bekoren, deelt mijn laken
het silhouet met introspectieve lispelingen
de stem draagt het motief van handelingen
reikend naar de ziel lost mijn bedevaart
schuldeloos zijn behoefte af, of het haar
gelegen komt is de…
Dood kust goena goena
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
444 Het zijn die onbegrepen zaken
die de geest tot in de ziel
raken. De bezwering die eens
toeslaat, wanneer het niet
wordt verwacht; op het moment
dat de goena goena de dood
kust bij nacht.…
De kleine dingen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
686 Jij kijkt mij aan,
Wonderschone glinstering,
Galmt door de stilte,
Vluchtige blik,
Gevangen in de eeuwigheid van mijn ziel.
Langzaam loop jij op mij af,
Knuffel van gemis,
Doet twijfel verdwijnen,
Argeloze aanraking,
Brengt onvergankelijke gevoel met zich mee.…
Vreemdeling?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
632 Hij zwerft eenzelvig op de werf
kerft diepe krassen met zijn stem
het scherpst van elke vlucht en trede
breng de huivering in mijn lichaam,
het zijn de onbekenden op mijn erf,
of die kraai die vleugellam schipbreuk
leed kleur of niet, verwondt door
zijn diepste geloof of scherf,
hield met beide vlerken beet, door
eigen ziel zijn thuisland…
Eenzaamheid
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.791 En zal dit leven mij dan buitenwerpen,
En zal ik, met mijn eigen nood alleen,
Mij zelf verteren in de ijdle, scherpe
Knel van mijn trots, de smaad van mijn geween,
En heeft de lucht zich voor mijn ziel gesloten,
En heeft de stad zich voor mij toegedaan,
Draag ik de kneuzing van wie werd verstoten
Uit de gemeenschap der vertrouwde pâen…
Pointing to the skies
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
713 Ik zie het leven door heel andere ogen
Je afscheidsrede vond ik prachtig hoor
Het ne me quitte pas, het jongenskoor
Abide with me, het was heel ingetogen
Ik zou mijn lief je tranen willen drogen
Ontsluit je hart en ziel, leen me je oor
Nu ik het voertuig van mijn geest verloor
Kom ik in vlinders op je toegevlogen
Dans ik in goudvonk boven…
Strandwandeling
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
572 tegen je warme lijf,
we aten en dronken en liepen weer
ik groette honden,
we praatten, vertelden wat we bedoelden
tot een duinpan, waar 't warm,
we spraken mensen aan
en we lagen en voelden
de zon en het zand, het helm en een veer
en een perzik en meer
we liepen opnieuw,
en de glinstering op het water
blonk diep door,
door in onze ziel…
zo wil ik dichten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
507 zo wil ik dichten
in de vrijstaat van mijn omhulsel
wonen in het land dat niet bestaat
vrijen met de wind die gaat
alsook leven met de donder
die mijn ziel bestookt met vuur
me laven aan de drank
me behoeden voor stank en dank
dan als het eind mijn vel verrimpelt
de ogen tochtig in de regen die van binnenuit
mijn spreken verhult, de dagen…
Leven als een boek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
516 De boeken, die ik innig liefheb,
zijn vrije geesten,
die, hoewel ze zijn vervlogen,
mijn ziel blijven verrijken.
Veel boeken, die me omringen,
zijn heilig, als een heilig huis.
Boeken, waarin ik vrij mag wonen.
In hen voel ik me thuis.
Er staan boeken op mijn doorgebogen planken,
die me vertellen dat waarheid niet bestaat.…
Grazige weiden
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
516 in een bergweiland waar ik ging zonnen
bruiste een waterval van eeuwen achter mij
iemand had boven mij een lied gezongen
een lied van vrede klonk hier heel nabij
waar in groene weiden de klaprozen bloeiden
en Abraham met zijn kudden ooit kwam voorbij
hier kon mijn ziel in alle stilte naar U zoeken
nooit wenkte de hemel van alle zijden zo dichtbij…
Zo moe
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
718 Lichaam en ziel trekken dan slechts aan één zeel
Zo prioritair ook ergens niet erg reëel.
Rustig orde op zaken stellen, je concentreren op wat nu en hoe
Vergt Rust ook Tijd en wat een moed, hoe!
Jullie laten het ons bewust gegund toe
Toegegeven, ik bén moe.
Wens me geluk!…
Stralende sterren
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
775 ‘k loop door
fel verlichte straten
onder d’ ijzige blik
van de wintermaan
terwijl de sneeuw
slaapt op de daken
zie ik van ver
’n stralende sterre staan
hier en daar ontwaar
ik nog mensen
die als ik, verlangend
zijn op weg
mijn hart is
boordevol met wensen
die ik straks voor
de kribbe nederleg
zovele zielen staan
in de barre…
Samen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
603 De andere kant van je ziel
komt los.
Een ijzige nevel
vult de ruimte
tussen ons in.
Je rug,
als een muur van haat
naar mij toegekeerd.
