Netgedichten over liefde

De zomeravond is zacht en zwoel, de fontein in het park sproeit water zo koel Een briesje blaast met zacht geluid ragfijne druppels onze kant uit terwijl wij beiden met vrolijke lach genieten van deze geplukte dag Dit gevoel, het voelt zo vertrouwd, dit geluk in al zijn eenvoud…

Je bracht mij een nachtbedrog een waan in schijn van een korte droom, mijn schroom deed me vermoeden en heb ik je mijn slaap verkocht, het blinde in de eerste klacht van aanzwellende beloften,het masker door het lot gebracht in de lust van verhitte dorsten, ik vond mij terug in lege dromen, verzadig mij in het eenzaam zijn, je kussen…

hij blinkt zijn diamanten in haar ring ontwerper en edelsmid hebben witgouden kunst met platina verbonden toch blijft het surrogaat als het om echte schoonheid gaat haar hand in de zijne zonder glitters en opsmuk in liefde en onverbrekelijk geluk…

Het heeft zin vager wordende herinnering een koolmees, die hartverscheurend zingt geur van de aarde na een regenbui de smaak van bliksem in de lucht Jouw lichaam in mijn armen houden opnieuw het praten in kindertaal hoog van toon opdat je me hoort nu los kan laten om weg te gaan Summer morning It has sense slipping memory a big tit…

hij heeft iets pedants een snelle lach in uitgestoken hand het woord van een charmeur buiging in dezelfde kleur maar hij houdt voet bij stuk zijn eigenwijsheid is oprecht toch vechten ze om hem de vleugels van de engel op zijn schouder zijn zo echt…

ik wist ongeveer jouw nummer waar je woonde en het raam waar je uitkeek op de stad verlaten straat op weg, jong nog met vraagtekens misschien wel onbegrepen inmiddels zie je niet meer dat joch op de fiets in jouw straat je bent gegroeid, vergeten waar het om gaat, om niets, een kind belt aan schuif de gordijnen opzij kijk naar de overkant…

Het hart ontschilt De bron vloeit De oorsprong vervloeit…

Vertrouwen, Vertrouwen, Op iemand kunnen bouwen, van iemand kunnen houden, Het lijkt zo simpel op papier.. Ik zal nooit liegen, Ik zal je nooit bedriegen, Ging het maar altijd op die manier.. Ik blijf je voor altijd trouw, Niemand anders van wie ik ooit nog houden zou, Weten mensen nog wel wat ze zeggen? Ik zal jou altijd begrijpen…

Ik heb voor jou, uit losse stenen een heel klein eilandje gebouwd niet zo heel stevig welbeschouwd want later was het weer verdwenen de stroom sleurt zo de dingen een wereld van voorbij gaan in waarna ik weer opnieuw begin wat blijft zijn de herinneringen soms vind ik langs de oever vrede en toont het water oude beelden van wat…

je blik keek lichte wolken in een heldere lucht je stem stak op in een aflandig koude wind ik zag de bui al hangen in de strakheid van je kin letters neergepend in schaduwwoorden druppels vloeiend op papier zinnen bliksemden strofen donderden jouw gedicht tot onweer hier je klaarde op in blauwe ogen toen je lach was doorgebroken…

Je liet mij vallen of het herfst was -als een blad aan de boom draaide je je om- maar het werd lente, dat ik je nachtmerrie in mijn armen droeg. Geen einde, niets dan dromen van vergeelde vingers langs beslagen spiegels waarin ik, ziende blind, de adem van het verleden wilde uitwissen met de zee in Zandvoort, terwijl de wind jouw…

mag ik mij verheffen in het aanschijn van poëzie wierrook ruiken in de walm van gebrande paardenhoeven blauwe vegen lucht met zon in een bewolkte hemel smijten licht zien zonder nagels die mijn ogen open krabben zonder tuig dat gniffelend en besmuikt talent doodt voordat het zich uit mag ik mij koesteren in het aanschijn van…

de zee bracht je aan mijn oever sloot met haar binnenste, de ogen van de nacht op diezelfde oever zal ik op je blijven wachten, de dagen doorbrengen in zandkastelen tot jij weer terug bent, om met kinderhanden de klanken van mijn ziel te leiden naar onschuld waar zij nu breken op de branding van het leven en stilaan de botten van ons…

het huis der geuren heeft geen muren kent een dakloos entree voor zwervende vleugjes parfums en eau de toilettes zijn beeldschoon in verpakking van fles en verstuiver gezet van jeugdig speels uit licht tot donker alle kleuren zijn in vele prijzen te keuren maar wacht op de mix tussen vloeistof en huid vaak groeit de geur in contact…

