Netgedichten over liefde

De zon zakt langzaam in de monding van de Schelde en gaat onder als een roodkoperen bal, in een voortdurend wisselend luchtdecor met talloze warme kleuren, waarin rood heftig de boventoon voert. Ik zit tegenover je en kijk naar je ogen. Zwijgend volg ik de lijnen van je gezicht. dan weer maken mijn blikken een schaamteloze reis langs…

er is een witte engel voor mijn raam geland om mij te leren vliegen haar vleugels wijd gespreid houdt zij mij bij de hand In oogverblindend vurig licht groeit zij door mij naar buiten als universum strekt zij zich uit waar van wortel tot oneindig liefde het enige is dat telt…

losgeweekt in het nachtkleed reist ze van kust tot kust mee tot een ommezwaai in vertrouwen. op het keerpunt van een unieke wind klikte de stille romance goed. een weldadige dikke boom keek door het donker raam heen. op het nachtkastje scheen warm licht van het ogenblik. gevel en comfort riepen : rep je voor het elan, want met koele…

blijf mij halverwege ontmoeten nog groen in onzekerheid geniet van wat niet uitgesproken wordt maar door fascinerende kronkels wordt verwoord in plaats van te dicht bijeen begeerte te vergeten…

we smolten ineen van liefde in het beddenzacht jij bent mijn licht om te willen leven dag en nacht…

waarom heb je nou niet gezegd dat je van plan was dood te gaan ik had je zo graag nog even geknuffeld nu lig je daar in dat koude graf en ik mag er enkel voor staan met zoveel mensen om ons heen die niets weten van mijn straf niets weten van mijn pijn van de warmte die eens was en eigenlijk niet mocht zijn toen we tot de vrees voor paus en…

Om de hoek waar het was de plekken waar het gebeurde, cafés met namen als Vaarschuit en Pinkster. En op de andere hoek weerklinkt nog altijd de galop van het paard, zijn box in een steeg, oude stad. Het hakken, het maken van wat erin zit heeft zijn eigen hoek, en hoek nummer vier was de plek van het ziekenhuis waar jij ter wereld…

Waar zwaluwen de zomer kiezen straalt de zon laag aan de hemel kleurt de winter een gloed vol warmte en is het tijd voor chocola met slagroom. Ik denk aan de sneeuw die maagdelijk wit op weilanden kan blijven liggen waar de koeien velig en warm gestald staan en wij bij de open haard onszelf warmen.…

zachtjes wrijven lieve woorden over de zijkant van haar wang blozend slaat ze haar ogen neer geraakt bekruipen letters haar ongevraagd maar niet ongewenst drukken ze haar lieflijk aan 't hart…

een waaier kleur van links naar rechts dan stilte en de vleugels vluchtparaat een fladder na voor evenwicht in oog en pootjespel de lange tong diept nectar uit de wel een wiek vooraf dan tuimeling van lijn en licht en weg ben jij uit zicht…

Wie ik was en waar jij, het is niet belangrijk meer, je hoofd is nu zo vol Waar wij nu gaan is er tijd en rust laat alles wederkeren, vast wel mijn lief Hou je maar stevig vast aan mij mijn lief en je zult ontdekken wie ik gisteren was en ik zal je weer vinden, vast wel mijn lief.…

Het sluipt nabij, ik leef maar door, wacht af wat komt, wat nader kruipt grijpt naar de keel, waarmee de klop verstomd, de dood in eindigheid vermorst, komt na het dagelijks brood, groeit liefde aan tot aangename korst, bloesemkuur in late jeugd, waar in wolken adem van de vreugd de aangeboren rijp ontdooit in het vuur van ouderdom…

Laat mij rakend zijn de buitenkant van jouw lijf afpellend elke laag van jouw bestaan. Grijpend de tederheid van hemels genot gespiegeld in de donkere ramen van jouw ziel. Omhelzend de tranen van een droomloos verleden, stervend in emotieloze explosie om herboren te worden in het heden.…

nog ben je ongeboren maar thuis wacht al de wieg en het ouderlijk perspectief de kleine kamer waar jouw adem in de grote wereld leven brengt jij alle ruimten leert te delen in de zorg en koestering van velen tot je vrijheid grenzen vindt het kind op weg is naar volwassenheid en het ouderlijk perspectief ook dan nog warmte biedt…

ik geef je meer cachet geënt op diep verzonken ogen in scherp close-up het is geen schijn dat jouw bedekt laat mij je muze zijn tijd rust nooit op beelden langs de planetenweg voor mijn oog akkoorden geven treden gelijkvloeiend bij gouden kaarslicht…

samen sponnen zij het web van werk en thuis nog hechtten zij in verre draden familie vrienden aan het kruis waarvan de mazen kleiner dan de prooi vangsten garandeerden van divers allooi maar haar trekdraad bleef de gouden ring want angst voor echtbreuk zat er altijd in…

samen sponnen zij het web van werk en thuis nog hechtten zij in verre draden familie vrienden aan het kruis waarvan de mazen kleiner dan de prooi vangsten garandeerden van divers allooi maar haar trekdraad bleef de gouden ring want angst voor echtbreuk zat er altijd in…

