13770 resultaten.
Het bankje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
830 Ik zie de mannen van tachtig
Stoer willen ze nog zijn
Zo verdringen zij hun pijn
Wanen zich toch machtig
Zij schuilen bij elkaar
Bij het bankje op de hoek
Eentje slaakt een vloek
De ander rookt sigaar
Daar loopt een jonge meid
De blikken buigen mee
Vol vergane viriliteit
Zo verglijdt hier de tijd
Tot in de eeuwige zee
Van de vergetelheid…
De kleur van glas in lood
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
569 treden
voetstappen van het verleden
het schuifelen naar de deur
een klink die blinkt
en handen vindt
zonder terughoudendheid
eeuwen heeft
de zon geschenen
in de kleur van glas in lood
iedere generatie
heeft zich bloot gegeven in
de biecht van het dagelijks leven
zelfs de dood
breekt geen verbondenheid
wij delen paden naar de eeuwigheid…
Vol schitterende creaties
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
542 maagdelijk wit
ligt onbegrensd
uitgespreid
ingetekend
raakt zij
aan de eeuwigheid
de inspiratiebron
welt letters in een
eindeloze variatie
woorden
deinen langs oevers
vol schitterende creaties
ik teken kleur
voel hoe feniks
gaat ontsnappen
als gedicht
ziet hij in volle vrijheid
het nieuw geboren licht…
vakantie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
680 De berg, een diep litteken,
zonder beweging
valt eeuwig het water.
Ik word bevangen
door onmetelijke rust,
steen op steen op lucht.
Voor mij de wereld
die zich ontvouwt,
onbeweeglijke zon.
Dan
even later......
Balans van duizeling
weegt mijn schaduw
meer dan de rots?…
déjà vu
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
452 als een vallende ster bij heldere nacht
kwam het déjà vu plots langs geschoten
met het gevoel: ik was hier lang gelee
's nachts bij deze poort op deze plaats
terwijl ik daar nooit geweest kan zijn
het lijkt wel of de geest
een eeuwigheid bestaat
als deel van meer personen
of onderdeel van meer levens
in een steeds veranderend patroon…
Onderste regionen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
435 en dan spoelt het heden aan
in het niets van de kust
de sleur van getijden
ochtendfiles en avondland
tijd voor de vluchtzee
tussen verleden en hoop
was het nooit genoeg
maar altijd te ver van huis
zijn binnendromen gesloopt
definitief uitgerangeerd
in mijn eeuwig vergeten,
verbleken, mijn randschijnsel
dat niets achterlaat
buiten…
Antifoon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
476 ik zit veilig op de schouders
hoog boven aarde verheven
zo kan ik met mijn armen reiken
naar verleden en toekomende
tijd, samengebonden als
korenschoven in eeuwigheid
alle bomen zwijgen in koor
vergroeid met bekend terrein
ik had nog kruimels neergelegd
die allemaal verdwenen zijn
misschien ben ik verdwaald
of waren de vogels me…
de taal van tijd
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
513 Zo groeien wij dankzij het levenslicht,
dat de bron is van eeuwigheid.
