13846 resultaten.
denkend
hartenkreet
1.8 met 6 stemmen
463 Hier loop ik dan helemaal alleen,
Alleen over het strand.
Met niemand om me heen,
Ik zie enkel een stel dat loopt hand in hand.
Hier loop ik dan helemaal alleen
denkend aan mijn verleden,
Vroeger was alles mooi, leuk en vooral geweldig.
Maar dat was lang, lang geleden,
En nu op dit moment voel ik me alleen en ellendig.
Hier loop ik dan…
De oude hoeve
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
910 Vele jaren zijn heen gegaan
sinds ik nog op die plek heb gestaan
De oude hoeve waar ik als kind heb gespeeld
Mij nooit een ogenblik verveeld
De groene poort, het hof, de stallen
Vroeger vol bruisend leven, nu vervallen
Zacht heb ik de deur
achter mij dicht gedaan
In de hoeken weven glimmende spinnen
hun ijle waan
Een zonnestraal zoekt…
Schraal
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
580 De zomer is rijp
klaar om te oogsten
vruchten hangen zwaar
aan de knoestige tak
het zonlicht komt later
gefilterd naar binnen
en buiten geurt de lelie
onder 't warme rieten dak
mijn hart wordt onrustig
alsof je zult komen
brood en wijn, de tafel gedekt
maar je stap zal niet klinken
achterom tussen de rozen
je glas voor vanavond
maar…
Ik ben geraakt
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.520 Oh, jij, grom en grauw,
jij en ik geeft au!
Ik wil je niet ontwijken
maar ook niet aan je denken,
wel stiekem naar je kijken.
Misschien zien wat er anders is,
zien wat ik bij je mis.
Ik ben geraakt en dat is zeker
op zijn plek.
Jouw zwijgzame karakter drukt je
in mijn nek.
Ik blijf herhalen; het ligt niet aan mij,
misschien is mij ontglipt…
waar blijft de morgen
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
1.145 Waar is de morgen?
Als je er zo naar verlangt.
Waar blijft de eerste stap?
Tot ver weg van zorgen.
Waar is de map?
De wegwijzer?
Als je vanbinnen verbrandt.
Waar blijft de morgen?
Als de tijd niet verder gaat.
Waarom blijft ze verborgen?
Of net altijd te laat.
Ziet ze ons niet zwoegen?
Of verdrietig in ons bed.
Of wil de morgen
er gewoon…
Raadselachtig
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
995 Ze wil de stad bekijken
zonder dat de stad haar ziet
wandelend in de schaduw
van de brugpijlers
voetstappen in en nabij de goot
ze struikelt over hobbelige
kasseien,wurmt zich
tussen struiken door
steekt donkere straten over
met blinde dove ogen
ze fluistert zich een weg
onbespied en ongezien
haar voetstappen
zonder spoor
achter…
Wie zij is
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
715 Haar beeld ontgroeid
en nog het meest in haar gedachten
zoekt zij bij twijfel
naar de vertrouwde blik
maar de jonge fotograaf van 3
kijkt even snel
voordat hij achteloos op camera
vastlegt wie zij is
zij is de koele hand
op 't warme voorhoofd
en de knuffel
die hem kust
zij lacht met hem
verzonnen woorden
en hoort hem in zijn drift…
Het dal
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
695 Een onzichtbare wereld
van oorzaken en motieven
de waarheid slechts een idee
als een dagroom bij wijle
die gedachten beheerst
Wijlend in het trage dal
blijf ik kijken naar de zon
die zich nu en dan laat zien
tussen overhellende rotsen
wat is het klam hier benee
geen warmte om te klampen
Maar oponthoud
voedt de twijfel
verloren woorden…
de oude dame
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
579 gekluisterd aan haar zitplaats
weet ze de wereld kleiner dan voorheen
het park, net over de kade, onbereikbaar
ze weet nog van vroeger
aan de hand van haar vader
de kinderboerderij, lammetjes
en een kalfje, moe van het geboren zijn
rest slechts een raam,
voorbijrazend verkeer
en de postbode
de oude dame is moe…
Cirkelgang
netgedicht
3.6 met 17 stemmen
784 Zien hoe je terugkijkt
vol vertrouwen, terwijl ik
niets meer zeker weet
De aarde voelt bewegen
zelfs de regen niet meer troost
het laagste punt opzoekt
Vervolgens stromen
naar zee en verdampen
tot lucht en verder zweven…
Ingelijst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Jouw laatste stappen
zet je op de nu vreemde trap
waar gelakte passen deurtjes
openen naar kleurige potten vol
lang geleden verborgen sprookjes
omhoog langs ovale portretten
zoeken donker alwetende ogen
boven minzaam gekrulde lippen
ietwat cynisch naar krassen
het poppetje op de tekening
met onhandige handjes die als harkjes
wijzen naar…
Kwijtgeraakt
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
1.975 kon ik het oergevoel benoemen
dat mij uit de vingers gleed
ik zou de waarde willen roemen
om wat het voor mijn welzijn deed
hoe meer ik grip erop verloor
had ik van verlies besef
en drong de ware reden door
van mijn gedeukte liefdeslef
voort ging ik in onzekerheid
steeds dieper werd het duister
vertrouwen was ik kwijt
en daarmee ook…
Kinderen, bloemen en zonneschijn.
