15921 resultaten.
Programma
gedicht
4.6 met 8 stemmen
5.444 Dezelfde toon herhaald
tot in den treure, en dat dan
'vormvastheid' noemen, of 'een
eigen stem' dat soort gelul.
Nee, daar hou ik niet zo van.
Geef mij dan maar het favoriete
snoepgoed uit mijn jeugd.
De toverbal.…
Geluk zoeken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
503 Mensen van de andere kant
een land waar je niet kunt spreken
van een toereikende maar die
steeds harde meedogenloze hand
worden zelfs ongekend ontkend
krijgen nooit een tweede kans
of alles op een presenteerblaadje
ze vluchten vanwege pijn
omdat ze in hun eigen omgeving
op de verkeerde plaats zijn
ik besef dat
alles wat wij…
Zijn
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
574 vandaag stond ik langs de lijn
voor een dag geschorst of meer
vertoefde even nog in schone schijn
moest echter naar leegte uitwijken
aldaar ging de werkelijkheid
redeloos en onstuimig te keer
voelt u zich ook wel eens teveel
dat moet haast wel
iedereen neemt daar ooit aan deel
of zou het zo zijn
dat het eigen is aan de mens
per saldo…
Een kind
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
634 Het innerlijk kind trekt zich terug
steeds verder in haar eigen duisternis
het kind wordt een jonge vrouw
ze vergeet steeds meer wie ze eigenlijk is.
Haar teerheid kan het niet winnen
ze sluit zich voor de wereld af
terug naar zichzelf, terug naar binnen.…
EPIGRAM*)
gedicht
4.0 met 4 stemmen
8.075 .
-----------------------------------------
uit: 'Lekker dood in eigen land', 2011.
*)Epigram: kort gedicht waarin kernachtig iets, spottend-grappig, wordt uitgedrukt.…
Vonkte gouden regen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
535 je vonkte
gouden regen
rook naar zomer
strand en golfjes zee
die pure volheid
van het leven toen
lach en ogen
stralend in een zoen
ik nam je mee
de wereld in
doldwaas verliefd op
jou mijn eigen griet
we zijn gaan lopen
naar de horizon
dansten schaduw
in het rode avondlicht
ik wist nog
dat de hemel kierde
toen ik jou zacht kuste…
Een hoge hoed met laatjes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
500 het me in de steek,
Dan is het er gewoon niet -
Als volgt heb ik mijn probleem
Voorgoed opgelost:
Een hoge hoed draag ik sinds kort,
Onderverdeeld in ontelbare laatjes
Met daarin mijn verleden
In beelden ondergebracht -
En als ik iets nodig heb
Trek ik het laatje eruit, en zie,
Het geheugen draag ik voortaan bij me
In mijn eigen…
Door de hel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
511 jij hebt
de marges verlegd
grenzen geslecht
maar vond
in niemandsland
geen uitgestrekte hand
wel ogen vol
achterdochtige vragen
geen mens om mee te praten
jij moest zo nodig
de wereld verkennen
op eigen benen staan
die klap kwam
onverwacht hard aan
toch veroverde jij een plaats
in door de hel te gaan
bereikte jij de hemel…
Het is vreemd...
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
781 het is vreemd
hoe alles zich langzaam oplost,
hoe elke zonnegloed verdwijnt in eigen halo.…
Dichten
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
513 Veel vermoeden,
weten dat je 't niet verklaart;
zoveel hoofden, zoveel hoeden
elk ziet het naar eigen aard,
ieder leeft zijn rouw of woede..
Dichter is ... wie beelden baart.…
De bijslaap van mijn dromen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 wel beter wist,
Ik lag immers wakker
Zoals alle and're nachten -
De wolk met een beker
Warme melk met honing
Hing aanlokkelijk boven
Mijn hoofd, tot het moment
Dat zij haar intrek
Nam in de bovenkamer
Die al zo lang had
Leeggestaan, en ik besefte
Dat ik vandaag best ver
Was gekomen:
Ik was de bijslaap geworden
Van mijn eigen…
een nieuwe schepping
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
533 met de tijd als aandacht teken ik
rijen beslagen met mensenoren
al duidend naar de zon die in
mij ontbreekt
hoe merken ze dan toch dat
mijn eclips het verzwijgen
tentoonstelt van niets dat in
mij is verrezen
of heeft de serre hun eigen bron
verwarmt met een hitte van gestolen
gedachten en wedijvert de lente
met het spiraal van verloedering…
Met streelzachte kleuren
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
545 ik heb mij omgeven
met streelzachte kleuren
maar als zij soms breken
valt duister door scheuren
speelt chaos zijn eigen muziek
raak in paniek door dissonanten
die in een macaber decor over
mijn uitgebalanceerd leven dansen
vecht voor mijn adem en zing
in verstilling mijn autistisch lied
prevel mantra’s en sluit mij af
van een wereld die…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
726 Zie je eigen sterrenzee.
Het is,
echt tijd..
Sluit je ogen.
Droom nu verder,
wees in alles, zo gerust.
