14069 resultaten.
Gij wast aan mij gelijk de winde
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.176 Gij wast aan mij gelijk de winde
die wentelt om een koren-aar;
dra zal ik aan mijn wang bevinden
de zoete streling van uw haar.
Dra zult gij 't glanzend voorhoofd beuren
tot waar mijn slapen komm'rend staan:
zo ziet men, wild, een winde geuren
naast 't wegend rijpen van het graan.
o, 'k Ben geen sterke; moe-gedragen,
verzwaart…
14 februari dus weer
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
851 Op Valentijnsdag kijkt zij in de spiegel
smakt tevreden met haar rood gestifte mond
sluit haar ogen en voelt hoe zij zelfs nu
past bij het vloerkleed en de gordijnen
Op hoge hakken stuitert zij uit het beeld
vraagt of het zwarte ondergoed wel past
onder haar doorzichtige bovenkleed met
lange splitten aan beide, ronde zijden…
Dagdromen over het blauwere
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
526 Om werkelijke schoonheid te beschrijven
zou een bezoek aan het hemelsblauwe
wellicht echt enorm handig zijn.
Mij daar neervlijen, de plafonds bekijken,
in al die kamers even gaan liggen
jouw huidige voorland voorproeven.
Doodgewoon op mijn rug en alleen staren
met wellicht mijn favoriete blauwe nachthemd
aan en met mijn handen onder mijn…
Kerstsonnet
snelsonnet
3.5 met 4 stemmen
845 Van veiligheid naar woede: gele hes
De opstand van de horden uitgebroken
’t Zijn ordinaire revolutiespoken
Zij waren rond, de geest is uit de fles
De kruk, de brekebeen, de oude bes
Zij voelen zich totaal niet aangesproken
Bij hen is nooit het vuurtje aangestoken
Ze zitten in een onbesprongen bres
’t Wordt weer eens tijd voor een pikant…
Spijbelaars, ontwaak!
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
476 Spijbel niet maar staak,
jullie erfgenaam der aarde
verhef je stem en protesteer
tegen het Haags 'klimaatakkoord'
hun dure plichtverzaak
leidt tot een toekomst zonder waarde
grijp dus je hes, toon je pamflet
aan jullie nu het woord!…
Verkleurd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 nu kleuren vervagen
en mijn vertrouwen voorgoed
geschonden is
blijkt de stilte doof
eenzaamheid klimt met alle macht
naar binnen en neemt bezit van
het tolt in mijn hoofd
en struikel over woorden
al ontbreekt het mij aan moed
om deze uit te schreeuwen
want wie zal mij geloven
de wind die ik heimelijk ontmoet…
Overstag
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
610 het zijn van die dagen
dat in alle lagen
men vraagt om een antwoord
op zingevingsvragen
door Socrates, Jezus
en Boeddha verwoord
het gaat niet meer recht
zo die gaat in de zaken
wereld waar niets echt
is zoals het nu lijkt
't is net wat u zegt
we verzetten het baken
we gaan overstag nu,
het roer moet weer om
we gooien…
Mijn opgespoten land?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Wisselend licht scheerde
langs de stadsrand, over
horizon van waterplezier
een gastvrij waterland,
verworden tot een zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een ander vergezicht van
blokkendozen, moeiteloos…
zomer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 de lente voorbij
is zomer genieten
van vrij zijn en plezier
van strand bos en park
met ‘s nachts helder
de maan aan heldere hemel
terwijl warmte briesend
het stof van de dag verwaait
door blad en bloem
van luisterrijk zomergroen
waaruit liederen ritselen
vliegen vogels en bijen
een wolkje eerst alleen
vormt zich tot menigte
met…
Wobbelke
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
441 Ach lieflijke lief
gouden krullen omhullen
je zoetzure blik..
Diep in mij kriebelt
een onduidelijk orgaan
als een ragebol..
waan ik me bij je
o mijn zoete zotteke ..
kus ik je wangen
proef je blanketsel
je onverbiddelijke mond
gestrenge kaken.
