9414 resultaten.
Domein van dromen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
507 blauw is de lucht
geen zuchtje wind
in de zomer van herinnering
een kind speelt
zorgeloos met water
wat schelpen en veel zand
zacht ruist de zee
zijn zonnemelodie uit
het eeuwige getijdenlied
pas later wordt
het strand domein van dromen
liggen wij uren hand in hand
natuurlijk licht verbrand
want wie van liefde weet
vergeet waarvoor…
Incrowd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
476 blijven om te zijn
Leegsels te vullen, te omzeilen
Rond wereldkaarten, platte projectie
Maak de weerwolf aan het huilen
Om rond middernacht te cirkelen
Dromen uit beelden te houwen
De baard van de keizer, kut
Te scheren, celstraf te ontlopen
Conclusies te ontlenen, ontbenen
Ben de afspiegeling van evenbeelden,
de verveling van water…
Toegift
gedicht
4.5 met 2 stemmen
16.950 Natuurlijk haal je liever iemand uit het water
die nog te redden is. Maar stel dat hij nog leefde
wat hadden we dan voor hem kunnen doen. Hem vragen
waar zijn wanhoop op berustte, hem zijn geliefde
weer terugbezorgen, of zijn werk, of zijn zelfvertrouwen?…
stekelig gedichtje
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
629 pootjes bloot
eendjes snateren
over de wateren
van de Kromme Rijn
diffuus licht
vocht in de lucht
mensen genieten nog even
volop
nazomers genieten
met een voorzichtig
zonnetje op je kop
fietsen fietsen
allemaal fietsen
en dan een klaphek
hooo.…
Nachtontmoeting -2
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
523 wil je met me dansen, spiegelbeeld
ik dacht aan een wals onder de maan-
Zo dansten ze langs de oever
het voordeel van spiegelbeeldig dansen
is dat je geen muziek nodig hebt
en alleen op eigen tenen kunt gaan staan
Naadloos wervelden hun lichamen
geluidloos door de zwoele nacht
tot ze stuitten op een bankje
met een schim starend in het water…
Dreef te Korsendonk
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
428 Links was het blinkend water
en statige zwanen staarden
volkomen bewegingloos
naar hun spiegelbeeld.
Rechts lag het vierkante groenvlak
van een wei omzoomd door eik
intens op weemoedige koeien te wachten.
Dat alles: harmonie en schoonheid.
Maar achter ons wist ik
de wonde van de E34.…
halloween aan zee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
474 zo ook het water ligt vol afgeworpen
schilden, raapgoed uit levens die hun rijkdom
geven met een gulle hand
dwaalzicht loopt nog mijmerend langs
vloedlijnen -terugtrekkend inzicht verderop -
de wereld op z’n kop, in plassen die voorbij drijven
altijd wel dat volle ogenblik
meeuwen kijven
dat het allengs later wordt
terug op schreden…
- Idylle -
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
861 water op het trottoir weerspiegelt "Marie, Marie"
de glans van nooit verloren gaand geluk,
heerlijke overgave alsmede onrust
schreeuwt onhoorbaar een naam..
schildert de fijne idylle zonder verblozen
in mozaïek vorm en met fraaie tussenpozen.
de maan haar poëtische schijngestalten..
met de terugkeer van de tijd.…
Na de regen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 het regent in gedachten en
het water wast tot aan fontanellen
temidden van vaak herhalen
ademt de echo zijn denkbeelden uit
ook na lang vergeten blijft
de boomgaard onaangeroerd kaal
in de spiegel van ons staal
priemt een regenboog van vlees
dan schuilt ons raam zich droog
dansen we zichtbaar maar ondiep
naarmate het stof uit wolken…
Het troosteloze rood
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
910 een wereld vol
jagen en jachten
op vrede en succes
in de maand met
de langste nachten
de hoop
om dat te bereiken
is al vervlogen met
in de spiegel te kijken naar
het intens vermoeide gezicht
de vrije dagen
zijn snel verdwenen
met nog meer water
naar zeeën van overvloed
en decadentie te dragen
duurder en mooi
maar met een moraal…
zij in het licht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
480 wat beneveld staat te schuimen
is de kurk die me vangt in het geweten
monumentale twijfelingen, gecorrodeerd
door tij en onrust hebben de taken verdeeld
en neigen slechts tot kortstondige
huiveringen en draderig lichaamsvocht
steeds staat zij in het licht
van alles wat de nacht kan noemen
en waadt mijn Wad op haar eigen
stille waters…
Lichter
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.030 Moeder Aarde, lucht, water en vuur.
