8651 resultaten.
Arke des behouds
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 Zie mij als galjoen, zeewaardig
Varend onder vele vlaggen, zwarte
Met een wit skelet of kruis, rode
Hemelsblauwe, transparante of
Metalen
Zie uzelf als water rondom mij
U kabbelt, stormt, bonkt, stijgt
Daalt, duwt, dobbert en schuimt
Ik heb mij waterdicht gemaakt
Na vele sessies bij scheepswerf
En droogdok, na dolen en zwerven
U…
Nostalgie…
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
647 hoge bergen, tropische landen
verre oorden, witte stranden
heimwee is niet altijd denken
aan vervlogen tijden,
soms heb ik heimwee naar
je warme handen die zich zoekend
een weg banen in mijn wilde haren
je bonzend hart dat op hol slaat bij
het fluisteren van je naam
je sensuele blik die zich weerspiegeld in de ruit
van ons geliefd…
Herfstboeket
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
550 Haal nog voor de herfststorm woedt
de mooiste oktoberrozen uit de tuin
zoek ergens een schaduwhoekje op
waar sedum bloeit met witte of roze kop
voeg de trosjes met de rode rozen samen
omlijst met groene koningsvaren
tot een geurig herfstboeket
waarin je zon en licht
voor een lange winter schikt.…
Het geschenk van leven
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
497 tegenstrijdigheden
een golf van liefde
harmonie en vrede
kruipt in 't hart
voorbij het gebroken licht
veel heb je me gegeven
bijna alles
dat het leven geweld
aandoet
zielsverwanten
zoals ik
geborgen
in armen die troosten
opgetild door
adem
die ik herken
zoveel bomen
om mij heen
vredig op de heuvel
van het wijde landschap
een wit…
Coma
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
661 Stil op 't bed te wachten,
Zie de tijd verstrijkt,
tergend langzaam,
een witte klok, een grijze muur,
secondes tikken verder,
bewijzen ieder uur,
waarin ik verder glijd
Bedrukt voel ik mijn bonzend hoofd,
het bloed vloeit uit mijn oor.
Mijn ledematen zijn verdoofd,
en beweging is verstoord.…
Februarizon
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.394 Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het straatgebeuren zeilt met witte verten aan
arbeiders bouwen met aluinen handen aan
een raamloos huis van trappen en piano’s.…
Het snufje zout
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
489 jij weet
het snufje zout subtiel
aan anderen te geven
het vroeger
zogenaamde witte goud
als verrijking van het leven
de smaken zijn gekeerd
met zoetigheid worden de
meeste tegenslagen gepareerd
maar in een wereld
vol onzekerheid ben jij
al snel de remmen kwijt
we lopen vol en
groeien dicht gezondheid
raakt steeds meer uit zicht…
De klank van thermiek
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
575 ik hoef jou niet
met bloemen te tooien
jij bloeit vol uit de
schoonheid van je huid
opent in een zee
van groen en lacht
jouw speciale kleuren
kust met je fijnste geuren
zelfs de wind kijkt
jou naar de ogen in
het zomers gedogen
van schapenwolkjes wit
scherp contrasteert zon
met donker loof dat
schaduw en koelte oogst
aan de rand…
Mijn Vlo
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
590 Ik hou van alle bruine benen
en ook de witte zijn me lief
maar ’t liefst is mij mijn hartendief
die kogelrond is van mijn genen.