Zachte mooiigheid..
laat me niet sterven vol smart
als je me niet wilt!…
Danzeke
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
514 Wie brak het lanzeke
O moeder ganzeke
Wie brak het lanzeke,
Heer Halewijn?
Jans Pommeranzeke
Van Nieuweschanzeke
Heeft dan wel sjanzeke,
Kan het niet zijn
Grietje en Hanzeke
Van woudestein,
Ook niet Roodkapzeke
In 't bosravijn
'Nee,' zei het ganzeke,
'Niet Pommeranzeke
Grietje of Hanzeke
Geen Halewijn
't Is ook…
Scheve bomen en zoute wind
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
580 Haar vasthouden in sepia, in tweevoud
zelfs en dan met jou delen, wat opkomt
bij jouw woorden, eens gezegd blijft
Het licht ontsnapt aan haar sluier
werkelijkheid is het schuim van giftig
wier op het zand van het strand
Dubbelzinnig in drievoud kijkt zij mij aan
geeft antwoord op mijn vragen, herinnert
mij aan dagen van venijn en zeurende…
Biggels
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
613 Die lach van uithuilen
Depressie op het gezicht
Dikke lip en een brok
Kam glijdt door haren
Stille gedachtes ongedeeld
Ontkent het onvergetelijke
Als in een droom
Van verdrongen werkelijkheid
Open armen ontvangen
Stilzwijgend het verdriet
Want ze omarmen
Tegelijk hun verlies
Tijd het verleden
Niets komt terug
Zoals het was
In ander…
Het liefst meer dan veel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Subtitel: Vera
Als de ziekte verergert, worden de gedachten
meer en vreemder
geen twee dezelfde
van de morgen tot de avond*
Want ongeneeslijk is niet, nee
nooit meer echt gezond
tijd heelt in deze niet
nee, is slechts destructief
Mijn bloed blijft goed stromen
door medicatie
Polycythemia
Vera, mijn vriendin
niet gekozen
maar…
Badvrouw in bad
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
977 BADVROUW IN BAD
Met tengere, tedere handen
draaide zij een sigaret
stak hem aan en verlangde
naar een warm, geurend bad
waarin zij ontspannen liggen kon
zonder gevaar voor brand
door het smeulend genot
diep strelend in haar longen
Soms bracht de meid haar
een glas gevuld met cognac
spartelde met haar in het bad
droogde haar af met…
Een frisse geur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 Mijn gedachten harken de duisternis bijeen
In de groeven landt mijn spleen
Een dag opent traag zijn luiken
Mijn tuin aan ideeën netjes geschoffeld
Angsten, onzekerheden weggemoffeld
Een frisse herfstgeur dringt zich op…
Die ene mooie ster
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 Laten we allemaal een schaduw na op aard
is dat wat ook de zon ons gebaart,
een boom, een mens zelfs een struik fluitenkruid
tot op een dag het andere licht dit alles terugfluit.
Ik snap wel waarom vogels daarom in zwermen vliegen
sporen zijn dan moeilijker te ontdekken ook op de grond
als je als deel van een vlucht in de lucht over de landerijen…
Woensdag 20 mei 2020
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
585 WOENSDAG 20 MEI 2020
Morgen komt de melkman
het is dinsdag vandaag
de dag om te strijken
Gedachtenloos en plooi-
baar maken beter passend
in ruime kledingkasten
Een liedtekst te maken
op muziek van Johannes
Sebastiaan Bach
Lucht danst met gouden
zonlicht op stof rond
omhoog naar het plafond…
Bij de dag leven.
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
455 Verleden voorbij.
De toekomst die weet je niet.
Een dag in 't verschiet.…
Onheilspellend gevoel
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
534 Mijn gevoel zit me dwars en tegen.
Onheil voorspellend lijkt het uit te spreken.
Alsof er dingen zijn die voor me worden verzwegen.
De gedachte lijkt de hele tijd in mijn hoofd te zijn gebleven.
Om samen met mijn onzekere ik tegen mij te spelen.
Alsof er iets is dat er word gezegd alleen wel in delen.
Dus zoek ik daarvoor naar een realistische…
Nooit vrij
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
590 zelfs na onze dood
wil het geloof ons altijd
blijven schaduwen!…
Gedachten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Herinneringen zijn als stenen,
gebarsten en verweerd.