Haar liefde voor natuur.
Kleur, doek en penseel; passioneel,
verstilde, lommerrijke taferelen; strevend geheel.
Penselen nu gelijk een stilleven, zo-even nog bedreven, vol vuur!
Als het leven ophoudt van wie je zielsveel houdt.…
Geen branding loze kust
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
590 je wilde
de stilte niet
die jij zo nodig had
mensen en hectiek
een sneer en snel repliek
jij was de vis in het water
pronkte met je kleuren
maar vond nooit rust
er was geen branding loze kust
tot de muren gingen spreken
jij de woorden niet kon vinden
omdat jij jezelf was vergeten
geen zelfbeeld maar
slechts schijn omdat anderen…
Afscheid
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
920 De wind schrijft woorden op het water
en ’t licht beweegt als baldakijn.
Al wordt het uur steeds later, later,
er zal geen raad of zin meer zijn
die ’t laatste antwoord kan bezorgen
want er is enkel leed en pijn.
Wie hoopt nu nog op straks of morgen
en of er eeuwigheid zal zijn?…
Engelse tuinen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
503 Engelse Tuinen
Zo prachtig aangelegd, heel veel kleuren
Genieten van alle geuren
Mooie, steile wandelpaden, stenen in het water
Gelijke paadjes voor mensen met een rollator
Leuke prieeltjes en mooie beelden
Vlinders en bijen, wat een weelde
Opeens een Italiaanse villa
Een Roomse tuin, een vleugje Italia
Zalige bankjes om op neer te strijken…
stekelig gedichtje
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
530 pootjes bloot
eendjes snateren
over de wateren
van de Kromme Rijn
diffuus licht
vocht in de lucht
mensen genieten nog even
volop
nazomers genieten
met een voorzichtig
zonnetje op je kop
fietsen fietsen
allemaal fietsen
en dan een klaphek
hooo.…
Meer dan een Meer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
514 Het water stroomt er als mijn eigen leven.
Onzichtbaar blijft de geheime levensbron.
En toch, wat troebel is maken bronnen helder,
terwijl ik stil geniet in de late avondzon.
Dat meer is meer dan de werkelijkheid.
Aan zijn oevers heb ik al vaak gezeten.
Dat heb ik heel vaak echt gedroomd.
Mijn meer is meer dan ik ooit zal weten.…
Verliezen en hervinden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 in mijn buik
Wurgt mijn hart
En klopt verder
De mooiste noot
Gehoord door
Hongerige oren
Snaren mijn ik
Zonder halt
Versmelten met
Eén zijn en voluit
Het leven absorberen
Gepantserd door ervaring
Geleerd een laag te smeden
Van vertraging en
Reflecteren op de betekenis
Kies ik er toch voor
Steeds opnieuw
Het onbekende water…
wachten bij de boom
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
677 het is hier dat ik wil kijken, 't klimmen
langs de stam
sterk zijn zoals het witte, diepe meer
dat herinnering draagt
tot op grote hoogte
mocht ik maar, kon ik maar
de taal van het water spreken
mij kleden in deze armen van stilte
wanneer alles lijkt te draaien
de nacht
uit mijn mond nemen, elke dag
in het donker
mocht ik maar…
geknot leven
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
725 genoodzaakt terug te reizen kwam de tijd
in hoog tempo los: vlak landschap, luchtige lente
oevers met zacht walsend riet
geknotte wilgen als stille getuigen
gebalde vuisten, scheve boosheid in
strenge slagorde langs rustig water
takken slordig vergaard en gestapeld
afgesneden van de ouderlijke stam
om eigenzinnig in bloei te komen
tot ontelbare…
De poelgeest
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
422 De poelgeest waart rond waar
de kikkers kwaken, de libellen
net niet het water raken,
Tientallen muggen een plaag
plachten te zijn; voor het
drijvend fauna dat deel uitmaakt
van een fantastisch voorjaars festijn.
