7669 resultaten.
Lijvenland
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Ja ik ben in lijvenland beland
Italianen lopen dicht langs elkaar in badkleren
Bruin, wit, dik, dun, oude meiden naast jonge heren
Zo gaat het er hier aan toe aan dit bom volle strand
Betonnen daken beschermen je tegen de zon
Water wordt uit flessen gedronken
Iedereen lijkt onverschillig juist niet naar elkaar te lonken
Is dit zoals in 't paradijs…
Openheid
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
756 takken sleurend
aan verbindingshaken
die vanzelf verstrikt gaan raken
in het oerwoud van het zijnsgevecht
waaraan de mens nu eenmaal hecht
als bij een zwaarbeladen jungletocht
bevecht ik log de doorgangswegen
zoek einders in de moessonregen
voor een ruimer samenzijn
dat varianten kansen biedt
unieke krachten te ontplooien
verstarde bomen…
Spel
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.316 Ik schiet
langs de bomen,
vlieg over gaten.
Nu is het
een spel
en durf ik
niets te wagen
en in vlagen
zie ik het al gaan.
Ik droom,
dat ik speel
en dat ik me laat
dansen
in
mijn eigen maat.
In een prachtig
ritme.…
Ik zal je missen
netgedicht
3.7 met 34 stemmen
4.093 Ik zal je missen...,
niet gebroken verder gaan,
want wat ten diepste
ons verbindt zal waaien
door de bomen.
Wij dragen onze dromen:
in tranen zaaien,
oogsten aan de overkant.
Uit: steeds weer exodus, p.11…
Saxo
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
587 plus één
zomaar een jaar
omgeslagen bladzijde
in mijn leven
mijn verhaal
moet nog veel leren
´k ben namelijk pas begonnen
dus voorlopig nog niet klaar
bijna vergeet ´k jou
mijn anker in een zee vol van tranen
mijn veld in de ochtend mistig met dauw
bijna dacht ik te kunnen dichten
de wereld wat verlichten
in een wereld van verschil
bomen…
over en uit
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
822 niemand kijkt
recht in mijn blik
op scherp sta ik
ik kan niet anders dan dit
pad volgen
door de storm van zinnen
dit leven waardig beleven
de rest van de tijd
ach ja
de oneindigheid
waarin wij praten
verlaten
zingt de kade
het pad waar bomen praten
waar lucht langzaam aan
donkere wolken toelaat
het gaat nooit meer
weg
en op weg
op…
Ik haat
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.348 rode ballen in de boom
het toetje met slag en room
groene takken voor het raam
het "oh zo gezellig saam"
het opgeklopte eten en het drinken
wederom op het nieuwe jaar klinken
alle oprecht gemeende onechte wensen
van lang verloren gewaande mensen
de krantenjongens die vragen om fooien
het laveren tussen levenden en dooien
de winkels met…
nog even
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
766 steeds weer open
rechts links rechts
en ontwijken
van zeep in de ogen
ergens is het recht vooruit
hier en daar
wat bellen meepikken
soms gaat het gaan stromen
bubbels van hier naar ginder
alsof je in het voortouw staat
dan toch nog met loog in de handen
tastbaar slipt het door de vingers
en wat het dan is, het trekt
als het takken met bomen…
Fietsen langs de Lindt
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
604 De zon vormt in
de schrale wind
een stammenschaduwspel;
in lijnen op het grijs
schijnen bomen antraciet.
Langs riet drijft vliezig ijs.
De zingende fietser,
een lint in het haar
plet dromerig de schelpen.
De populieren wiegen
het ritme van haar lied.
Bij het “verlangt
mijn ziel naar U”
mindert ze vaart.…
Zielsbedrog
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
667 waan
dat de nacht zich gedraagt
als een goede vrind
maar in de oude sporen
van mijn voortbestaan
drijven dromen weg
met een noordwestenwind
nu brengt u terecht
zonder enige schroom ter sprake
waarom juist in die waairichting
idealen verdwijnen
vaak gepaard gaande
met regen en ander hemelbraken
die hoge torens en
menig boom…
Lentegeluiden (een herinnering)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
604 De bomen waren nog kaal
maar de lucht
hing plots
vol lentegeluiden.