Een van de mooiste dingen in het leven, is liefde krijgen, maar ook om te geven. Elk mens bloeit daar van op, een lekker gevoel, van je tenen tot je kop! De liefde maakt je sterk, maar ook zacht, te weten dat er iemand op je wacht. Die hetzelfde voelt als jij, samen sterk, zij aan zij! Het is een fijn gevoel als de liefde je raakt, wees…

Laten we slapen tot de dagen van december zijn gebroken en de scherven van een zomer in een houtvuur zijn vergaan en tel met mij de maanden mee door ze in weemoed weg te dromen en aanhoor de zevenslaper zachtjes snorren in de maan Hier wil ik zijn in blauwe sneeuw om witte schoenen bij te dragen en te vallen in jouw schaamte tot de tijding…

een voile om haar ragfijne figuur doorzichtig als in het eerste uur soepel in bewegen moeiteloos vallend wat opstandig in het afgebieste kant een hand als invité de catwalk schrijdend op de lijn van dwars geplaatste voeten ik neem haar mee voor de finale die flitsend licht in haar afgeworpen voile…

en ween bij mijn uitvaart zelf laat ‘k geen traan meer m’n geliefde anna catarina wel elk verdriet is van korte duur muziek brengt allen hogerop tijd voor een ontmoeting met hoe je lacrimosa was bedoeld was het nog mooier geweest als je ginds langer was gebleven jou verwacht ik heel spoedig deze eeuwigheid duurt niet lang dan altijd…

met gulle hand gaf hij de kaart geluk nog in de ogen zijn flamboyante spel had met zijn maten totaal geen mededogen hij heerste over troef en blufte slagen binnen ontmoette toen de schoppenvrouw de kentering kwam snel onthutst ontblote hij de billen zij kaalde hem tot op het vel zwier en grootspraak zijn verdwenen nu aast hij op…

diepgaand in de spiegel van de regen zie ik allermooist mijn gezicht vertrouwen in liefde met zoveel evenwicht loop voor jou door de regen afstand overbrugt doorleven.. verliest men rap het overzicht. begroet wel duizend keer speciale belofte vertrouwen…

Deze nacht ben ik opgestaan om naar nieuwe woorden op zoek te gaan maar ik kom niet verder dan wat onhandig stamelen de stilte weegt te zwaar verdriet komt door mijn letters beven mijn hand wuift onbeheerst naar de eeuwenoude maan dan denk ik aan jou mijn lief en hoe je met warmte over mij waakt dus ben ik maar weer naar bed gegaan…

jouw hand in de mijne zo gewoon en toch ook niet een lichte trilling wanneer we wandelen over de glanzende keien van herinnering het was hier, aan het water waar wij samen spanden met eenden tussen het riet in liefde nog onbedreven onder de schaduwvlerken van de molen van Piet…

het was te groot voor kleine handen slechts verbazen in raken en betasten het blijven haken en verkennen met een lach het ervaren van zorgen en wat lasten later in weerbarstigheid breken en verbouwen funderen en groeien op ontluikend zelfvertrouwen heb het grote klein gekregen mijn handen geven nu het volle leven…

Lieflijk lachende oogjes Kosten een zee van tijd Te koppig om te denken Ik maak haar geen verwijt Het wachten slokt mij op Extase doet mij drinken Zullen onze monden één zijn? Liet ik het maar bezinken…

hij laat zichzelf niet vergeten houdt zich bij haar levend door met eigen uitbeelding naar hun onlosmakelijke verbondenheid te verwijzen…

heb je hart getekend op papier maar kon het toch niet kloppend krijgen geschilderd op het doek de kleuren in het diepste rood gevangen helaas de verf bleef aan mijn penselen hangen de vorm gebeeldhouwd in het hardste steen echter ook met schuren en polijsten kon ik het juiste ritme niet bereiken uiteindelijk heb jij je hart aan mij…

sinds vlinders hun entree maakten is haar gezichtsveld verbreed alsof er 'n deken afgetrokken is waardoor immense schoonheid zichtbaarder lijkt dan voorheen heeft de herfst haar masker afgelegd hoe volhardend zij ook vasthield aan een symfonie van kleuren ontdeed zij zich gestaag waardoor vele wiegjes tevoorschijn kwamen dansen wolken…