9414 resultaten.
Mijn moeder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
834 Want we hebben moeders in de hemel, en moeders op het land en moeders in het water.
Opeens merk ik dat ik hulpbehoevend ben en dan weet je dat je een moeder hebt.…
Huil niet, Majorca
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.169 Langzaam verstrijken de rimpels in 't water
En langzaam verschijnen ze op mijn gezicht;
Drie jaar geleden is vader verdronken,
Slaap zacht, Majorca, want morgen is 't licht.…
Wad, jij verzoent
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
710 ik zag je, jouw polder in 't hoogelaand
drijvend op het gras de voet gebeend
tot weke klei het oor gericht naar
de reling van het Wad
wie jij bent, tja wat opgeworpen aarde met de
bolling van een oud huzaar, je nagelriem verankerd
waar het water lestig vele monden voedt, je armen die
de vleugels vangen van een vers gesmede slagpin
ik ken…
Op de halte
gedicht
2.8 met 8 stemmen
2.716 Een autootje roept water om, dat er geen water meer.
Maar bier genoeg op het terras waar alle mensen kijken.
Loopt de liefste zwaaiend met haar glas maar niet herkend.
Staan wij met 48 schoenen op de halte en een richting.
Wij staan met 48 hakken naar de richting op de halte.
------------------------------
uit: 'Nieuwe veters', 1987.…
VOC ballade
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
671 Ontbering kerft m’n leven
Door misoogst, honger en dood
ben ik naar Amsterdam gedreven
Daar is werk, daar is brood
Los de trossen, licht het anker
Hijs de zeilen, kom we gaan
De wind zit in de noordhoek
Grijpt het roer, houdt stuurboord aan
Het water is groen en slijmig
Maden graven in het vlees
Luizen kleuren m’n hemd rood
Dagelijks…
DE MENS
netgedicht
4.8 met 14 stemmen
605 gaat door
zelfs als je sterft
er kan zonder dood geen leven zijn
de cirkel van het leven
hoewel wreed voor een individu
is het voor het geheel gezond
we kunnen het zelfs niet begrijpen
je bloed vervoert suiker en zuurstof naar onze cellen
vervoert je defensieve cellen, voeding en hormonen
in feite is alles in je wereld niets anders dan water…
grieks vuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 -
de kust is ontbonden
van de zee
zout op de smalle rand
tussen de stenen
droogt het water op
Ik ben bij het wegstromen
in zilver gevat
over de rotsrug
lopen de golven terug
met het tij herstellen
zij het verband
gewikkeld in wit
het hoog gestemd ruisen
bergt mij in
het onbewoond huis
van de ruimte.…
Het hart van de natuur
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
451 Niets is zo mooi als het luisteren naar de
taal bij het water waar alles zo wonderbaarlijk klinkt zoals
allerhande vogels waarnemen die bekken en snavelen met elkaar, ruisen
van de wind door de bladeren van de bomen tot het voelen van stukjes aarde onder mij.…
Reflecties van rust
netgedicht
2.5 met 17 stemmen
818 Wereld fluistert mij toe om te vertragen en samen met de natuur ga ik
op zoek naar vrede in het stille water waar alles wat ik was en zal zijn, één wordt met het moment.…
Symfonie van het bos
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
688 Tussen wortels murmelt een beek,
een fluistering van helder water, golvend in de cadans van een tijdloze herinnering.