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
935 Er zijn enkele dingen in dit leven
die steeds weer mensen gelukkig maken:
kinderen, bloemen en zonneschijn.
Ik weet het wel: niet steeds is alles fijn,
maar kinderen, bloemen en zonneschijn
maken dit korte leven
toch tot een festijn.
Kinderen, bloemen en zonneschijn,
ze maken dat, ondanks de pijn,
het leven toch nog goed kan zijn.…
Het Oog Van De Dood
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.005 Ik ben alleen
Alles is zwart
Ik ga dieper
Dieper en dieper
Ik ben weg
Alleen
Verweg
Het oog ziet niks
Ik voel alleen pijn
Alleen pijn
Ik hoor niks
Ik val dieper
Dieper en dieper
Alleen ik
Àlleen ik
Helemaal alleen
Tot het einde
Ja, dat wil ik
Het einde
Ja, het komt toch:
Het Oog Van De Dood…
Wij waagden 't bijna niet
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
894 Ik heb gedroomd
vannacht
van water
groen water
het mooiste water
dat ik vroeg
in de ochtend
zag
stil was het
wij waagden 't
bijna niet
te spreken
er lag een steiger
er zat een meeuw
die onverdroten
was het de stilte
peilde…
"In Gedachten"
hartenkreet
3.7 met 31 stemmen
1.566 Jouw lijf
veilig gevangen
in mijn armen,
gedachten loslatend
langs jouw oor
laat ik je rusten in mijn schoot.
Je gezicht
naast m'n lippen.
We staren
in dezelfde richting,
klampen ons vast
aan elkaar
als drenkelingen
in de zee
waarover
onze blikken dwalen.…
't Gewoon maar laten voor wat het is
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
902 't Gewoon maar laten voor wat het is:
de vieren of vijven, de acht of de negen;
je leeft toch niet van wat anderen zeggen
al kan je gevoel zich daar soms niet bij leggen
en voel je je stekels dan rechtop gaan staan.
Je kan ook wel denken; "loop jij naar de maan,"
maar denken en voelen gaan eigen wegen
en zo kom je jezelf dan toch weer tegen…
"Oneindig"
hartenkreet
3.7 met 34 stemmen
1.375 Als een heldere druppel
in donker stilstaand water
viel jij opeens
m'n leven binnen.
Niet te stoppen
kringen vermeerderden
gevoelens voor elkaar.
Groter en groter
onze liefde,
oneindig
als cirkels in water ...…
Ben ik een egoïst?
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.240 Diep verdriet
angst om te verliezen
een aanvaring te veel?
geen woorden over om uit te kiezen?
