Netgedichten over algemeen

ik vraag me af wie ook naar deze lichtbron kijkt op hetzelfde ogenblik een andere plaats wellicht hoor ik ‘n gedempte stem op dit twijfelachtig halfrond? het strand ligt vol nachtelijke schelpen kiezels en korrels houden zich in het water schuil kalkhoudend, zo stelt dit moment zich voor nog altijd prikkelarm maar terdege aanwijsbaar…

Zij zagen slechts mijn grijze haar, mijn holle wang, mijn moede tred; geen mens vermoedde hoe haar ogen mij stiller dan een cel bezet. Ik jaag door straten, dag na dag, naar goud dat telkens verder wijkt — een vrije man in volle stad, wiens hart aan eigen tredmolen slijt. Misschien is wie zijn keten ziet al minder arm dan wie haar draagt.…

licht daalt af een kom bebouwd de kat grijs -welbeschouwd adempauze zeewater bedaart een tijdstip naderbij het hart licht bezwaard…

Wat maakt ze af van wat niet meer bestaat, als tijd zich stilletjes uit haar handen laat ze zoekt geen antwoord geen verzoenend woord, alleen wat nog in haar lichaam voortspookt en boort soms loopt de middag dwars door het verleden heen, een boom werpt schaduw op een plek waar nooit iets scheen de wereld houdt zich vreemd genoeg niet…

en we noemen haar maan -nieuwe maan ter onderscheid van de oude maan om verwarring te voorkomen in een voorburgerlijke tijd moet alles nog blijken is niemand doof of in de wind geslagen toch blijven onze roepnamen ongehoord de vlucht naar ‘t heden slaat een bres waar precies waarschuwen we voor een dode maan in ongelezen nawoord…

dit is niet tijdelijk evenmin voorwaardelijk klinkt als uiteenzetting halverwege aan te treffen we bevinden ons in bewoonbaar gebied op gepaste afstand van eerdaags vertrek van lichtjaren ontdaan in directe nabijheid zelfs in onbepaalde mate recht voor onze neus volstrekt feitelijk; staande op grond die aarde ademt…

heerlijk lezend op het balkon -mandje van luchtballon tussen aarde en zon-- laat onverwacht een kille wind veel wolken binnen drijven Kon terug zon, wees sterk, overwin, laat mij hier niet van ijskou verstijven…

snedig maar geen koffiedik kijkend herleef ik de goede dagen die in uren zijn geperst vanaf de moederschoot telde ik de minuten, niet per uur maar tot nu waar ik applaudisseer daar mijn Aow en Pensioen bijna voor het grijpen liggen achteraf gezien heb ik hoge ogen gescoord door me af te bakenen tegen al het “ normale “ waar het syndroom…

Ik was vier, en woonde bij mijn grootmoeder aan een pad onder de dijk, waar het groen welig tierde. Met een stok sloeg ik door het gebladerte. Een wilde duif vloog op. Naast ons werkte de wagenmaker. Hij sprak met het hout en uit planken en wielen maakte hij boerenkarren. Na school mocht ik op de kar die klaar was. Het hout rook naar…

De zomer heft haar gouden hand omhoog en strijkt het licht langs weide, sloot en dak. Het koren ruist als wind door zwaar geel zachte golven breekt. De middag sluimert onder de blauwe boog. Een witte wolk verdwijnt, zo stil en traag, en in de sloot die het hemelblauw bewaart drijft blad en bloem voorbij de zomerdag. O zomer…

hoe verder de verte leek hoe dichter bij mezelf ik was over de weidse velden liep een spiegelbeeld voordat ik dat kon inlijven -op mijn netvlies vastleggen bracht een naderende sluier mij verder van zienderogen…

dwingend doch transparant cureert de zomer naargelang dat de dagen zich inbedden met zacht vloeiende tijd verschuivingen naar de schemer die het donker lengt naar de secessie van het moment waar vergiffenis als een erfdienstbaarheid wordt vereffend en een zonde is die als een open kaart ter tafel gelegd zich vergaloppeerd aan valsspelerij…

wijkende stralen over bergtoppen heen beschijnen mijn hunkerend hart straks is het donker en kil maar het licht dat verwarmt wenkt en wacht heel de nacht maakt wakende weemoed stil…