Mijn winterogen gingen open
naar de krokusjes
blauw en geel
in de nog slaperige tuin.
Maar de kinderen
dartelden reeds door het gras,
zij rolden juichend
tot voor mijn pantoffels.
Over de zonnige straat
wandelde de buurvrouw.
Haar baby kraaide.…
Lentegevoel
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
653 De vogels tjilpen volop
de bomen worden groen
een tractor rijdt rokend voorbij
ik verwonder me over de
wereld, de kip en het ei.…
GODS SCHEPPING
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
522 We lopen hand in hand
het bos is dicht en donker
door de bomen zien we de zon
het weiland sappig groen
de koeien dampen in de warmte
een paard hinnikt en rent
onze hond blaft en springt
een patrijs vliegt op
de geur van het dennenbos
gaat met ons mee
we gaan zitten en genieten
samen van de stilte
een paddenstoel kleurt zijn omgeving…
Vraagtekens !!
hartenkreet
3.3 met 26 stemmen
1.954 de vraag is vast al eens eerder gesteld
maakt een vallende boom in het bos
net zoveel lawaai als er niemand is
om dit voorval aan te horen of te zien?
of, wanneer een gouden zonnestraal
door wolken priemt vanuit het blauwe
maakt die stiekem lawaai als er geen mens is
genietend van haar warmte en haar licht?…
vergeet de sluitstenen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
621 een smalle gang
geschaafd uit wilgen
vlucht in beeldspraak
als een impasse
waarin spiegels zich laven aan illusies
over stilte heersen, onafgerond
om verder te golven, tot daar waar stromen spelen
in daggezichten
met wilde vruchten van hoop. wuivend
naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen
in de verte
en heerlijk…
Liefdesvlucht
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.219 LIEFDESVLUCHT
De wind hoor ik ruizen door de bomen ……
Zoals mijn Liefde voor jou ruist door mijn Geest en Lichaam …..
De Zon laat zich niet zien als ik naar buiten kijk ……
De Zon zit van binnen, in Mijn Ziel ……..
Mijn Liefde voor Jou zwemt door mij …..
Met krachtige slagen naar het Ultieme …..…
ZILVERMEEUWS
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
833 - ik wil ‘m niet, oranje brengt onheil, kom maar mee,
oranje: dat is booms voor ‘wordt geveld’
Abel Staring, die om een taart te winnen gisteren
3-2 voor Nederland voorspelde. Staring heeft
duidelijk geen verstand van voetballen.