Haar tijd begint nu echt te dringen,
ik zoek een gastvrij vlezig nest
als zij het nu maar niet verpest
kom Vlo, behaarde mensendingen.…
Juni 2017
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
535 Er landt een vlinder op mijn blote huid
Het groen zie ik, krioelt weer eens van leven
Een witte bloem wil wat graag nectar geven
Een dikke hommel steekt er nu half uit
Kapoentjes naderen gestaag hun buit
Een dikke vlieg komt neer en hoe bedreven
Er landt een vlinder op mijn blote huid
Oranje is het waar mijn blik op stuit
Tot drie maal toe bezoekt…
Mijn behoeder de duivenvoeder
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
508 honend
op mij neer
ziek en hulpeloos voel
ik hoe veel het
is geweest dat
mijn klein mensenhart
heb moeten
verdragen
en wacht op mijn
behoeder
de duivenvoeder
in hemelvogels
komt hij mij nabij
om mijn ziel
niet murw te laten
worden de Here
is mijn helper
ik zal niet ondergaan
maar leven
in de stijl die
bij mij past
met witte…
Feeëriek tafereel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 de zon wist
witte randjes
van de ruige vorst
die de bloemen omgeven
in een laatst overleven
nog is er geen wind
wel een tintelfrisse kou
die van de dauw
kristallen maakt met
duizend twinkelingen
alsof de tijd
heeft stilgestaan
ik wilde voor
de bloemen gaan
heb daarvan afgezien
jou geroepen
je kwam op blote voeten
over het bevroren…
Het is die ster
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.002 Het is die ster
die licht
over de wit bevroren aarde
en klaart
het ganse heelal.
Het is die ster
die vonken van liefde
werpt naar de maan
zodat huizen en straten
en pleinen verlicht staan.…
Vlaggeparade
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
593 ondergaan
het thuisfront
gaf jouw
liefde/kracht
sommigen terug
in het
gezinnetje/hoofd
vol ellende
dit hadden
zij tevoren
niet gedacht
met deskundige
hulp die
donkere kamer
uitgestapt/positieve
wending/grote
ommekeer
wij Nederlanders
waarderen dit
zeer
voor deze
helden groot
ontzag
voor hen
allen een
hoog gehesen
rood/wit…
Hun laatste groot alarm
gedicht
3.0 met 3 stemmen
1.891 Je draait gehakt, je maakt van vlees
en vet een soort van regenwormen,
rood-witte minislangen uit
de mond van onze tafelmolen,
die afbreken en vallen in
een groen geëmailleerde kom.
Het is oktober en je stopt worst,
bloed aan je handen en je schoot.
De winter, en de braadlucht in
mijn trui.…
Sporen van zaagsel ( Senryu’s)
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
509 Kind onthult zijn naam
essentie in volle betekenis
onthuld z’n bestaan
Houten speel ratels
kleppende kinderdromen
witte seringen.
Zaagsel sporen van
teddyberen uit onze tijd,
nu misvormd in strijd
Schooljongen met tas,
droomde dat hij kroonprins was,
toen hij Shakespeare las.…
Veilig huis
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
510 Ik bouw een huis van zonnestralen
dat ik luchtig door Iris verven laat
zij trekt haar kwast in lange halen
zodat het in gebogen kleuren staat
tussen het wit van wolken zo hoog
omkranst het liefdevol en gastvrij
in voortdurend begripvolle dialoog
vorm ik veiligheid en maak vrij
niemand hoeft bij mij te vrezen
voor verdrinken of…
We zijn op zicht?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
391 De tel kwijtgeraakt
alles van geloof ontdaan,
kern nader tot de bast
Zwart en wit gebloed,
de kleur ligt voor het grijpen
om in vast te bijten.
Ongewis prikkeldraad
draden kleverig van angst,
geaard verlangen.
Waaraan houvast kleeft
detail van grote bubbel,
als men in een zeepbel leeft.…
Medereiziger
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 De wilgen delen schouderklopjes uit
Zij willen helpen mijn verlies te dragen
Je beeltenis begint wat te vervagen
Ik laat die los, als ik mijn ogen sluit
Zie ik je voor me in een wit gewaad
Bevrijd van alle ongemak en zorgen
Je voelt je in Gods Heerlijkheid geborgen
Of iets wat daarop lijkt en echt bestaat
Je toont me waar de mens in overgaat…
De eerste regens
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
447 ik heb de ochtend
zien schemeren tot in
de diepste tinten rood
verglijdend in oplichten
stierven zij een zonnige dood
de vlokjes die
het langste bleven
dreven voor de zonnewind
als lieve roze schaapjes
wolkten zij in wit de kudde in
verloren kleur in
contrasterende onderkanten
waar grijs en zwart de
eerste regens droegen die
met…
Joel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 Donkerte drukt op het doodse land
onder een kille witte wade;
het leven speelt zich binnen af,
in wortels en in zaden.
