1857 resultaten.
Taal
gedicht
3.2 met 40 stemmen
13.837 Zij zijn mij verwant als de neven in Finland
die brede schouders hebben, kalme ogen,
waarin geruisloos bomen groeien, sleden rijden.
Ik denk aan hen in brieven vol rivieren,
wit hout stroomafwaarts, vol van sneeuw en liefde.
Omdat zij eenzaam zijn en onbereikbaar
als woorden.
------------------------------
uit: 'Taal en teken', 1956.…
Vrienden
hartenkreet
3.6 met 34 stemmen
3.407 Soms een schouder om bij uit te huilen,
vaak om leuke dingen mee te doen.
Ze zijn niet te koop,
je wilt ze ook niet ruilen.
Zonder vrienden ben je nergens,
de wereld zou vergaan.
Als ik geen vrienden heb:
heb ik geen been meer om op te staan.
Zorg dus dat je vrienden hebt,
zorg dat je ze houdt.…
Haar eenzaamheid...
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
1.200 Haar leven is gevuld met mensen
Met feestjes, parties enzovoort
Maar eenmaal thuis na afloop van
Is er niemand die haar hoort
Ze wast de lach van haar gezicht
En laat haar schouders hangen
Duikt dan alleen in 't kille bed
Met haar onvervuld verlangen
De onrust in haar slaat dan toe
De nacht lijkt op een eeuwigheid
De mensen zien haar…
Moederliefde
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
1.569 doodmoe zwerf
je kermend langs
desolate straten
van ongekend geluk
stokoud lijk je
gekrast, gebroken
geen mens meer
maar een lijkje
wie weet weent je
besmeurde einder
loos als hij ziet
dat je gekrompen
liefde toch
beschut tegen ijs
koude regen in je
ingehouden klacht
sterker dan steen
stut je schouder
toch je tere kind
in…
Vader
gedicht
3.2 met 53 stemmen
20.850 Eenmaal toch moet ik het meemaken dat ik
goedkeurend hem op de schouder kan kloppen.
diep in de ogen kijk, verlegen mompel:
'Jongen, je vader is trots op je.'
------------------------------------------------
uit: 'Comfortabel ongelukkig', 1999.…
Fleur Bloemen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
847 Die arme Fleur, maar ook die arme ouders,
Wat krijgen die verdomd veel op hun schouders.…
Déjà vu nummer zoveel
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
1.495 Een dame in oranje tikt me op de schouder:
zijn dat uw kinderen mevrouw?…
Geen Carmen
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
771 Doelloos zittend in het heden
Verlang ik smachtend naar de toekomst
Want de pijn uit het verleden
Is nu wel genoeg betreden
Vooruit gaat het pad dat ik lopen zal
Niet bang voor versteende spoken
Achter rechtgehouden schouders
Glimlachend naar de horizon
Daar plant ik dan mijn nieuwe boom
Verspreid mijn bladeren in de wind
De fluiten klinken…
ik zie
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.370 ik zie
je zwarte ogen,
je schouders hangend gebogen,
ik zie,
terwijl je tot het uitersten bent gedreven,
voor even,
ben je in jezelf verborgen,
verbergend voor je vele zorgen,
ik zie,
je verloren gezicht,
je houding totaal uit balans,
ik zie,
hoe je stribbelt om evenwicht
en mijn verschoten kans
ik zie
wat ik had moeten voorkomen…
Verloren vader
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.083 Geen arm of hand die mij beschutte
geen schouder om te rusten maar wel
de slaande deur, uw scherpe stem.
Wat bleef is het verdriet om 't gemis
van uw genegenheid , de kille sfeer.
De ontkenning van mijn kleine zijn
in een leven dat geen leven was maar
slechts een valse parodie daarop.…
Mooie sterke rug
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.426 Vanaf de nek een vloeiende
Beweging naar mijn billen maar
Stopt nog net
En laat zien de golvende lijnen van het schouderblad
En ook links een schouderblad en die andere rechts
Zacht maar aanwezig
En sterk is
Schouders en rug die hebben gedragen
De pijn van al die jaren komt hier bijeen
Tezamen op een plek die ik wel kan voelen
Maar…
jouw eigen hemel
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
705 Vele groeiringen later laten
je duizendmaal golgotha vergeten
om het zwijgen van de dood
te bevrijden van het juk
dat je schouders hebben gedragen
in tijden van nood
jij schiep jouw eigen hemel
kristalliseerde je beeltenis
op de flanken van het kruis
herschiep het besef dat het sterven
slechts een hoorspel is in het theater
doch jij…
Vergeet de zege
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
3.220 Vergeet de zege in debat
Spring over ruzieregels heen
Denk niet meer aan je gelijk
Leg slechts een zachte hand
op de mantel van begrip
Soms zit het niet in woorden
maar meer in de bedoeling
erachter of juist niet
Het hart spreekt een woordje
mee - in elk geval
Leg dan die zachte hand -
ook daar zijn schouders voor
Hervind de zo gewilde…
Zonder jou.
hartenkreet
3.6 met 56 stemmen
6.142 op mijn schouder ligt.
Momenten als deze
doen jou weer herleven
alsof jij nog bij me bent.…
Mijn ouders...
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
2.339 vader en mijn moeder
Nog zoveel te doorstaan
Op trap van het gemeentehuis
Zovele stappen staan
Ruim zestig jaren verder
Zijn beiden er niet meer
Vader werd slechts 51
En moeder nog dertig jaren meer
Een foto uit de oude doos
Van allebei mijn ouders
Ik heb ze zelf zo niet gekend
Maar 'k droeg hen in mijn hart
En figuurlijk op mijn schouders…
"Jij en Ik "
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
3.998 Jij bent "mijn schouder"
op het juiste moment.
