Alle inzendingen

Zijn waar-heden Enkel geldig in het heden? Of zijn ze misschien Te waar om dat in te zien En wij ze daarom met voeten treden? Het is een vaststaand feit Ieder heeft zijn eigen waarheid

Het is en blijft een linke operatie, Waarbij er uiteraard naar wordt gestreefd Dat iedere patiënt die overleeft, Maar anderhalf procent wordt een crematie. De sterftekans is relatief vrij groot, En heus, voor sterven ben ik als de dood.

Ik geloof dat ik maar niet geloof Dacht ze stralend Haar tenen wiebelden bij het idee Dat zij morgen op zou staan Als niet gelovend mens. Ik geloof niet in de dingen Die mij laten lachen, zei ze stralend. Ik geloof in dat ik lach. Vol ongelovig starend Trachtte de menigte te vatten Hoe...

De nooit ingehaalde tijd geeft z’n tranen door in een nieuw gevormd gezicht omarmt haar achtergrond in een teken of in een oneindig woord, verspreekt zich niet in onbetamelijkheid zonder vooroordeel in een zwijgend en ongeschreven gedicht.

Woorden hard woede fel gifangel gestoken De cirkel is rond de rechthoek scherp lijnen gebroken Liefde blind horend doof relatie verbroken

Dan klapt hij dicht zwijgt… hij weet het niet gedachten in zijn hoofd tollen of staan stil Maar zij voelt boosheid zich niet serieus genomen interpreteert zijn stilte als onverschillig negeren Tenslotte doorbreekt hij met: ik weet het echt niet Waarop zij dan briest: waarom zeg je...

Als de zon moeite krijgt met klimmen en het licht geheimzinnig wordt als elfen druppels dauw gaan gooien naar elkaar als kabouters hun paddestoelen bestijgen als wind zich even rustig houdt als vogels vergeefs proberen de stilte stuk te zingen als verwachting hangt tussen de stammen d...

Daar leven zij, voorzichtig lopen, tussen Dahlia's en stenen het is er doodstil op een enkele snik na en bezoek tweewekelijks bij de een maandelijks bij de ander of soms helemaal geen.

was een prachtig ogend kip mijn kippenhartewens een gezellig tokkelleven nu ineens plofkip een kort woordje vol afschuw lees even de advertentie van de super vermeldt dit echter nog steeds niet allemaal een deel van mijn kostbare lichaam straks in de kiloaanbieding verpakt...

Waar het woordje TE voor staat, zei men vroeger keer op keer, is niet goed dus leer alleen: dat TEVREDENHEID het enig woord is, waarin dat toegestaan is. Leer te leven naar DAT wat je hebt, NIET wat je wilt, want dan mijn kind: wordt je levensloop verspild, TEveel, TE TE TE steeds ...

Het kinderfeest uit mijn jeugd moet er nu aan geloven Zwarte Piet bracht me zo veel vreugd dat vuur laat ik niet doven We moeten mee in iedere bocht ik laat dat niet gebeuren het is toch ver gezocht we moeten Zwarte Piet nu anders kleuren Zwart blijft zwart concessies doe ik niet ik ro...

een deur een dichtgeklapte val een ondoordringbare bunker een uitgesloten ontsnapping een deur de afzondering de opening om te schuilen een deur op een kier bestaat zo nu en dan uit droomweefsel een deur ontsluit de wereld verbindt me met jou en jou

Ach, de klad komt er wel eens in, in de liefdesliedjes die ik voor je zing. Dan maak ik me er wat makkelijk vanaf en soms zing ik niet. Maar in mijn stilte moet je weten, ben ik heel druk met jou lief te hebben. In de fluistertonen tussen mijn kussen klinkt heel luid mijn lied.

Was benieuwd of ik bij jou toch ergens sporen van mezelf nog terug zou vinden. Ik vond ze niet en zag dat ik voor jou dus echt nooit had bestaan. Ongezien en ongemist kon ik weer verder met mijn leven. Alleen ikzelf weet nog wat ik toen zei en dat geen mens ja, zelfs niet j...

Hindoestanen, creolen indianen en javanen veertig jaar voorbij Joop's tranen om een onafhankelijkheid van een volk onder een ster; dat zich losmaakte van het moederland zo oneindig ver. Suriname, Paramaribo, eeuwig stroomt de Marowijne; geeft vruchtbaarheid aan zijn volk, vindt welvaar...