Geur van mos en vochtige aarde
strelen de zintuigen, wind beweegt als een ademhaling
door de kronkelende stammen.…
Strand
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
325 Het kraakt weer
onder mijn Beverse nieuwe schoenen
met dikke rubberen zool
Terwijl ‘k juist podcast had beluisterd,
‘t ging over water,
en blote voeten,
contact met de aarde,
zo van belang
Het hele strand is hard, breed,
‘t duin afgebeukt
‘k kijk achterom
wat mijn zolen ingedeukt hebben
Gisteren hoog water,
zelfs onder strandtent…
Toneelhuis van de liefde
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
388 Misschien kom je ooit terug
op een koude regenachtige dag
als de liefdeszomer voorbij is
en de zon niet meer terugkeert
of afwacht om hier te komen
gedurende de herfst en winter
in de stilte van onze geheime liefde
ergens op een bibbereiland buiten de stad
midden in het woelige water
zal ik eindelijk in liefde leren zwemmen
naar de maan…
Op de grens van volwassenheid/Rite de passage
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
18 Ik werd de speelbal van het water,
dreef van stroom naar tegenstroom.
En snakkend naar de adem van volwassenheid
ging ik voortdurend in de golven kopje onder.
Doch wie worstelt die komt boven,
was me vaak genoeg verteld.
En ik ontdekte toen de worstelaar in mij.…
Die Studam
gedicht
4.2 met 4 stemmen
6.576 Die valwind
is koel en maak ringe wit
skuim in die water ver onder.
Ek vra vir die man: ‘Is u van hier?’
soos wat mens met 'n vreemde
sou praat. Hy knik en bly tuur
nog 'n tyd na die water voordat
hy sy hand weer lig in 'n groet,
en bedaard na die dorp toe
die afdraend vat.…
Zeefruit
hartenkreet
4.8 met 32 stemmen
4.052 Ze voelt zich er sexy in omdat ze weet dat
ik er met pretoogjes naar kijk als ze voor me in het
kniehoge water gaat staan met bepaalde bedoelingen
waarvoor we zometeen in dieper water zullen gaan.
Woorden blijken nu overbodig.
Terwijl ik al in het diepere op haar nat sta te hopen zie ik
haar stapje voor stapje het water in lopen.…
Wandeling met oud-schooljuf
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
585 water en een boom,
dan moeder en een zoon
die snoek vangen,
meten, haak uithalen, fotograferen,
terug in water doen
Een collega afvalophaalster
begroeten we
Dan, zoals vaak of ik even in haar scoot wil,
zodat zij wat lopen kan,
weer weiger ik, zoals vaak
Bij een plek waar whiskyfles verbrijzeld,
ziet ze gemene punten,
niet zozeer voor…
Om mij heen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
937 Jouw prachtige naam
wordt zacht gefluisterd
zo blijf je altijd bij me
als mijn hart goed luistert
Af en toe kan ik je voelen
door de stralen van de zon
jouw nabijheid beurt me op
als een klaterende bron
De spiegeling in het water
tovert soms jouw gezicht
uren kan ik blijven kijken
mijn blik op de golven gericht
´s Nachts sluit ik…
al vroeg tot oud bestemde
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.202 ik zag je lopen
met een stok
die voor jou
de weg verkende
herkende je eerst niet
het grijze haar dat je al
vroeg tot oud bestemde
paste de puzzel in elkaar
je houding is nog trots
als je vertelt hoe de oude
rots in al zijn voegen kraakte
langzaam onder water raakte
hij is niet meer
de branding heeft hem
overleefd, jij bent beland…
Levensteken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.471 besef drijft mijlen ver
Achter mijn kennis van het feit
En zal pas tot wasdom komen
Na ongemerkt verstreken tijd
Ik betwijfel toch mijn vondst
Die zo macaber is gebleken
Terwijl ik alle woorden zoek
En het kleinste levensteken
Misschien als ik bij herhaling
Dit in de krant weer herbeleef
Kan ik werkelijk accepteren
Dat hij dood in water…
ongetemde zeefeeks
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
660 walsend ongetemd ons weeuwke
laag de stem droef haar lied
‘flirtueel echt liefde is er niet’
baltsend onderwijl als spreeuwke
schitt’rend in de zonnegloed
laaiend helder lichter
‘neuk nooit een dichter
zelfs eb is hem nog vloed’
de zeegodin van al ‘t zoute water
siert niet meer met pomponnetjes
onzijdig haar zin’lijke japonnetjes
in…
De lieve tulp*
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
1.041 Ik geef ze water,
zodat ze prachtig groeien.