Kale takken, kruinen zwiepen, kraken,
hier raast de Wilde Jacht;
uilen roepen, honden huilen,
in de diepe winternacht.…
De toekomst is nu
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 onnozelen uit
en zij die niet deugen willen
kleur de dageraad
in de vorm van liefde
overspoel de sjagerijnen
waardoor vensters openvliegen
gordijnen een ballet dansen
op de maat van de wind
bijna opgedroogde
pennen weer
vollopen met woorden
voor dichterlijke zinnen
vingers bevrijen snaren
tot noten gevangen
zijn op een stuk
maagdelijk wit…
Gedicht voor Jules Deelder
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
647 Vandaag is ons een Spartaan ontvallen,
heel rood-wit in 't zwart gehuld.
Wij herdenken een icoon met z'n allen,
een geheven glas goed gevuld.
Het vinyl draait vandaag op volle toeren,
en onder het genot van een kleine stick.
Laten wij ons Rotterdamse hart beroeren,
door poëzie van den Spangen Beatnik.…
DE STEM VAN HET VOLK
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
450 de stem van het volk is dood
leugens allemaal
Loekasjenko erkent
het witte in z’n land niet
hoort niet hun verhaal
z’n volk dat hem een
vredige aftocht bood
het zijn slecht oproerkraaiers die hij ziet
nee dan is het hier veel beter
hier wordt minder hard geslagen
luisteren ze ook van geen kant
en met de bijbel en de leer
van het liberalisme…
Boom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 Wat blijft is naaktheid,
wit kleed dat de wond bedekt,
tot -door voorjaarswarmte afgelegd-
de knop zich naar 't leven strekt,
en een nieuwe tak
het hemels hemels blauw omlijnt.
Gedachteloos,
het spattend licht vanuit hoge kruin
vormt honderdduizend zonnen
waarin het blad verbrandt
en groen opnieuw verkrimpt
tot breekbaar bruin.…
Vol ornaat
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
491 ik kende haar
onderkoelde lach
de marmer witte
handen en haar
ijzige blik door
eenwording met
het materiaal
waarin haar
opdracht zich
zal presenteren
zij beitelde
schaafde en boorde
het transparante
blok met redelijk
gemak naar de
gewenste afmetingen
af en toe even
stilstaand voor de
onverwachte kleuring
van een uitbundige zon…
Handwerken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
408 je hebt mij
de beweeglijkheid
van je lange slanke
super artistieke
vingers laten zien
hoe zij in het doolhof
van draden wit kant
en vele klossen kunst
produceren in een
magisch bezig zijn
waar coördineren
basis is voor een
foutloos samenspel
lijkt hier chaos een
eigen leven te leiden
je lacht als
jij mijn verbazing ziet
over…
Jij en ik.
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
644 Mijn vulpen zoekt weifelend
het wit glanzend papier
Blauw lopen scheve letters
van holle woorden,
naar stotterende zinnen,
zinloos, betekenisloos.
Mijn zakdoek veegt driftig,
troebele bril en natte ogen.
Die het wazig schrift spiegelen,
onbeduidend verloren naast,
de afgeleefde kleurenfoto als
vervallen momentopname.…
Je eerste duik
netgedicht
5.0 met 99 stemmen
441 jij hebt mij
je hand gegeven
die even boven een
blauw witte golf
leek te zweven
glinsterend
applaudisseerden
rollers in opkomende
vloed hun verfrissing
in zomerse gloed
jij rende lange
passen vol courage in
nog onbekend gebied
ik kende de diepe kou
die je zo niet ziet
je lachte om mijn
voorzichtigheid ik
genoot mateloos…
doorheen de dag
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
488 ik slijp mijn dagen
aan botte stenen
vlak en nauwelijks door te zagen
het is geen tijd om te wagen
het is van binnen in stilte wenen
de lente is vals gestart
ondergesneeuwd met wit en zwart
een vleugel is al vallend gebroken
lijmen ligt niet voor de hand
ik heb mijn pols nabij mijn hart gestoken
zal moeten wachten op het licht dat landt…