36198 resultaten.
Luisteren (slot)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
721 het is nog vroeg
in het seizoen, de wintersneeuw
al ver, maar nog in zicht voor
gretige vakantiegangers
staalblauw de lucht, verrassend
hartverwarmend stilt de zon
zacht als de beek mijn zenuwen
de buitenlucht maakt vrij
ik ga languit
mijn oren staan nu helemaal open
laat de muziek via de MP3
als puur geluk naar binnen komen…
Loopje
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
744 ineens was er een grijns
en een glinster in zijn ogen
de zon brak even in hem door
hij deed een bombastisch loopje
uit het niets
overviel mij de drang mijn passen te vergroten
zo deed mijn vader dat
omdat hij daar zomaar zin in had
antwoordde hij
op de verbazing in mijn ogen
de grijns trok weg
en hij ging gebogen
zijn rug om niets…
Kil
gedicht
2.9 met 39 stemmen
13.511 Hun schemerende skeletten zijn behangen
met dunne gouden munten waar de zon doorheen schijnt,
versleten dukaten die zullen
vallen op vochtige Hollandse zandgrond.
-------------------------
uit: 'Groen land', 1961…
Ganzenwieken
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
504 Onder mijn voeten
knerpt de sneeuw
en boven mijn hoofd
hoor ik vleugels
ganzen wieken
traag in groepen
de zon schijnt
zie alle vleugels met pennen
een vrije vlucht in alle kleuren
en de gouden gloed
dwars door hun lijf en veren.
zij zijn er ieder jaar de ganzen
de rivier en dromen
over het winterse weer.…
de nieuwe
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
518 een kakker lakt
de wolken zwart
waardig zeker
neem haar hart
draag het weg
zo ver mogelijk hier vandaan
neem de eer
de zon is geen maan
maar neem van mij aan
dat de weg niet recht zal zijn
ga,maar doe het oprecht
voel de strijd
vol van pijn
wie beter is
is beter af
ga en leef
dat is je straf…
Let op
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
466 Alstublieft, let u toch op meneer
de zon staat laag en
geeft een gouden gloed
ten oosten pakken zich de wolken samen
naast waar u ongeduldig wacht kunt u
de mussen opgewonden horen praten
let op, net naast uw koffertje
en uw gepoetste schoenen
een herderstasje bloeit
de korstmossen groeien.…
een vonk
netgedicht
3.1 met 19 stemmen
694 op de heuvel
stond een boom
daar beefde een man
de man leek op de boom
de boom leek op de man
niet anders lag er een schaduw
aan hun voeten, als een spiegel
om de dood te scheiden
toen de zon zich draaide
roerde er een blad
en droeg ik
de boom
de man
en de schaduw
op mijn rug, de heuvel af
ze werden lichter
door de voorbestemdheid…
mijn schaduw voorbij
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
621 over mijn schaduw
heen
zet ik stappen
in een ander leven
schuw
duw ik door
overweeg ik
schrik
ben ik bang
een leven
lang
zo vertrouwd
achter te laten
even moedig
stap ik
bijna lachend
over mijn schaduw
heen
op weg naar
onzekerheid
die zo vreemd lijkt
tot de zon
overvalt
stralend
en uitbundig
in mijn gezicht
schijnt…
Mama
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
866 ik heb met haaien gezwommen
en tijgers getemd
toen heb ik het wiel opnieuw uitgevonden
ik spreek Duits, Frans, Spaans en Chinees
en weet hoe ik vuur
in een glas kan vangen
ik heb de nacht verruild voor de dag
en met de zon in mijn rug
nieuw land ontdekt
maar de mist heeft me ingesloten
en te pletter geslagen
tegen een muur
huil maar…
Nachtsfeer.
hartenkreet
3.8 met 14 stemmen
750 Tot de zon de wereld
weer wakker kust....…
Nog is er licht
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
632 terwijl de zon
nog straalt
kruipen schaduwen
langzaam uit hoeken
verkort
een lichte nevel
het zicht
op de horizon
gaan staren
en doelloosheid
de dag vullen na
nachten vergetelheid
gebogen vingers
plukken aan het kleed
in bezig zijn dat gisteren
en morgen niet meer weet
nog is er licht
de hand zwaait goedendag
maar op herkenning…
Richt mijn blik
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
591 Kijk om me heen en zie de zon
in een hemelsblauwe lucht.