Tussen de rietkragen krioelt het leven
op heiïge dagen.…
balts
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
491 (de kopjes buigen links en rechts, ze
deinen terug, totdat hun snavels elkaar
raken … )
water laat ze kringen maken
kleine spatten
kristallijn zo lijkt het, waar de zon wil zijn
het licht weerkaatst en wind haar druppels vormt
in toverachtig licht
hoog geheven vangen trage ogen wind,
subtiel in de verwachting van dat ene kind
geborgen,…
Stralende momenten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
512 ik ken de storm
weet dat hij zal
groeien tot een orkaan in
het dragen van jouw naam
met beukend water
tegen basalt en graniet
brekende kades en dijken
een terug is er niet
toch kan jij ook
heel zacht en teder het
kleinste bloempje strelen
met de warmte van je hand
lachen je ogen
in stralende momenten
ben je gelukkig met zang en…
De wraak van de kreeft
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
768 Een duik in 't woeste water,
met ongewoon sterke branding,
de zon aan hoge hemel
rond de klok van twee.
Mijn huid begint te gloeien,
kamerwit wordt kreeftrood,
in 'n onbewaakt moment
aan 'n ijskoude Noordzee.
Finale aan de muur speelt
Frans blauw tegen een warm rood,
op gelaat en schouders
neem ik de kreeft mee.…
Weerbarstigheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
413 ik weet dat
water me zal dragen
als ik mee ga
met golvende slagen
geen gespartel
van ik worstel en kom
boven maar je overgeven
aan de stroom van leven
dat wind mij niet
gaat snijden op de hoek
als ik rustig laveer kust
hij mij met koude snoet
zacht koestert zomerzon
de nog winters witte huid
die zonder smeren en keren
al snel…
Pelgrim, je ging op pad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
540 Waar je gaat Na denken
zonder Vooruit te denken
waar dankbaarheid ontspringt
als een bron zuiver water
de weg vindt, vind jij het pad.
Je laat alles achter, maar
door alle liefs, het dierbare
je ziel, onzichtbaar verbonden
raak je niets kwijt.…
Brievenbustouwtje
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
632 elkaar leeft
vanuit een onderhuids verlangen
naar meer dan alleen maar anoniem
Lopend door dode droomstraten
is daar plots die ene bekende deur
met dat touwtje uit de brievenbus
de trappen naar driehoog achter
een deurmat met een WELKOM
Op de tafel staat een glazen bol
die je moet schudden voor wat sneeuw
planten kwijnen dorstig naar wat water…
augurken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
866 Wat houdt ze van augurken,
Haar duimen en wijsvingers
tastend in het zure vocht
Ik zucht maar laat betijen
Als het oosten in ons opspeelt
gaan we beiden somberen en herkauwen,
al zijn we dan nauwelijks runderen,
de grieven van de dag
Mijn dochter, wat is het water diep
wat goed is voor vis en de zeemeerminnen
Van het Great Barrier…
Dat wat ons aan de ziel verbindt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
567 Halverwege het strand onder
De wijde hemel blijft zij staan
En peinst als uit marmer
Gehouwen naar het water
Alleen de maan zwemt nog
In rollende golven: verstomd
In haar vertrouwen wie zal om pijn
In borst van een dichter rouwen
Waar golft het graan en kraait de haan
Kukelt een hemelse vonk in de harten
Boven dat wat verlaagt opgejut…
Wanhoop
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
643 Met vrees'lijk lange uithalen, gooit
ze al 't leed op tafel, stoppen lukt niet
het water stroomt, onophoudelijk,
een niet te stuiten stroom van verdriet
vindt z'n uitweg, maar het verdriet
Verdwijnt niet!…