7279 resultaten.
magma is mijn hart
netgedicht
3.4 met 31 stemmen
7.509 je vingers op de rots
een hand met energie geladen
tastend naar de lijnen
die potentieel laten verdwijnen
in een wisselende stroom
het lijkt een droom
om alles weer te weten
tijd als factor te vergeten
in steen vloeit de geschiedenis
tot heden weer ineen
magma is mijn hart
zee en wind koelen
hitte van mijn huid
in vogels vinden zich…
Gouden kooi
hartenkreet
3.0 met 13 stemmen
797 Maar plotseling veranderde dat weer
De zaal werd een strand met een zee zo wild
En door een onzichtbare hand …………..
Werd ik over het water getild
Met een wijds uitzicht keek ik ontroerd om me heen
Waar waren alle mensen?…
met schaamteloos verlangen
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.437 het uitzicht zee
we zagen buien in
de verte komen, stilte
raasde wisselstromen
het overbruggen
van de blik
in de eerste schrik
ging toen de wereld uit
we stapten over
in gelijke tred
een nieuwe ruimte in
de tijd was even stil gezet
ik tilde sluiers op
zag jou, je lach
en ogen vol verbazing
of het wat gaf
je vinger raakte mij…
Lage druk, hoge druk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.560 Duizend maal de dood te raken
in een leven dat geen leven is
een trap waarvan de treden kraken
tranend dalen door het dof gemis
Langs alle klokken en kalenders
glijdt radeloos de tijd in zee
gesloten luiken voor de vensters
de nacht valt en neemt alles mee
Maar ook stormen sterven in een zucht
het holle hoofd ontvlucht de graven
de dorre…
bekoring
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
1.815 als scholiere liefelijk springerig
een hinde nu een vrouw getroffen
door het mateloze licht
"ik wil de wind de golfslag samen
met het witte licht vanavond over zee
ik bel dolfijnen en wij spelen en verdwijnen"
zij vergt dat ik haar stroeve nek masseer
mijn hand maakt los en ik karteer
verborgen samenhangen
haar zwijgen sla ik op
of is…
Dag zonder
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
2.023 zon verdwijnt terwijl het nog dag is
verlaten de vertrekken van vertier
flarden van voorbij die ik nu opvis
vage restanten van verkoold plezier
Het treurlied kent slechts de laagste bassen
de fluiten schuilen in de schemering
gestaalde naden niet meer te lassen
alsof elk drijvend schip die dag verging
Verre kusten bleken onbereikbaar
de zee…
Bladeren in de wind
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.603 Als golven op de zee
telkens weer keer op keer.
Als een blad wiegend in de wind
heb ik jou voor het eerst ontmoet.
Uitbundig, vrij, als een spelend kind
je te zien deed mijn hart zo goed.
In de wind hebben we ons even geraakt.…
Geboortestad
poëzie
4.4 met 5 stemmen
2.497 Vertrouw, mijn stad: nòg stroomt de Maas voorbij
En dit is sterker dan uw averij:
De trek naar zee, een jongensdroom voor later.…
Kort
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.394 Korte woorden kun je niet beminnen;
Geesteskracht scheidde de rode zee.
Ik liep door duizend kamers heen,
allen hun eigen schat bewaard,
Met muren hout tot hard als steen
uiteindelijk toch wit gestaard.
En ik wilde ze forceren;
lopen door de straten van plezier.
Deed ik dàt nu duizend keren,
dan was ik vast gelukkig hier.…
Bij het sterfbed van mijn overgrootvader
gedicht
3.6 met 29 stemmen
18.048 Dat hij mijlenver van zee moest doodgaan
onder bomen, komt mij nog als het ergste voor;
zo kan ik hem niet laten gaan.
Ik weet haar te liggen, groot en wit als ivoor,
in de kast naast het bed, links achteraan:
heel voorzichtig houd ik de schelp aan zijn oor.