Ik voel me vrij nu ik de nieuwe weg
voortaan alleen verder bewandelen zal.…
Opgedroogd in waternood
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
511 daal af
langs stenen die
nooit zon hebben gezien
waarvan de kleuren
eeuwenlang verdronken zijn
totdat de bron wegviel
er vloeit geen water meer
dat barsten vult
het ongeduld van dorst bestrijdt
pas op de bodem
zie ik dat de wel
is opgedroogd in waternood
moet wiggelroeden
naar de nieuwe loop
haar richting geeft mij hoop…
de rijder
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
571 herken mij
als het stof dat daalt
in een vallei waar jij
nog niet eerder zien kon
herken de weg
die altijd naar huis wijst
onderweg
waar de zon omhoog reist
herken de traan
die ieder verraadt
zichtbaar de maan
het wordt laat
langs de akkers
verteld een teer plantje
op een oneindige vlakte
het laatste deel…
Door dodelijke stilte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
711 waar plotseling
wind het kabbelend water
striemde tot golven
een vlucht
statige ganzen dook
in gakkende paniek
gezellig geroezemoes
uiteen geschoten werd
door dodelijke stilte
daar verloor
zon haar kracht
werden levens vermoord
dat moment waar
waanzin hoogtij vierde
werd abrupt in bloed gesmoord…
Het zoekend zonlicht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
498 het viel in reepjes
schuifelde van uur tot uur
stilletjes met de klok mee
bleef haken aan mijn tenen
bediende de klink van de deur
liet mijn gage voor de toekomst zien
in kunst alsook in onderwijzende woorden
nu nog zoekt de zon
me naarstig op warmt mijn
kruimels houdt de deur
nog op een kier
maar het licht aan
mijn voeten herken
ik…
Raak me als een vlinder aan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
663 Withete zon, Treblinka,
maar vlinders leven nog.
Ze verbleken niet, verdwijnen slechts –
één moment, een eeuwigheid.
Dus raak me zachtjes aan,
raak me aan alsof ik hier niet was,
alsof de schaduw van je vingers
me zou verjagen.
Alsof je me in een droom zag
die je je probeert te herinneren.…
‘t zachtblije
netgedicht
3.0 met 17 stemmen
752 er ligt licht in het water
intiem
dat van je hand
dat van het woord in de zon
dat van je armen om dit alles
op een zomerdag
witte waterlelieknoppen
dat tussen vruchten en de vlinder
op een seringenboom
dat wat je streelt over mijn buik
in een zachte stroom
samen als dragers
van wat jij en ik verwachten
terwijl de tijd kronkelt in het licht…
Deze straat
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
565 De zon, die haar verlicht,
laat ik welhaast helemaal
buiten beschouwing.
Nee dan het onkruid dat tussen de tegels groeit,
tot tegen de bebouwing,
of het bruine gras langs het ongebruikte spoor.
Een stilte, met meeuwenkoor,
verdrongen langs een park gelegen.
Een verhuiswagen komt gehaast voorbij.
Dekveren in de wind.
En ik.…
De nacht is een spiegel
netgedicht
4.3 met 39 stemmen
1.136 Laat mij niet
de laatste zijn
keer terug waar
ik verdwijn, luister
de wind fluistert,ik leef
waar een bloem verdrinkt
in het water dat ik geef
droomt het donker
de dingen licht
de nacht is een spiegel
zonder gezicht
een verloren verleden
vaarwel gekust
breek de dag als een
scherf in mijn hand
waar de zon op rust.…
indian summer babe
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
713 Flaneren, paraderen,
neerstrijken op een terras,
tot waar de schemering
vroeg om een jas
en zij
de zon bleef vangen
tequila sunrise
en een mix van wijn.