Van al het moois,
dat ik gekend heb,
heb jij het meeste,
toch gekust..…
Het speelse
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
522 vaak als jij
je hart laat spreken
tekenen lijnen
al in je gezicht
een lieve lach
geven je ogen
net even dat zicht
aan woorden die niet
uitgesproken zijn maar
oplichten in zielenkracht
het speelse
in jouw mimiek zingt
zo zijn eigen lied
voor ieder die jou
van dichtbij kent
jij vonkt uniciteit
door lichaamstaal
laat jouw stukje…
Vileine frustraties
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
434 gegrom
uit kelen die geen
vocalen ooit hebben gelezen
in het luchtledige boven
de menigte schreeuwden
dwazen hun vileine frustraties
in stilte stikten
de slikkers in hun
onuitgesproken agressie
ik heb dit vaker gezien
psychopaten die een gewoon
mens niet meer in zijn waarde laten
weg met de voetbalvandalen
die opgefokt in eigen…
Plagiaat
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
589 ze kijken een beetje rond bij de ander
en het liefst bij iemand niet te bekwaam
ze pikken dan de wat mooiere woorden
en brouwen een gedicht onder eigen naam
dan denkt de dichter hé dat is bekend
dus iets bekwamer dan men had gedacht
en wijst met de vinger diegene aan
maar de schuldige draait zich om en lacht
roept over zijn schouder jij…
De warboel van leven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
556 In de warboel van leven
over ongelijke keien
takken waaronder ik buigen moet
probeer ik een doorgang te vinden
onder gebroken zonnestralen
het vroege ochtend licht
wetend dat dichtbij
het rechte pad naast me
badend in ochtendzon
waarover, als ik dat wilde
evenzogoed lopen kon
maar,
zoals ik op mijn eigen wijze
kies voor het mysterie
van…
Het walhalla
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
511 ik ben in het
walhalla geweest
van mijn eigen god
een ruimte waar
mensen spiegelden
maar niet wat ik zocht
zij keken wij spraken
in nemen en geven
ontsnapten we aan het leven
voor even
buiten ruimte en tijd
een snelle vlucht in vrijheid
maar bij het landen
voelde ik weer de pijn
van altijd gebonden zijn
ik zag ze gaan
na…
De natuur is een speler
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 Speelt in
elk seizoen zijn eigen
spel. Tovert de kleuren
die ook lekker kunnen
geuren.
Nimmer teleurstellend
volgens de regels van
zijn spel.
De kleuren van bloemen,
bomen en vogels; en alle
kenmerkende weers- en
hemelsignalen aan het
firmament. Zij maken dat
wij ons één kunnen voelen
met zijn elementen.…
Afscheid
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.373 wil doen
vaak komt er toch verdriet
een handdruk en een zoen
die zeggen dat je gaat
voor even of voor altijd
je 'thuis' verlaat
toch wel uit dankbaarheid
maar veelal met pijn in je hart
loop je weg van de gewenning
want je maakt voor jezelf een nieuwe start
als een soort erkenning
die je leven zal veranderen
want je gaat jouw eigen…
De toren van babel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
584 kleine nuanceverschillen
vreemde accenten kleurden de taal
wat vroeger normaal was
is nu niet meer het leidend verhaal
het gesprek blijft verstoken
van expressief sturende ogen
lichaamstaal is al tijden geminiseerd
onderwijs heeft het hoofd gebogen
achterstand wordt niet gecorrigeerd
nog resten er wat platitudes
allen gevoed uit het eigen…
Hermann Goering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
529 Heilig is ons eigen volk.
Heilig is het vaderland,
dat God ons gaf.
Die politiek werkt altijd,
en overal zegt Hermann Goering.
Anno 2017 weten wij wel beter.
Toch?…
Liet zijn wereld los
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
533 nog kan hij
spelen met de
onschuld van een kind
zijn eigen taal
toevoegen aan de
dingen in samen beleven
het leek een monoloog
maar wie goed keek
zag antwoorden in bewegen
zij waren daar
daagden uit in spel
door vorm en verschijnen
hij koesterde hen
ontdekte hun plezier
van bestaan in dubbelleven
soms keek hij op
liet zijn…
mama
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
692 Je leeft in uw eigen wereld
met mooie dingen
die wij ons niet kunnen voorstellen.
Als het meezit ga je mij vertellen
over heel die fanfare die staat te spelen,
over je moeder die je mist,
al is ze meer dan 30 jaar in het hiernamaals.…
naamloos met tijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
685 De wereld en ik voorbij
gegaan geen weg terug
ik heb mijn eiland meegenomen
daarachter op het vasteland
mijn liefde achter gelaten
fluister het koesteren
volg mij tot in het sterke licht
van de zon en laat me daar
om elk zijn eigen weg te gaan
niet het snijden
maar het afgesneden zijn
daarom laat ik een hand achter
als licht spelend…
sleutel van goud
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
658 liever ben ik helemaal alleen
zonder al die drukte om me heen
beklim ik dan de hoogste bomen
om rustig tot mezelf te komen
mijn geest moet vrij kunnen bepalen
hoe kan ik echte waarheid achterhalen
mijn gedachten sterven dan zo lijdzaam
zitten gevangen... in mijn eigen lichaam
jij draagt op je borsten een sleutel van goud
gebruik hem maar…
Voorbij het geloof
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
570 Gestaag spint het web
gedreven in verlangen naar
de honger van het leven
het wachten valt haar zwaar
Bedrogen in verwachting
bespot, beschimpt, veracht
geknecht door een groot ego
dat had ze niet verwacht
Gestaag spint het web
draden naar het mogen zijn
ontdaan van haar vertrouwen
de zorg is schone schijn
Op eigen kracht hervatten…
Unieke laureaten
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
471 Een mens die loskomt van eigen
luchtspiegelingen of dagdroomwensen.
Tweeënveertig kilometer vlak
of vier kilometer berghelling op.
Een weg naar beneden gaat eerst
over de top. Een weg die weet geeft
van wat men er voor moet laten;
Een loper, een klimmer op zoek naar
unieke laureaten.…
In windstille woorden
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
534 we wolkten
in eigen gedachten
vulden de hemel met leven
dachten elkaar
op een bijzondere manier
liefde en zorg te geven
zeilden in wit
langzaam verwaaiend
een voorzichtige koers
maar het blauw
werd niet helder
de zon bleef omfloerst
daar spookten in
donkere randjes de scherpe
tandjes van onverwerkt verdriet
in windstille woorden…