De Turken schieten zonder enige aanleiding van dreiging, in angstreflex een Russisch gevechtsvliegtuig neer. De Syrische rebellen vieren het wrange feit dat ze één van de piloten hebben doodgeschoten. Weer zo'n oude baardaap voor de tv-lens die stupide 'Allah akbar!' joelt, alsof h...

De eekhoorn vindt trots onder een bedekte schuilplaats verborgen noten.

Neen, nimmer kan in eenzaamheid Ik met mijzelf verkeren, Of vleugels hangen uitgespreid, Een klauw wil mij bezeren; Een sombre vogel volgt mij staag, Gekromde kling de snavel, Bloedrood de pluimen van zijn kraag, De mantel geel als zwave...

devoot sokkelden heiligen tegen pilaren armen gespreid en ogen vol eeuwigheid ook het glas in lood in hun langgerekte boog trok de blikken omhoog weg van het leven buiten in kleur liet religie de schepping zien vol met mystieke figuren ook op plafonds en muren ik voelde als kind ...

In deze tijd, waarin we kunnen lezen Van nietsontziende daden van terreur, Staat het geweld nu bijna voor de deur, Zelfs dichters moeten voor hun leven vrezen. Als dit zo door blijft gaan, stel ik een daad En reis ik af naar Dichterlijke Staat!

Hij lijkt vast minder erg - die lief bijeengebrachte hoop spaanders van mijn gedachten - op mij dan een berg. Waar zal die laaiende gestalte van mij dan uit bestaan en waar kwam die al te late eerste vonk vandaan? ------------------------------------ uit: 'De mooiste gedichten', 2015.

'Hoop’ is dat wezen van dons dat je, warm in beschermende handen geborgen, doet denken aan hoe het zou zijn als we vrij en vertrouwend de wereld beschouwden. Heel licht en geduldig, met enkel het doel van ontplooiing en groei in gedachten. ‘Hoop’ is dat wezen van dons dat verwar...

Zomer is met zon vertrokken luchten met herfst eerder grijs dan blauw Kou heeft de toeristen de dagjesmensen van kade en oever verdreven Ik schrijf en heb geschreven over zomerzon de stroom,de schepen die er -dagelijks- voeren Nu liggen ze er nog wel stoer maar stil en verl...

ik zit in een donkere kamer hoor niks het was al een poosje verlaten totdat ik verscheen er lag stof op de meubels een boek stond er in de kast met vergeelde papieren waarin ik je las ik zag je handschrift op het kiekje van de stad je bent mooier dan het schilderij waar ik Delft zag

dank je wel lieve schat voor die kaart/foto uit dat verre land maar oh wat een schrik jij zat op de pijnlijke rug van die beeldschone olifant de begeleider lacht stralend hij huichelaar martelt vantevoren om de wil van dit hulpeloze dier te breken luguber plan ontspan...

Het vertrouwde woonkasteel verlaten. Een korte reis vol springende vrees van een beloerde, weerloze koolmees. Bemoediging mag slechts flauwtjes baten... Een vreemde gang in, wachtend _ gelaten, omringd door gefluister, onvatbaar en hees. Vastgebonden worden aan ziel en vlees. Stinkend ga...

De tegenpolen omarmen het zielsverwant het voelt als magneet.

Druppels racen om wie het snelste valt, om eenmaal beneden samen te klonten, gevangen in elkaar. Van hun gezamenlijk lot nog geen weet, en ze zakken traag, onder mijn vinger scholen zij samen, onwetend hoe de zwaartekracht hun bedroog. Vanuit het groot geheel keert er...

De kwaadheid Toont Vastberadenheid Over de ingeslagen weg Van De beulen Die met hun eigen lot Niet worstelen Europa worstelt Muren van de historie uiteengevallen glorie Vastberadenheid van een land Om te herstellen Te aarden in de ontstane Scheuren Die de horizon Somber doen kleuren

Een hagelkoude wind doet de sparrenarmen huiveren. Een meeuw probeert vergeefs een schreeuw, want op ieder takje ligt nu sneeuw die geluiden dempt en het leven opzuigt. De winter gongt pijnlijk door het landschap, terwijl Terra trilt en lava hoest via haar vulkanen. De mensheid maakt immers ...