En hoe ze dacht:
Nog één keer,
zo hier, zo nu,
niet moeten, niet hebben;
Alleen maar zijn.…
Asfalt
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
725 vertel me niet
hoe de leeuwerik
kwinkeleert
ik zal je niet begrijpen
mijn moeder droogde mij
met het zand van de straat
bloed sijpelde in de goot
haar borsten smaakten
naar teer, versleten banden
ruwe mannenhanden
die ik likte als een kitten
het licht ging uit en aan
geen zon omtrent
geen wind verdreef de luchten
ik dronk haar jonge…
Rozen...rood!
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
748 Zal de zon ze schroeien,
tot ze verlamd hun hoofd
buigen en verdorren?
Het is dan maar zo!
Rustig wandel ik verder...
In de verte hoor ik een stem,
jouw stem,
ze zegt fluisterzacht
"Ik...Ik hou van je"
Rozen, rood dieprood, laat ze!…
Dát
netgedicht
3.6 met 29 stemmen
776 meer en meer
vind ik mezelf terug
wanneer je naar me kijkt
wij elkaar laten ontstaan
wachten op het ontdekken
van de tocht
alles golft
in het verlangen
naar het oor
van de rivier dat oevers
bemint
jij in mij ruist
als een echo van wiegende wenken
wind
en lotus
wanneer de zon ondergaat
dát zegt
in minder dan een armlengte…
Doen denken in een luister
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
673 ik vlocht herinneringen
in woorden
zocht een bron
zonder erin te verdrinken
ik zag dat de zon zich keerde
naar de verlatenheid
een glans
tekende zich een lange tijd
op een kerkraam
hoe kleurig toch weerkaatste dat glas
en ik voelde en wist
dat dit liefde was
een missen
is niet uit te wissen
gedachten zullen in strofes…
Hoe alles ons gegeven is...
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
526 Hoe alles ons gegeven is,
al is het nu geen lichte dag,
geen dag vol zon en warmte
maar nevel overal en
heimwee in de trage uren.
Toch worden wij gedragen,
door arendsvleugels opgetild
tot waar we zelf gaan vliegen
en anderen dit leren.
Hoe alles ons gegeven is,
al blijft er duisternis en dood,
vergankelijkheid en nevel.…
De wind waait
gedicht
2.7 met 10 stemmen
11.376 de wind draait
de weg was lang
het weer werd slecht
het hoort erbij
dat alles in elkaar stort
dat alle rijmen
uit gedichten vallen
de zon schijnt
het vriest in je kop
dat kat spint
de kraan lekt
je hebt je best gedaan
voor
alles wat
mislukt is
heb die viool
en al mijn vingers nog
en een jas
buiten is het feest
------…
Schaduw
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
827 Het is geen ramp
dat ik mij aan het verleden vastklamp
ik omarm de gedachten van toen
ik verwarm me aan de schaduw van jouw zoen
het is geen ramp
dat ik onvoorstelbaar veel aan je denk
ik ben nooit meer eenzaam
door de schaduw van je lichaam
jouw schaduw volgt mij in het vage licht van mijn lamp
maar ook in het volle licht van de zon…
Breekt in duizend kleuren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 de zon
schijnt in kristal
breekt in duizend kleuren
je ogen lichten op
een twinkeling glijdt
over je gezicht
lippen glanzen
en je lach
straalt warmte
woorden gaan
in lentevlucht
cirkelen naar mij terug
bloemen geuren
wiegen in de
sprankelende voorjaarslucht
kom maar zonnefee
neem in je verschijnen
de voorboden van zomer…
Ceremonie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Ik voelde mij als een maan
die zichtbaar werd door het
beschijnen van de zon mijn
ware leven ontwaakte sereen
waar zoete melodieën weerklinken
vervlogen op de adem van de wind
jij hebt de fundamenten weggeslagen
het zwarte tot puin geslagen
voel mij gelukkig gegijzeld door
hartstocht een versmelting van
ons beiden en ben blij…