Ze zwijgt te langdurig
negeert me vanaf de bank
stil zit ik achter de laptop
met onzekerheid, vragen en een glas frisdrank
Hoe verlaten zou het voelen zonder haar
ergens in een of andere treurige flat?
wordt het spoedig werkelijkheid?
zal ik…
Jarig
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.115 Hij bloeit
weer
wit en teer
en dat al
voor de tweede keer
vijf september
jarig ben je
en ik zie je bloeien
wit en teer
als een rododendron
weer…
te laat
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.244 Ik hield van jou
Jij niet van mij
Ik was verdrietig
En jij was nog vrij
Ik kon er niet tegen
Gedreigd zelfmoord te plegen
Jij merkte niks
Maar ik was al dood…
Onbelast
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
757 Jij bent mijn fantasie
Mijn tintelende ervaring
Ik de breedgevleugelde
til je mee
Hoog
Los van dit idioot aards
overwoekerd slagveld
Vrij van de zeis
Leven tintelend leven
Los zweven wij.…
Ik stond aan jullie graf
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.203 Ik heb net aan jullie graf gestaan
en liet mijn tranen rijkelijk stromen
toen het graf van Ko en zijn dochter
het leek opeens zo kort geleden nog
Maar toen ik naar de datum keek
leek het een lang vervlogen tijd
ik weet opeens weer hoe ik jullie mis
en voelde me zo teneergeslagen
Ik heb mijn tranen weggeveegd
want ik weet; zo is het goed…
over een vale dinsdagmorgen
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
790 hij eet zijn stutte met muzestrontjes
iedere morgen
vertrekt dan naar school
langs zijn gebuur nonkel Juul
héla, ‘dag vriend, een goedemorgen..’
- komt ge van deze namiddag weer
spelen op de biezabijs met uw makkers-
er vliegen rietganzen over de kreek
windvlagen maken het landschap leeg
bietenkoppen steken hoog in de klei
enkele pisblommen…
Nachtklam
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
546 Als aangeschoten wild valt de nacht aan.
De maan spoedt zich bebloed naar het oosten.
Langzaam verkoolt de huid waarop de littekens
van zinloosheid blijven bestaan.
Een piramide van zorgen keert zich om
en wrijft zand in ogen en haar.
Naalden boren zich in de zachte vrucht,
waarvan de warme vloed van vlees
zich geurend verspreidt.
Met zakken…
"Ach konden we ......"
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
567 Konden we maar
terug naar een
tijd toen we nog
verdwaalden in
beider ogen
en de kansen
raapten, bevlogen
geloftes naar onszelf
in onschuld, daar
daarin lag ook
een overmogen,
een hoop die
niet gekruisigd
werd in spijt
stromen tranen
nooit bedoeld
om op te drogen,
oprechtheid proeft
geen verwijt
maar toch pijnlijk
wordt gevoeld…
Schikken.
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.107 Spoel het grauw maar van mijn hart
met liters regen,
en pak de draad op van mijn bestaan
Eindig ons maar in verwijten,
laten we denkend aan de eblijn staan
Wijs ons na met honderd vingers
doe het mooi van gister
maar af als zot
Zijn we natter nog als buiten,
dan schik ik me,
dan schik ik me wel jankend in mijn lot.…
Mijn verdriet
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.113 een traan
zo zuiver
als een vloedgolf over m'n wang
niemand die eraan ontsnappen kan
mijn traan
tranen
zo helder
brandend op m'n huid
niemand kan het horen
huilend zonder geluid
mijn tranen
huilen
1 traan en zoveel tranen
een zee uit m'n ogen
ik zie het
maar kan het niet geloven
mijn verdriet…
zij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
480 Afgezonderd, verlaten volgt zij het onverklaarbare
Bedwongen, begeerd, karakterloos
Een marionet van het 0nbekende
Haar ziel beheerst.
Haar wil gedachteloos.
Verloren
Afwezig , kwijt geraakt in de ban het onbevattelijke
Onvindbaar , geïsoleerd
Mist iemand haar, of was zij slechts een illusie
Heengegaan in het wonderlijke…
Beschimmeld brood
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.013 De deur afwerend
met een stalen slot gesloten
was de dag,
dat ik daar voor je stond.
Grimmige grendels hadden alles
stevig vast versloten
verbitterd verscholen was de
voor mij vijandige grond
waar elke blijdschap
steeds bleek uitgesloten
daar men geen licht,
slechts schemerduister vond.
Ik wilde juist van daar vertrekken
naar elders…