Door onkruid overwoekerd.
Vast verankerd, onverteerd.
De tijd spreidde zijn mantel uit,
van zacht en vochtig mos.
Half bedolven in het zand,
in een donker, duister bos.
Ze liggen daar te wachten,
op iemand die ze vindt.
Lang vergeten zwijgende gedachten,
in regen en in wind.…
Elke dag
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.013 Altijd als ik naar bed ga,
dan lach jij me uit.
Dan mopper ik op je:
“Grijns niet zo, jongetje.”
Elke dag weer, tot besluit.
Jouw foto op het kastje,
hij staat er al een jaar of elf.
Dicht bij mijn bed.
Zo heb ik hem neergezet.
Elke dag opnieuw
hetzelfde ritueel.
Ik praat dan nog wat met je.
Het wordt me nooit teveel.
Soms ben ik…
Zomer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Ik herinner mij…
onze wandeling
vanaf de boot.
Door een stukje bos,
niet zo groot.
Over een pad
van verend vochtig mos.
Het was zomer.
Ik verbaasde mij,
wat jij niet allemaal zag!
Eerst een uil,
hij zat op een tak, heel stil.
Zie je hem wel?
Hij maakte me bang
zijn ogen volgden ons overal.
Toen opeens een enorm gekwetter,
op een…
Gendergekte
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
603 Poes tegen Kater:
'Ik accepteer je niet meer als een Spetter.
Voor mij ben jij nu kat.'
Kater:
Nou, dan ben jij Poes-af.
Krijg je wel een kater...'
Zo neigen mensen naar de nieuwe rage:
verander als je anders bent,
word ieder gelijkwaardig.
Aldus verwende ontevredenen
die mikken op een hetze:
'Zet de natuur op z'n kop.
Verwijder…
Als de zon schijnt:
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
653 Wanneer de mist is opgetrokken, de vogels zich laten horen
de dag is begonnen, de zon doorbreekt, dan lacht de mens.
Wanneer de dageraad door de gordijnen piept, je het bed
uit laat komen, de dag gestart is, de deur open gaat, glimlach ik.
Geluid van de vogels, eenden en meerkoeten, vullen de stilte
gekwetter alom, met in het stralende middelpunt…
Soms
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
686 Soms zijn mijn gedachten vrolijk
heb ik zin iets geks te doen.
‘k bekijk de mensen olijk,
ben vlugger met een zoen.
’t Gebeurt niet alle dagen,
dat ik zo vrolijk ben, o nee.
Dan moet ik blijven klagen,
Lijdt aan PHPD,
van hier tot aan de zee.
De vrolijkheid zit er dan onder,
een laagje ijs bedekt hem dan.
Maar vaak gebeurt het wonder……
Angst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
736 Nare dromen ontwikkelen
zich in mijn brein.
Door de capsule die ik kreeg,
tegen de pijn.
Ik lig in mijn bed
en wil opstaan.
Mijn hand tast naar
de rollator voor mijn bed.
Hij staat er niet,
wie heeft hem weggezet?
Eerst het licht maar aan.
Ik trek aan het touwtje
boven mijn bed, geen licht.
Ik trek nog weer, geen licht,
alles is donker…
onaanraakbaar hoog
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 in de sloppenwijk wordt
een kind vermist
een ingetogen kind
van zeven jaar
ijle klaagzang noch
bezwerende drums kunnen
het onheil weren niets
brengt het gemiste thuis
in nachtelijke angstdromen
verliest de moeder haar armen
ze kan het kind niet dragen
naar het licht van de dag
dat onaanraakbaar hoog
achter de bergen schemert…
noorderlicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
584 als ik naar de koude trek
duizenden, ja duizend kilometers
in een bijna eeuwige tijd
haast tot slapends toe in de verveling
en ik alsmaar, onophoudelijk, verder doorrijd
zonder maar iemand te zien, geen enkeling
langs het groen, van zwarte geasfalteerde wegen
met die eeuwige witte lijn in het midden
wat zeg ik.....een lange slang die mij sprakeloos…