Door vallen en opstaan leren mensen leven,
leren wij de taal van tijd verstaan.…
Hun stukje schepping
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
509 tijd
om te genieten door
mijn stenen op te diepen
ik heb ze geraapt
in alle oorden waar zij
zich kenbaar hebben gemaakt
de schittering
in kleur of licht was
het signaal van hier ben ik
zij hebben mij hun
stukje schepping laten zien
in paradijselijke schoonheid
stilte en de tijd
gevangen in structuren
van gods volmaakte eeuwigheid…
zwerver
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
688 de dag is vaal
en de steen van stuurloos water
net zoals ik heeft hij
nog veel te ontvangen
maar net zoals ik
leeft hij van oude gedachten
ik kijk naar hem
en naar de tegenspraak
hij zwerft al een eeuwigheid
het is een lang verhaal
maar op een of andere manier
kom ik tot rust
flinterdun valt het zwarte zand
in het ijle
hij…
een bewogen beeld
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
420 we moesten opletten
hielden camera's en iPhones klaar
het duurt maar even
voor je 't weet is het moment daar
een prachtig uitzicht
gouden bergen, eeuwig leven
wisten wij veel
we waren pas halverwege
nu is het te laat
alles verdwenen uit het zicht
de herinnering vervlogen
soms zwart, meestal overbelicht…
Kalenderdode
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
709 Nog steeds je verjaardag
op de kalender in de wc
of je nog altijd ouder wordt
niet dood sinds jaar en dag
hoe oud je ondertussen bent
voor mij toch eeuwig jong
beelden vervaagd tot foto's
met steeds meer eigen leven
als stoer blozend stadsmeisje
spelend op het grote boerenerf
bruidsmeisje werd opgebaarde dode
Madame Tussauds met bloemenkrans…
Waddenzee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
673 Wad, dat eeuwig verandert,
en toch hetzelfde blijft.
Wadden leven zoals mensen leven.
Wadden veranderen,
tussen eb en vloed.
Mensen balanceren,
angstig of moedig,
tussen kwaad en goed.…
Droomavonturen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
514 Avontuur na avonduur
op reis in vele dromen
schaduwen van vluchtigheid
beelden vol met helderheid
wervelend wortelend in zand
tijd vermengd met eeuwigheid
doden met hen die leven
soms blijft het hangen
vaak verdwijnt het snel
ach laat me slapen
tot de vroege morgen
en niet vergeten
die dromen van de nacht…
Facetten en face
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Ik tast jouw foto af, wie je was
is mijn fantasie, ik heb geen contact
met jou in dat bloemenveld bij Merano
Je keek mij vragend aan
op dat ogenblik, op deze foto
van mijn en jouw gedachten
sindsdien tijdloos
ingevroren op de rand
van een zwarte eeuwigheid
Ook mezelf aftastend
in de spiegel, zie ik wie ik lijk
te zijn en niet wie ik…
Zevende hemelleven
netgedicht
4.8 met 22 stemmen
359 stelend in een
kleurrijk bed
geurend naar
superieur helen
zij bogen al
bijna volmaakt
onder hemelse
schoonheid die
door hun genen
was gemaakt
toch keerden ook
zij hun harten naar
jouw verschijnen
jij lachte en
bloeide op in een
paradijselijke groet
ik zag deze scene
die in samen gaan
alles aan elkaar
heeft gegeven ook
het eeuwige…
Dali's kunDalini
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
592 Met de rode verf smeert hij het heelal tot één geheel
Daarna spat hij er dikke klodders oranje tegenaan
Vervolgens schildert hij gele vlakken met zijn mond
En laat hij zich met groen helemaal gaan
Met de zeemeerminstaarten tipt hij de sterren blauw
Om uit te rusten in het indigo van amigo
Boeddha die eeuwig verlicht fontein is in violet…
randzee
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
439 ook als een dag als gisteren voorbij is
is er nog ruimte in tussentijden
die men orde noemt
soms ontmoedigend in ongebluste taal
altijd met vragen naar iets dat er nooit is
daar kleeft geen antwoord aan
er is een plaats in het hart
een aanbidding door alle wijzen
en nooit gemakkelijk te vinden
de eeuwige gelijkenis met die ander
in zeeën…
variatie op een thema
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