Door dik en dun,
samen hand in hand.
Tree voor tree,
naar boven toe.
Onze vingers zijn verstrengeld,
als gevlochten staal
om in balans te blijven.
Zo gaan we de stilte tegemoet.…
Zij die verdwenen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
519 Ontheemde zielen naar
waar geen mens hen meer ziet.
Zij verloren stem en een vaste
plaats in het leven. Geen teken
van leven; over hen wordt nog
slechts in herinneringen geschreven.
Zij waren bij het leven betrokken
tot op zekere dag; toen hun verdwijnen
een wanhoop baarde dat slechts in
verdriet voorzag.…
Eeuwig moment
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
589 onderweg, weet niet waartoe,
naar ergens waar ik klanken delf,
de bodem is er zachter terwijl
een melodie rijpt, ik weet niet hoe
de reis voelt als eeuwig aan
en het zijn is dan onder - bewust
er vormt zich een balkloos gedicht
waarvan de noten bij het ontwaken
in een vredige slaap lijken gesust;
doch door het heffen van een deksel
is mijn ziel…
kompas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 steeds tegen je zegt
dat jouw verlangen de grenzeloze ruimte zoekt
en jouw liefde door de muur van de angst heen
breekt, dat het ochtendlicht de nacht een halt toeroept
en hij jou als het donker blijft de hand toesteekt
want met het licht ontvang je ook de vrijheid
zodat het hart ontdooit en als een vlinder zich ontvouwt
Dan wint de ziel…
Na het demasque
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
571 lieflijke variant
een stem met
minstens drie octaven
die jij heel frequent
afwisselend op liet draven
ogen die traag loken
met tranen van
kinderen te vinden op
een zigeunerschilderij
jouw onhandig
bewegen bleek een
zegen voor de act die
jij van nature speelde
pas na het demasqué
mocht ik zien wie
jij was en waar jij
je ziel…
De taal.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.358 Neen, toon hem in de Taal, die uit zijn boezem breekt,
Door de oudren in hun kroost met d' adem opgekweekt,
't Ontvloeisel van zijn ziel, door 't lichaam uitgedreven.
Daar schuilt zijn mensheid in, zijn zelfgevoel en leven.…
Scherven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
471 De tijd verstrijkt
Langzaam stopt het bloeden van je hart
Diepe wonden veranderen in littekens,
de herinneringen voeden je ziel
Langzaam vind je de weg terug
en vormen de scherven je nieuwe leven.…
Droog die tranen
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.083 Ik leef alleen maar wat verder van je af
in hart en ziel zijn we nauw verbonden.
Ga niet treuren aan mijn graf
laat de rozen bloeien waar wij elkander vonden.
Droog, droog die tranen op je wangen
je hebt lang genoeg geschreid.
Mijn naam is op aarde nooit meer te vervangen
en over alles bloeit onze liefde, zonder eind!…
rust
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
614 Geest en ziel worden één,
wanneer ze samensmelten tot een geheel.
Als de geest geen rust kent,
is het lichaam dat ook niet gewend.
Laat je eigen ik,
met geest en lichaam de gave aanvaarden,
die de aarde en het heelal het schenkt,
dat ook jou gemoed met vuur en water doordrenkt.…
Een lang vergeten lied
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
504 vergeten
zo maak ik
zaken vast aan
geluiden en muziek
neurie nonchalant
een lang vergeten lied op de
melodie van ik herken je niet
soms ga ik visueel
zet de zaak te kijk
in lusthof of prieel
verbind emoties als
decor tot ik uiteindelijk
het bewuste woord weer hoor
maar met jou
is alles al verbonden met een
warm hart en in de ziel…
Kerst
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
993 Beloftevol zijn we allemaal,
alles is zo banaal,
zonder hart of ziel en kil als steen
niet meer nodig dat ik ween.…
Oogstte hemel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
483 je ogen spraken
maakten jou of
brandden je af
tot in de grond
er was geen
gulden middenweg
die had jij in een
vorig leven al opgezegd
je geest kneedde
tot je de vorm die jij
voor de geest had de ziel
van jouw tevredenheid gaf
jij hebt winden bezworen
stormen geknecht
talloze orkanen soepel
aan de leiband gelegd
je belichaamde…
Overgang
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
455 de stilte is niet immer wit
gelijk een maged reine
of schoon van klank,
onaangeroerd
ook de ziel niet, als de mijne
daar de nacht vaak bij helder licht
vele spinsels vervoert
de schaduw op mij gericht
het geruis onder mijn dak
heeft de oren toegedekt,
niet omdat mijn wil dat wenst
maar omdat de slaap
op eigen wijze
een schone rust…
Leer mij toch leven
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
556 Er is zoveel dat als vanzelf al wel werd
losgelaten, maar evenveel of meer zelfs
bleef behouden in wat ik bij gebrek aan beter
mijn ziel zal noemen: diepste kern van zijn.
Wie ben ik eigenlijk en wat is echt van waarde?…