10603 resultaten.
Was ik maar
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
739 Ochtend. Wolken verspreiden zich.
Een zomerjurk hangt lusteloos aan de wasdraad.
Verregend in een allerlaatste dans. Alsof jij al weg bent.
Vandaag is er niets te doen. Misschien ga ik naar zee en probeer
daar de lente. Opnieuw. Ik zal je herkennen aan het wijnglas
en de ondergaande zon. Aan de golven. De golven in mijn buik.
Het spel van…
de beeldhouwer
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
625 als woorden op water
geef ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef
in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de greep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren
gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren…
waar het licht gloeit
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
657 en als ik dan even met mijn hoofd
schud
de zee zie
die zoveel te dragen heeft
wanneer de zon met pompoenoranje ogen
haar schouders naar de nacht richt
vogels nog een laatste keer opstijgen
in de weemoed van mijn gedachten
om daarna spoorloos te verdwijnen
de hele nacht lang
dan weet ik
dat, hoe naamloos ook, ik op de donkere golven…
een ver beeld
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
597 en de meeuwen? en de zee? en jij ?
wijst alles dan naar het achterlaten?
kan ik mij nog laten aanraken
door eb en vloed?
waarom kan ik niet tapdansen
zoals meeuwen op de wind
spelen met de luchtstroom, ongehinderd
terugkeren naar het begin
zo echt, zo blij en mateloos verliefd
terechtkomen in de duinen
om dan weer op te stijgen in…
verwant
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
541 en de zee
zij zeilde voort
toen in mijn arm gelegen
een droom werd vermoord
nu ligt langs mij het zand
in dichte, witte vlokken
't treurt om eb en vloed
de dagen zo verwant
in mij loopt nu verloren
het kind dat speelt met meeuwen
waar kan zij dan nog tekenen
't hart met zilverzachte rand…
tussen de noord- en zuidhelling
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
648 ik herinner me nog
zo'n dag als deze
't zachte regenlicht
overeind getrokken door de roos
in het perkje naast het zomerhuis
een vlinder die voorbij trekt
niet groter
dan de vingertop
waarmee ik een cirkel teken op het raam
om het vergezicht te openen
de weg tussen zandhaver, de oude duinen en het heideveld
dat stil wacht op het…
het mooiste – ‘ik houd van jou’
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
574 het mooiste
het allermooiste’
‘ik houd van jou’
het vloeit niet
niet uit mijn pen
het mooiste
het allermooiste
‘ik houd van jou’
fluister ik
in het donker
het donker van de nacht
verglijden de woorden
die ik jou zeggen wil
‘ik houd van jou’
elk woord
elk begrip
- wonderschoon -
- welgemeend -
‘ik - ik houd van jou’
zeggen…
vijftig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.047 vijftig
vijftig jaar
als je het zegt
- zo -
klinkt het
een hele tijd
vijftig jaar
vijftig
vijftig jaar
als je terugkijkt
- nu -
als een handvol zand
- miljoenen momenten
ontelbare seconden -
zo maar vergleden
vijftig
vijftig jaar
als je stilstaat
- even -
de tijd van toen
overdoen
- in gedachten -
de peuter- en kleuterjaren…
sinds
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
691 sinds ik jou ken
valt de regen anders, klinken woorden liever
te mooi om waar te zijn
zoals je ogen, zoals je het zegt
zoals alleen jouw mond
en ik wacht dan
met mijn handen, op je huid, op wat je doet
het kriebeltje op mijn wang, de lakens warm
met nog een lichte verlegenheid
wij die zo mooi
elkaar wensen, armen en benen
in lepeltjes…
sterkte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
609 je leeft je leven
te vaak
vanzelfsprekend
gezond en wel
je geniet
van alles
met en voor anderen
dat je doen kunt
en dan - zomaar
op een dag
ervaar je
zo gewoon is het niet
word je geconfronteerd
met beperkingen
van je eigen lijf
herstel
in nieuw evenwicht wellicht
volledig misschien
vergt tijd en kracht
uit jezelf vooral…
Opzoek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
508 verdwaald in de armen
in de armen van het woud
loop ik zolang mijn voeten
mij dragen kunnen
opzoek naar een punt
een punt van herkenning
om mijn gedachten
te ordenen
vraag ik de wind
wind neem mij mee
wijs mij de weg naar het licht
dat liefdevol op mij wacht…
Nauwlettend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
441 Houdt mij nauwlettend
In de gaten, ligt naast
De bank waarop ik slaap,
Hij met één oog open,
En één oog dicht,
Het ene oog steeds
Op mij gericht,
Hij zal mij niet verlaten,
Nooit verlaten,
Altijd als een
Onzichtbare schaduw
Om mij heen
Houdt hij me
Tijdloos in de gaten…
meervoudig sterven
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
608 gejammer van stervende takken
nachten vol regen
spiegels en luchten
niets ontsnapt aan
het geluid
het tast zintuigen aan
het slokt wolken op en het levende
zie ik verdwijnen
zal een vogel nog zingen
tussen schaduw en schors?