606 Poëzie is het oud abattoir
dat het vlees van de onslachtbaren snijdt
het Absolute in de vleesmolen draait
de slachter die ontwijdt een oor afsnijdt
er een paar onzegbaarheden in prevelt
uit ranzigheid zijn mond in kiepert
op de verspreking sjiekt
waarna hij enige eeuwigheid schendt
worst voorschotelt in kerstboomschelletjes
een variatie op…
lopend
netgedicht
2.2 met 19 stemmen
496 hetzelfde
de bomen van mijn bos zijn
leergierig als voorheen
hoeveel stappen noem je ver weg
hoeveel dichter kun je bij
eigen woorden zijn
passen kun je meten
afstand ook
maar afwezigheid niet
deze winter wordt het koud
te koud om te lopen, zonder een
moment om bij stil te staan
niet in het voorbijgaan
ook niet na verloop van eeuwigheid…
Mam
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
720 Weet lieve mam, dat ik altijd van je houd,
Waar je ook zult gaan, waar je ook bent,
Het was fijn dat ik je als mijn moeder heb gekend,
Liefde overstijgt alles, mijn liefde voor jou blijft bestaan,
Waar je ook bent heen gegaan, je blijft mijn moeder,
Ik jouw kleine meid, tot in den eeuwigheid.…
dodentocht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
681 Je bent nu groot
Je vliegt er doorheen
Je leeft voor de dood
Je bent nu oud
Je bent het moe
En je verlangens
Voorgoed voorbij
Na we vergaan
Is er enkel de echo
Van ons bestaan
Ook de ziel blijft niet
Vertrekt samen met
Jouw lichaam en geest
Naar het eeuwige niets
Maar weet en wees niet bang
Het dodenrijk is groter…
Haar kussen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
296 Ik evenmin,
Al vanaf ’t allereerste begin,
Wilde ’k het eeuwig zou blijven duren.
Het gemis is onverdraaglijk,
Ik mis haar kussen zo,
Alleen in mijn dromen,
Daar, blijven ze nog komen.…
Aan het graf
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
366 Al weer ’n half jaar in de koude grond,
Las de naam hij niet verstond,
Nooit meer van mij zou kunnen horen,
Al zou ’k hem elke dag ermee storen,
Want zijn oren zijn voorgoed doof,
Zijn stem voor eeuwig doodstil,
Alleen zijn naam leeft
In mij voort.…
Groot en uitgestrekt
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
1.180 De lange, lange tijden der geschiedenis zijn onbeschreven,
het leven, als in luttele seconden in de lodentijd der eeuwigheid.
Vergeten kan zij niet omdat er geen herinnering is,
het zijn slechts schimmen, wazige sporen op aarde.
Hoe kan ik ze in mijn handen houden?
Heb ik ze, reeds vliegen ze weg.…
Joeki T
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
622 krijg het beeld niet uit mijn geest
helder alsof het gisteren is gebeurd
bij elke herinnering brandt ‘t dieper in
de tragedie werd deel van mijzelf
voedt eeuwig kwellende weemoed
de tijdachtige afstand tussen ons groeit
het graf erodeert, bloemen verdwenen
ouderen sterven en jongeren vergeten
graf lijdt onder de tijd die ons scheidt…
Vader
netgedicht
3.0 met 19 stemmen
1.283 Nu ben je al een hele
tijd dood, bijna vergeten; onvind-
baar graf, zwervend door de ether,
eeuwig op zoek naar beter?…
Zo is het
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
646 door mijn
handen langzaam te openen en haar
daarmee eeuwig te omhelzen.…
Vandaag in Den Oever gewandeld,
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
488 hangen te drogen
om ze bij laag tij te laten vervlieden
met het ritme en de ruis van de regelmaat,
maar welke ik heden ten dagen durf voor te dragen
voor beschouwing en beminning,
het zij op papier, het zij in mijn hoofd,
maar hoe dan ook doorleefd en verwerkt
door de stille wijsheid van mijn hart
doorgeef aan de bodemloze bitput
van de eeuwigheid…
Medaillon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
492 Als begin-twintiger leerde ik
liefde en leven kennen, met
de dood kijkend om een
hoekje
Het tempo werd opgevoerd, terwijl
zij schrok toen, van telefoon
berichtend over zijn
coma
Haar wereld stortte in, met die van
hem voor eeuwig in het donker
daar herinneringen
vergeeld
in zwart-wit, zich tot de dood
een plaats hebben verworven in…