------------------------------------
uit: 'Zaailingen', 1998.…
Wolkbreuk
poëzie
3.8 met 5 stemmen
2.764 In een wilde suizelende wieling
Gutst volmondig, als een zee van droppen,
Dampgordijn van water, stralen-stroppen,
In één lange door-elkander-krieling;
Overstelpend alles, wat in knieling
Angstig neerligt en de bange koppen
Onder vlerken als beschutting stoppen
Voor de nader komende vernieling.…
Tafel (2)
gedicht
4.3 met 7 stemmen
7.387 In deze auberge aan de wankele
pracht van de zee
beweeg ik me als in een aquarium,
bewust van mijn vergaan,
temidden van ons, zo sterfelijk dat
we nauwelijks leven.
Hoewel we ook rouwen, verheugt
mij deze gemeenschap
van blikken, gebaren, aanrakingen,
van nu en eeuwen her.…
Leiden onthaalt meeuwen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.037 de meeuw heeft het wel gehad
met zee duin en strand
ziet ze krijsen slaan woest
hun vleugels uit op Rapenburg
Levendaal Hoogwoerd den Burcht
Claresteeg ja op de Stille Mare
burgers klagen zeg wat mot dat
durven niet meer uit hun huizen
een misstand net vele pluizen
heden kan ik verklaren:
geen tot gering presteren als meeuwenverschrikker…
handjes van hout
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
651 scheef weggezakt
voor de pc verdwijnt
de echte wereld
neemt me mee
we gaan weer koppie
onder in de virtuele zee
zien maskers
die gezichten zijn
touwtjes die ze trekken
handjes van hout
een enkeling van porselein
het lichaam kan verrekken
ze spelen het spel
van doden en vermisten
mensen koud als ijs die
liefde en de goot verwensen…
Vrijheid maak je met elkaar
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.388 geur van pas gesneden gras
heb je weleens nagedacht
ongeacht
over het land van wijnen en olijven
waar mensen in de open lucht
de liefde bedrijven
geef je over aan je vrije leven
kijk eens naar je medemens
een blijk van ongedwongen leefbaarheid
heb je weleens nagedacht
ongeacht
over de duinen
en het strand van iedereen
waar zoute zee…
dromenland
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
2.245 sluit je ogen, slaap maar zacht
op weg naar dromenland
vanavond wil ik bij je zijn
dus geef me snel je hand
ik neem je mee in de nacht
naar een plek waar alles mag
daar blijven wij dan met z'n 2
tot de volgende dag
samen vliegen over land
en lopen over zee
samen zwemmen hand in hand
lief ga je met me mee?…
Het ms.Rotterdam
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
530 een zeevarende natie die ooit bestond
Nu gekluisterd in een Rotterdamse havenmond
Haar slanke steven met kettingen geborgen
Wacht zij angstvallig op de slopers, de dag van morgen
Waar zijn ze, met wie zij de wereldzee mocht bevaren
Zeebonken die haar veilig loodsten over de baren
Stormen trotseren met ongekende windkracht
De spiegelgladde zee…
Verliefd op Luna en de Maan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
607 De zon brak langzaam door de wolken heen
Ik voelde haar warmte teder op mijn gezicht
Wat is de wereld toch mooi in zulk stralend licht
En wat voel ik me intens gelukkig hier alleen
Vorig jaar juni, ik weet het nog goed
De telefoon ging, ga jij vanavond mee
we gaan vannacht met een groep naar zee
zwemmen want het wordt op zeker vloed
Tuurlijk…
als je ’t wilt horen
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.869 ’t wilt horen
zou ik je zeggen vannacht
dat tijd nooit vergaat, helderheid nooit wegvloeit
uit het hart van het licht; dat wij verder leven
in de herinnering als woorden op andere lippen
en zeggen dat het vergeten niet groeit noch de stilte
op eenzame straten; dat het dagelijkse vuur
alles verbrandt, paden niet verdwijnen
er altijd een zee…
Meer dan stof alleen….