N.B. Voor foto zilvermeeuwkop zie de tekst op mijn
facebookpagina: http://bit.ly/9sHn5d…
Hondenweer
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
745 Maar: de hond gaat naar buiten,
en onze lieve heer is niet boos,
de takken zitten nog altijd aan de bomen,
en als ’t hagelt, tja, dat kan pijnlijk zijn,
maar pokkenweer,
ach, de zon schijnt morgen weer,
dan kunnen de honden weer naar buiten,
dan is de storm gaan liggen,
dan zwiepen de takken niet langer
staan ook de gezichten niet…
Het labyrint van het verlangen
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
850 Even nog en de zomer is alweer voorbij;
de weemoed hangt roerloos in de bomen die
stilaan bladeren loslaten, door de storm
of de droogte, door de tijd of omdat het
nu eenmaal altijd zo is geweest. De zwaluwen
plannen ook nu weer hun verre reizen want hier is
nog weinig voor hen te beleven.…
lustrum, ook in de nazomer
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
645 hier voel ik
dat ik ben, hoef ik links niet met rechts
te verwisselen of het einde met het begin
hier zijn schaduwen als een reis
die je rond en rond draait
wanneer ze wachten op herfst
zoals bomen, nog groen op een negende horizon
almaar milder en waarvoor geen naam
meer bestaat
hier ben ik verbonden
onverklaarbaar
met beelden door…
In memoriam patris
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
978 De kracht van de zomer, het groen en het graan,
de rode papavers in ’t koren,
’t is alles weer weg en voorbij en gedaan,
geen vogels in ’t veld meer te horen,
geen licht in de verte dat feestelijk schijnt,
geen warmte die koestert de bomen,
alleen nog de mist en de dag die verdwijnt
nog eer hij, tot volheid gekomen,
de mensen het teken…
Storm
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
709 De boom verbleekt en bloedt zijn bla'ren
heft nog wanhopig op zijn kruin
met zijn gekromde vingers schril geheven
maar bliksem klieft hem toch tot puin.…
Bashio III
gedicht
3.1 met 22 stemmen
8.962 Zet je sandalen maar onder de boom, leg je penselen te rusten.
Berg je stok in je hoed, vervaardig het water in regels.
Het licht is van jou, de nacht ook.
Nog even, cypressehoed, en ook jij zult ze zien,
De sneeuw van Yoshino, de ijsmuts van Sado,
Het eiland dat scheepgaat naar Sorén over grafstenen golven.…
Sponsae aeternae
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.137 Ik weet dat gij mij nog verschijnen zult,
Zo zeker als de bloemen wederkomen:
Der dingen dove dek hebt gij genomen,
Het donkre leven dat de steden vult,
De winterwind die klaagt door dorre bomen,
Ten sluier die uw eeuwge glimlach hult...
Ik zou gelukkig zijn, als slechts geduld
De slaap kon vinden om van u te dromen.…
EEN VORIG LEVEN
hartenkreet
1.8 met 8 stemmen
1.108 Naast de muur van de toren
staat een oude appelboom
knoestig, dicht met mos en klimop begroeid
zijn takken zwaar door goudgele vruchten
daarvoor lag een hoop stenen met een sokkel
waarop vroeger een altaar of beeld had gestaan
ik klom erop, stond met mijn rug naar de boom
keek toe hoe de strijd verliep
ik wenkte een verpleger op weg naar…
Onbenul
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
660 Het is een koude oorlog
De wolf huilt, de wind schreeuwt
Bomen, van hun blad ontdaan
Staan naakt in lijdende rijen opgesteld
Ingesneeuwd
Massieve nevel bevriest op boomschors
Takken hangen verlamd in het ochtendgrauw
Het gekras van koukleumende kraaien
Weerklinkt in de harteloze winterkou
Omgeven door seizoensgebonden gebreken
Smult een…
Sediment
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
469 Na overgave ingesloten
waar tijd geen rol speelt
land en zee hebben gegeven
ontzout en verwaterd
struikelend slepen door kwade dromen
fascinerende mist naar een nieuwe tijd
van dode bomen en versteende mensen
binnenin fossielend bos
onverklaarbaar sla ik het voorhang open
van motregen dat viel in de ochtend
voor mijn gevoel alreeds expres…
Blad
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.088 Zoals de overgang van een boom van zomer naar herfst
takelde jij af.
Langzaam, langzaam verdorde je. Langzaam en steeds verder.
Het begin, de rand van het blad.
De rand van je lichaam, het uiterlijk.
Ingevallen ogen, een gerimpelde huid.
Het blad verdort verder, net als jij.
De helft van het blad was zwart.
Gevolgen in je lichaam.…
Nieuwe lente
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.866 Je zag van de bomen het blad verkleuren:
De zomer was voorbij.
Je rook de kruidige herfstgeuren:
De winter was nabij.
Je lichaam deed mee in dat ritme van de natuur.
Het zwakte af en was je tot last.
Je eens zo heftige vuur
Werd langzaam aangetast.
Je snakte naar het nieuwe voorjaar,
Als dat er maar eenmaal was.…
Den Haag de seniorenstad
gedicht
2.6 met 9 stemmen
3.499 schouwburg gaan
vergeten is hun jachtig bestaan
de drang naar altijd meer en het presteren
het spreekwoord klopt: de tijd zal het ons leren
de rust staat bij de grijsaard bovenaan
Den Haag hoeft voor de bejaarden niet te bruisen
het is een stad die pracht en kunst bezit
en waar het leven lijkt te zijn bevroren
hier blijven vogels zingen, bomen…