Je kijkt graag naar
het bloeien van tulpen.
Je zegt: ‘Kijk wat mooi.
Zo’n tulp in zo’n glazen vaas.
Daar word ik nu verliefd op.’
Ik ken die tulp.
Dag lieve tulp.
* voor Barbara…
in de zon op een terras
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.828 in de zon op een terras
waar zij de allermooiste was
werd ze mooier met de dag
tien maal leuker met een lach
speelde de zon dartel met de aarde
en blinkend in het water waar zij naar staarde
de maan verlost van het sterren kijken
stond tegen hemelsblauw nog vaag te prijken
waar later in de nacht de maan onzichtbaar bleek
en de sterren de…
Kosmisch Ei
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.039 Het ei wordt langzaam uitgebroed
al is `t misschien wat later
het kuikentje van toen..heeft moed
en waagt zich in het water.…
De fee in de zee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
918 De zon schittert zijn stralen over de zee,
het water krijgt een doorzichtige glans.
In de spiegeling zweeft een prachtige fee,
in een gewaad van lila en blauw.
De fee laat zich drijven op de golven,
ze lijkt een met de blauw-getinte zee.
Ze zwaait met haar fonkelende staf
en wil gaan toveren, maar...…
Windekind
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
2.331 zo koudziek
waait de westenwind
stuwt de luchten
vol met water
woorden worden
mist voor later
bij 't verschijnen
van dit windekind
ooit geboren uit
verschroeide
zonnestormen
gekleed in blader
goud-en zijde
met donderstem
die zelfs het
licht bevrijdde
de woede kraakt
al daar de wormen
die kronkelen
en vluchten
naar het duister…
Mooi Lauwersoog
hartenkreet
2.1 met 28 stemmen
1.911 Slenterend langs het strand
kijkend naar de golven,
als je hand in hand
onder het water wordt bedolven.
Je ziet schepen de haven in varen,
mensen die zich scharen
Bij de viskraam, voor een lekkerbekje.
Lauwersoog is voor mij het mooiste plekje
met z'n zon z'n strand en zee.
Ik draag het in mijn hart steeds met me mee.…
Zelfanalyse
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.164 Een grauwsluier
omgeeft golven
van emoties
een woeste zee
splijt mijn
gedachten
Lopen door het water
de horizon onbegrensd
waar mijn eigen ik
verdwijnt in de verte
en het denken
de macht bezit
Het rijzen en dalen
van mijn gedachten
het zuigen naar
het diepste diepere
van de zee
verdringt mijn pijn
Overpeinzing doet
met schuimende…
De belofte
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.377 onweerswolken en stralende zon geweven
adembenemend in immense schoonheid
Gods belofte van trouw en goedheid
aan het begin van schitterende kleuren
herinnert Hij de oorsprong van dit gebeuren
watermassa’s die alle leven deed verdwijnen
doch in een ark redde Hij Noach en de zijnen
een gezworen belofte: in de komende jaren
zal ik de aarde voor het water…
Het land in mij
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
2.331 Een
waterig zonnetje trekt
als een stiekeme glimlach
de aandacht.
Een grote V wijst richting.
Ik hoor een zacht geluid
en wanneer ik verwonderd opkijk
besef ik pas dat het van
binnenuit komt.
Als een bijna fluisterend
stampvoeten komt iets dichterbij.…
Strand
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
943 Gouden haar
geborsteld door wind en water
gewassen door bruisend schuim
dansend in de storm
koesterend in de zon
lonkend met je gele lokken
bemind door kinderen
blauwe golven verlangen
strelen je glanzende vacht
plukken aan je pronkende pruik
dwingen je door donkere diepten
door paarse poelen verblind
en laten je nimmer
met rust…