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.149 Gelaten in het wachten, van
wie het stof wordt verstrooid,
waarmee de aarde is vernist, in
met levenshouding getooide mist,
verfrist de aangeboden beelden,
wind verscheurt de in zout vervilte
zee, verbleekt of kleurt de zon en
maan, naar gelang ze verder of dichter
bij ons staan, een belichaming van
troost, stuwt levenskracht van de
diepste…
Dirigent
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
11.785 Als de regen traag blijft vallen
en het licht wordt als aan zee,
sluit de ochtend naadloos
op de avond aan. Dat klinkt
als somberheid, maar niet
per se. Je hoeft niet alles
in mineur te zingen. Je doet
de dingen met je beste been
vooruit. Aan donker zit altijd
een kant die glanst zoals
de natte straat.…
Ritme van warmte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.193 Waar schaduwen zonnestralen temperen
voor koelte tegen middagzon
wind zacht tot bries doet slinken
strelend water tot kalmte maant
stromend naar zee van rustige deining
denkend aan ochtendkoele oevers
waar warm bruisend water eigen ritme slaat.…
in de markt geplaatst (Stappenteller 10)
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
585 wegens ongemak
bied ik vandaag
tegen elk aannemelijk bod
mijn langgespaarde stappen-plannen
veelal gemaakt voor ver
met liefde voor de zee
voor 't struinen over Drentse hei
of pas-ontwaakte alpenweiden
de duister-dwaze knapzakroutes in het veen
voor mijn gedroomde metgezel
mijn huiver en mijn ongeduld
gestolen kussen halverwege
gelopen…
De laatste stuiptrekkingen van de zomer
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
786 stuiptrekkingen van de zomer
die bijna ten einde is
de dagen al wat korter
de nachten fris
voorbije vakanties
lege stranden
verlaten terrassen
welkom herfst
nog even en
ga je ons weer verrassen
met je wonderschone
kleurentooi
die zal schitteren en glanzen
als een pas geverfd
schilderij zo mooi
en de zon verdwijnt
achter grijze wolken
de zee…
Het leek zo leuk
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
2.601 Loverboy
Mijn jongen was zoals geen ander
Hij stond altijd voor mij klaar
En kocht altijd van alles voor mij
Al ging het maar om het gebaar
Geen zee ging hem te diep
Geen berg werd hem te hoog
Alles had hij voor mij over
Ik wist niet dat hij mij bedroog
Na een tijde vroeg hij mij
Kan je iets voor mij doen
Ik heb nog wat schulden
En…
Milieu nog maar een keer
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
484 Zee. Rivier. Olie. Vervuiling.
Leegroof. Vissen. Dood. Hoelang nog?
Tot Sint Juttemis? Nee. Veel eerder. Als
we zo door gaan. De lul. De mens. gezond-
heid. Schadelijk. Niet leuk. Voor gene-
raties na ons. En nu al. Verschrikkelijk.
Dood. Dood. Dood. En de mens op het
verkeerde spoor, zo vaak. Als een trein
richting een ravijn.…
De tranen van de IJskoningin
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
544 staar ik naar
de spiegeling in een plas water
Ik herken mezelf niet meer terug
Ik huil tot het vocht mijn hart
overstroomt, maar nee
De smart kleeft blijvend
aan mijn ziel
Ik hoop op troost voor later,
als gezongen vloeibaar hartenpijn
als middel tegen het venijn des levens
God huilt met me mee
En zie:
elke traan lost op in zee…
Veel dichter kan je niet komen ...
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
531 slotakkoorden
Dit is zijn lied, dat mij nooit toebehoorde
Zijn plek, zijn plaats waar ik geen poos verwijl
Voor dromen ga ik nimmer voor de bijl
Voor mij geen verre onbekende oorden
De wegen van een dichter zijn vaak grillig
Je loopt niet snel een eindje met hem mee
En soms dan lijkt hij bot en onverschillig
Toch ging je met die onbenul in zee…
Tijdloze horizon
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
609 Zon als behang, onbeweeglijk,
de wereld is een medaillon,
waarin gedachten zijn geborgen
als onkruid van de zee, draag
ik om mijn nek gehangen,
als doolhof met me mee,
slaap op stenen veren, drink
uit schelpen de hartslag van
hun zoute leven, gedolven
uit het schuim op de lippen
van de golven, zoek toegang
tot nieuwe dromen, waar de…
Overal slapen de mensen
gedicht
2.6 met 30 stemmen
10.708 Boven de aarde, onder warme dekens
onder stevige daken, op goed geluk in
elkaar gekropen, in zichzelf gedraaid
terwijl de wereld zich opent als een hand
terwijl vingers andere vingers zoeken
andere vingers andere vingers en de vissen
wiegen de zee tot rust en de schepen hun vracht
en de radio de vader en als een zachte doek
de vader de moeder…