Mijn minnaar, man én maatje.
Jij bent mijn wereldvent.
Ik ben "jouw thuis"
gevuld met liefde.
Jouw warme veilige haven
na dagen vol met stress.
Jouw maatje, vrouw én
jouw liefdevolle minnares!…
Goede raad
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
548 “Kop op, mijn beste,
zet je schouders eronder;
je weet het: ‘willen is kunnen’ ”.
’t is makkelijk gezegd,
we hoeven het zelf niet te doen
maar het alleen maar te ‘kunnen willen’.
Is onze inschatting juist,
dat de ander, spontaan en mentaal
het ook echt en oprecht ‘zou willen kunnen’?…
Zonder schroom
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
551 kom schuilen
onder het bladerdak
loop met mij het schaduw pad
weg van het helle licht
dat genadeloos
je zorg en pijn beschijnt
een kleine pauze
op een omgevallen boom
samen praten zonder schroom
in delen vallen
lasten van je schouders
die doodmoe van het dragen zijn
met een gestrekte rug
weer terug in het licht
waar de zon schijnt…
Hartslag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 ze legt het huilende kind
zacht over haar schouder
als ze kalm maar vastberaden
langs de rijstvelden loopt
het wuivend gewas als fragiele
muziek in de wind
de hartslag daalt
het kind wordt stil
geeft zich over
aan de tere aanraking
van de moeder
zij neuriet in harmonie
met het rijstveld
de wind beroert hun haar
een bevrijdende regen…
Geluk?
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.189 Soms, fietsend langs donkere
grachten, duikt je blik ongevraagd
een woonkamer binnen, stuit
op een glimlach, een hand op
een schouder, maar je bent al
voorbij. Niet meer dan een tiende
seconde lijkt nodig om haarscherp
te tonen waar het om gaat.…
tweeduizend drie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
499 toen ik jou te grave droeg
mijn handen wit
mijn schouders blauw door
onvoorzien
één mondhoek hoog
een mondhoek laag
geen schraag voor jou waarop
de stille kist, ik
wilde warmte onder lichte planken
de banken van het hof
vol zomerzon
bloemen rond te zware voeten, wuivend gras
en in mijn lijf slechts de herinnering
van wie je was…
Persoonlijk leed
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
552 probeert ze te overzien
haar eigen problemen
vallen in het niets
die voedzame leegte
overwint alles
niemand om te benijden
geen leven om jaloers op te zijn
de dood voor iedereen hetzelfde
uit haar emoties groeien dromen
een gebeuren in verandering
omdat anders alles hetzelfde blijft
met het gewicht van de wereld
op haar ranke schouders…
Helderheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 De schouder waarop ik lig
mijn adem die jouw wang wil raken
mijn hand op de jouwe waken,
mijn been lui laten over dat van jouw...…
exodus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
429 duinenvelden
die botsen, zand uitwisselen
maar elkaar ook weer afstoten
aan Mauritaanse dorpen
nabij woestijnen die onder
zand verdwijnen
aan houten vissersbootjes
schommelend op zout
zilver schitterend water
aan de vergeefse uittocht
van naamloze mensen naar
het ene of andere beloofde land
aan Atlas die de hemel op
zijn schouders…
Met mijn handen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
859 mag ik
tot je komen
in je dromen en
niet in verleden tijd
met mijn handen
om je op te vangen
een schouder om te rusten
als de beelden verontrusten
kan niet in
die vormen treden
waar je in een vroeger
leven onder hebt geleden
toch spook ik niet
maar bied alternatief
in gezamenlijk herkennen zullen
oude angsten nooit meer wennen…
Reuzin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Als kind kroop ik onzichtbaar
weg in het benedenhuis
onder de veranda
om de ratten te zien
scharrelen tussen pissebedden
Ik voelde me groot en sterk
perste mijn lippen op elkaar
tegen de weke kriebelkussentjes
en liet hun harde staarten
mijn Gulliver-lijf zwepen
Ik was graag hun Atlas
onder de grote-mensen-
wereld op mijn schouders…
Portret
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
595 De stoel
meer van de schilder
dan van haar
Licht valt
zichtbaar
van 'r schouder
Ze wordt
geen dag, geen jaar
ouder
Zij, model
uit 'n vervlogen tijd
bloem tussen bloemen
Zij, vrouw
tussen....
'n veelheid aan vrouwen
Ik zou
om 'r kunnen
......rouwen
want nam ze
niet -zonder woorden-
van mij afscheid?…
Incompleet aanwezig
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
509 Ik was die kleine
stille kapel binnen gegaan
van de kathedraal
zag alleen je ogen
neus mond
en schouders
meer was er niet
stil werd ik even
was in gedachten bezig
een moment van inleven
wat allemaal de bedoeling
van de kunstenaar was
er kwam iemand binnen
ging onder de beeltenis staan
vanaf dat ogenblik zag ik pas
dan is jouw complete…
Sjaal van Henriette Roland Holst
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.277 De sjaal is nu altijd thuis
rustend op haar nek en scherpe
schouders die zo versleten zijn.
Beeld: Aart van Dobbenburgh, 1949…
Als je ooit moet gaan
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
607 Als je ooit zult gaan,
dan zal ik mij zorgzaam
om je schouder slaan,
koesterend jouw lichaam.
Als je ooit moet gaan.
Ik zal jou een monument
van woorden weven
dat daarna elk moment
als een stille deken
warmte zal geven.
Als je ooit moet gaan.…