ik treur om gehavende nerven
het breken door ongevraagde winters
en van daaruit in eigen handen…
Wie vertelt mij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
622 wie vertelt mij
wie ik lieven moet
van welke sekse
of welk ras
van welke huidskleur
oogopslag
dik of dun
donker of blond
introvert of extrovert
wie vertelt mij
wie ik lieven moet
die keuze ligt toch
zeker wel bij mij
in landen zoals Irak
Iran, Egypte, Syrie,
is iedereen hetro
mannen en vrouwen
die van hun eigen
sexe houden
worden…
Mag ik hier zijn wie ik ben
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
676 met een rugzak vol geheimen
ben ik na omzwervingen
aangekomen daar
waar men van zegt
dat het 'n tolerant land is
waar mensen zoals ik
mogen zijn wie we zijn
en mogen lieven
vooral mogen lieven
wie ik het liefst lieven zou
in de opvang aangekomen
is de spanning duidelijk voelbaar
noodgedwongen zit ik
daar met degene voor wie ik
mede…
overmand
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
623 is er nog een zin
een samengesteld woord
dat groter is
dan bijvoorbeeld een schaduw van een vogel
waarin een lichaam zich getild weet
hoog boven de branding
door drift bewogen
een meeuw misschien
die zichzelf in de traagheid van de zon zoekt
en in de einder zakt
golf over golf
is er nog iets
al is het maar even
dat in ons hart past…
gesprek in de schemer
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
757 nu de tuin niet meer in het licht
drijft
en de winter aan lage schaduwen hangt
windstil
als wit papieren vogels
met gevouwen vleugels
voel ik het eindeloze gedicht
waarin mijn stem zacht en zachter wordt
de ogen geduldiger
rondom de sneeuw die valt
zorgvuldig door de stilte
beschreven…
op de rand van
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
703 ik blijf in de schaduw
van het huis
het maakt zich klaar
om het gemis te verzamelen
deuren openen en sluiten
lopen mij omver
terwijl ik op elke tekening
stilte plak
onder een verdonkerende hemel maak ik
het bed op voor nachten
waarin wijzers verfrommeld worden
tot korsten van tijd
ik wil nog even gaan zitten
de dagen vastnemen…
de reiziger en ik
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
627 zo draag ik schelpen
achteruit
een zelfduel
met geruis
in oren
wie hoort het waaien
het zand
dat in een laatste dag-
gezicht valt
het eiland langs mijn voeten
gekneld tussen stenen
meeuwen schreeuwen
op natte vlekken
schreien om de vuurtoren
die langzaam uitdooft
overspoeld door ijle woorden…
Zeventig
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
542 Wat doet een mens met zeventig,
algoritme van de tijd,
terwijl de zon westwaarts spreidt?
Wordt het zielenmeer opstandig
of een eigengereid verzaken aan het haasten?
Gedachten verstillen bij het voorbije,
de feestroes maakt hem tot een ongastvrije:
verwachtingen worden gedoofd als kaarsen.