wegdromend in jouw ogen waarin de oceaan weerspiegelt draagt het verlangen van het reizen naar oneindige bestemmingen vol kleur van zuiverheid welke nimmer aanschouwd mocht worden tot nu brengt het ons dichter onze harten versmelten intens genietend van ons samenzijn…

waar de kudde vredig graast zijn staf en hond niet nodig leidt gras en struik het pad dat door de herder is geduid maar als oranjekoorts de kop opsteekt dan mekkeren de schapen ze blaten feest gedragen zich ineens als een zelfstandig beest staf en herdershond zijn onvoldoende de kudde is nog nooit zo uit de bol geweest…

ik heb het huis gezien met voeten in het water maar de kelder droog ramen die veel uitzicht geven een grote tuin vol leven vloeren blinken van generaties stappen op dwars gelegde latten in lichte plekken op behang groeit de familiestamboom al zo lang de trap is sleets kreunt en steunt de tijd uit het verleden op zolder galmt…

Het moest schijnbaar zo zijn -na al die jaren-, maar het was alsof je steeds hier bij me was, en ik dacht aan je, menig keer Het was zo vertrouwd en het gekke was dat het weerzien ons beiden -we zagen er eerst wel tegenop- best goed is bevallen We bezochten wat bekende plaatsen en -jij protesteerde niet- daar in de duinen vond ik…

een keuze waar iedere ziel eens voor komt te staan of reeds staat -gezegend zijn zij de Liefde of doorgaan op oude voet weliswaar droge voeten in een uitgedroogd landschap dat is getekend door verleden en toekomst een Liefde, die stroomt, die draagt, en niet onderworpen is aan de wetten van deze wereld verandering toestaat Haar zelf aanschouwt…

Als gevoelens veranderen, liefde je plots zomaar omarmd. Niemand er om je heen is, die het begrijpt, of zal voelen jouw strijd. Vrienden, die je de hand niet meer willen reiken, dan zal de zon voor jou, even niet schijnen. Maar liefde is toch niet gebonden, aan een man of een vrouw? Gevoelens, kan je niet verstoppen al is je liefde…

starend langs de waterlinie met jouw gedachten opgesteld voel je het water schuimend tot aan je lippen kolkend met de geur van zilt proef je het zout op al je wonden waar niemand ooit van wist worden herinneringen weggespoelt langs de kaaklijn van het oeverloos water waar rimpelingen in zonneschijn toonaangevend zullen zijn om jouw ziel…

We hadden ons een goede dag gekust op mond en wang, besmeerd met zonnecrème. We hadden er nog wel meer van gelust. Maar zij moest gaan. “Tot straks!”, zei zij, ad rem.…

in de opmaat hoor je kabbelende tonen van de zee het blauw bazuint in weidsheid rond trompetten schetteren de zon violen spelen rullend zand pauken zinderen het hete strand in koperrood golft de finale aan met witte echokuiven dan draag ik je naar zee het zomerse orkest speelt stil de avondkoelte mee…

Geloof de verborgen pijn in mijn ogen open, verlicht, liefde..buiten de werkelijkheid zodat ik haar kan zien, haar warm in mijn armen kan voelen vergeven, dat zoveel sterker dan het alleenzijn is mijn hart dat weet, mijn oordelen ze hebben mijn herinneringen pijn gedaan ik herinner de ademloze momenten diep bewogen terwijl ik 's nachts…

ik kan geen zoete liefde vangen om gepolijst te bewaren in al haar comfort schoonheid van zuivere geneugten gelukzalig nee, ik moet de inhoud subtiel voelen meer dierbaar, meer in de buurt en heel echt in het heden zonder vragen op je hart van het leven dan glimlacht m’n gezicht plezierig stijgen warme gedachten op door alle aderen…

onder het licht van een zwakke lamp trachtend de roes van liefde te ervaren vlindert je adem licht onder de drang naar vertederingen talmend traag streel ik de muren weg het ebbend licht drijft op je waterige stem onstilbare bronnen ontspringen uit onpeilbare diepten van verwildering bevrijdt milderen je zuchten waarna we slapen in elkaar…

het heden verbrandt illusies van verleden in vlam van liefde 8 juli 2010…

in zwart en wit beroer ik toetsen de vleugelklep omhoog maar het trillen van de snaren brengt geen rode roos een samenraapsel van akkoorden ontsnapt de dissonantenbrij zij bloeien ijle eenzaamheid totdat ze uitgestorven zijn mijn aanslag kent de juiste tonen niet voor een meeslepend levenslied…

vang zomers warm en vries het in om te ontdooien bij aanhoudende kou…

ik heb je gekend als vallend blad dansend op wind stralend in licht van de zon kleur om en om je patroonde de grond met schering en inslag ik las rust in lijnen van luwte seizoenen voorbij maar in de top knopte je boom naar betere tijden wil melker 07/07/2010…