Toch blijft het dwingend leven
drummend aan deuren…
In volle schoonheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
696 In volle schoonheid weggenomen,
Van de plek die was gereserveerd,
Voor de liefste in pa en ma’s dromen,
Hun kind, dat nu hun hart verteert.
Weggerukt uit hun midden,
Nu gezeten aan Zijn rechterhand,
Kunnen zij slechts bidden,
Voor hun dierbaar aanverwant.
Moet ‘t lot het nu ontgelden?
‘T is immer Hij die over ons beslist,
Wat er moet gebeuren…
Heelal
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
672 Tal van zeer lieftallige personen in omgeving
En dat is mooi
Complimentjes en gemeende benaderingen
Schatten van kinderen, onheus tactvol kleinkindje
Zegeningen niet te tellen
Dankbaar
Gezond naar ziel en lichaam
Muze steeds aanwezig
Ochtendgloren wenkt
Sterrenhemel lonkt
De volle maan beste vriend
Heelal zo heftig temperamentvol en wijs…
weergave
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
601 de wind
slingert van tak
tot tak
vogels komen aangestormd
voor mij een stille plas
en dan verdwijn ik langzaam
in een regenbui
het stelt niets voor
al herhaal ik het honderd
maal
ik geef enkel weer
wat ik zie
al zou ik graag over andere dingen
willen spreken
het is mijn beeld…
het wilde paard
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
738 hoefgetrappel
en gedonder
snuivend, briesend
een schicht komt
aangestormd
een schoonheid
of een
wonder…
ongegeneerd,
elegant
loopt het verder,
vederlicht op
vier poten,
zijn gangetje trekkend,
het bos
weer in.
grijs-witte kleuren
vervagen
naarmate het vordert
het wilde paard,
op zoek
naar zijn
haver!…
boterzachte wind
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
714 zie je het pluisje
zij komt los van de oever
het is alsof daar
de wereld voor haar begint
pluisje, hoor je de karekiet
ritselen in het oude riet
hoor je het schrijvertje
dat kriskas beweegt op het watervlak
ach pluisje, luister naar de lente
en hoe ze neuriet in de kraag
van de trage lelie
ontwaak pluisje en voel
geef wat diep…
Eigen leed-altijd eerst
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
738 Als een mokerslag komt het bericht:
weer iemand aan een hartstilstand gezwicht.
eigen leed eerst.
Als een bominslag het bericht:
George Michael ook waarschijnlijk, aan:
een hartprobleem gezwicht.
eigen leed eerst.
Van de eerste, zul je nooit iets vernemen
maar ben je bekend, haal je alle nieuwsitems.
alleen ik vind: eigen leed eerst, het…
Nacht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
652 Het is de nacht
die luister geeft
aan het gefluister
wat zacht
wijkt naar ruimte
en zwicht
voor de druk
van het ochtendlicht…
Meer van minder
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
559 Steeds meer heb ik minder
behoefte aan anderen
Steeds meer heb ik minder
nodig van wat er is
Steeds méér
kom ik dichterbij mij zelf
Steeds meer laat ik me minder
leiden door anderen
Steeds meer
ga ik mijn eigen weg
verder weg ......…
retorisch?
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
712 wat is er vreemder
dan een mens die de kleur
van een boom met bloesems beladen
onbegroet voorbij gaat
zich vastklampt aan het knappen
van takken, het kraken en dwalen
van de stilte
en halverwege
de hoop verdrinkt
in een vijver, net naast het lelieblad
dat witter dan sneeuw wordt
in een winters vers
jij, antwoord je
want jij trekt…
mijn eigen stilte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
908 je leeft in mij
en sust mijn kreten
duizend malen stiller
dan 't verlopen tij, neergeveld
door 't verleden
het water en later
de wind en het zee-licht kind
wanneer zijn ze omsloten
door het zilte schuim verstoten
en wanneer is alles zo gebleven
de wonde die 'k voel kloppen en
het levenslange vrezen
ze leeft in mij
bij eb en…