O, dappere sluitspeld, klein en fijn, als een trouwe vriend in mijn leven, altijd nabij. Jij weet in stilte een wereld van chaos te sussen, met jouw metalen armen die alles vast kunnen kussen. Je ligt verscholen in de diepten van mijn tas, een bescheiden held, zonder strepen of blaas. Wanneer de nood het hoogst is, ben jij daar, klaar om te…

Ook de naamloze, vooralsnog nomen nescio onbekenden, in het zweet huns aanschijns van ellende weggeteerden in kamp, aan spoorweg of erger misdeelden Ook in vergetelheid geraakten de stoutmoedigen de dapperen die god noch gebod volgden het lot tartten die hun eigen leven waagden met leeuwenmoed, de anoniemen Ook de moeders: liefdevolle…

dit geheel moet nog uiteenvallen in de som van alle delen het vruchtvlees is nog niet volmaakt gedragen tot voortgang tot hier geldt berichtgeving als vanouds onder voorbehoud door tijdgebrek komt het moment zich in grondlagen te onteigenen eerder dan ontwrichting in voorbestemde bloedlijnen uit lijfsbehoud van het eigen totale,…

deze plek is onbekend toch zegt iedereen ervan te weten alles rechtlijnig, geen doolhof van twijfel of milde fluister hier is geen waarheid te vinden daarvoor is de vindplaats te stellig het water nog te vloeibaar en bomen te schaars voor bos voorbij onaangeroerde weelde lonkt wederkeer in veilige haven het blijft bij woorden, vastgelegd…

de halte plaats herbergt voorttrekkende wielen, schoenen en overmaatse jassen - rugzakken vol gestouwd met kluwen ergernissen peuken en afgematte matrassen fragmenten van uitgeholde gedachten van een in vorm gegoten persona die het wachtgeld aan een willekeurig gekozen passant heeft geschonken dubbele glazen wijn weerspiegelen de bitterkoekjes…

de bezigheid van het voortbewegen trekt diepe sporen in de bedding van een volgzame kalender welke dag wordt het vandaag hebben alle dagen namen zodat we weten van hoe en wanneer wat als alle muren op elkaar lijken weten we dan nog waar we zijn zonder te hoeven vragen om over het tijdstip maar te zwijgen en alle vruchten die nog nadragen…

het is hier weids maar niet wijdvallend binnen grenzen kleurt deze achtergrond anders dan voorheen een toebehoren, onvervreemdbaar maar niet ondeelbaar kijk, daar loopt een wandelaar nog net binnen zichtruimte zolang gebroken adem binnen alle perken blijft is het hier goed toeven zelfs met gestrekt been, warempel…

Sommige mensen vullen iedere stilte met woorden. Alsof zwijgen iets is om bang voor te zijn. Ik dacht dat vroeger ook. Tot ik naast iemand zat die niets zei. Geen vragen. Geen verhalen. Alleen de rust dat ik niets hoefde uit te leggen. Toen begreep ik dat stilte niet leeg is. Soms is het de enige taal waarin je je…

Er staat een stoel die niemand meer gebruikt. Niet omdat hij kapot is. Maar omdat degene die er altijd zat, er niet meer is. Toch schuif ik hem nooit aan de kant. Alsof herinneringen een plek nodig hebben. Soms kijk ik ernaar en glimlach ik. Soms kijk ik ernaar en doet het pijn. Maar beide betekenen hetzelfde: Dat iemand…

Mijn jas hangt nog steeds op dezelfde plek. Alsof hij elk moment weer meegenomen wordt. De rits zit dicht, de zakken leeg, de mouwen wachten. Soms loop ik erlangs zonder erbij stil te staan. Tot ik mij ineens afvraag: Hoeveel dingen blijven wij bewaren, niet omdat ze nog nodig zijn, maar omdat loslaten betekent dat het echt…

mogelijk waren we eerder al tegen ons weerzien aangelopen maar het geheugen gaat vaak aan de haal met beeltenissen enfin, we plukten onze dag en besloten al plukkend te vertrekken naar een samenkomst, mochten we alsnog ieder van ons verlaten om onderweg mee te voelen plaats te geven en lot te bestemmen…

jarenlang als kind hield ik van je ogen, daarna ook je doen en laten, nu ook wat ernaast is gekomen kleine tekens van tijd die zonder toestemming zijn toegevoegd in een oud woord als meedogen, zit dat nieuwe als taal niet meer precies raakt vroeger was er alleen maar nu, nu is er ook toen er is meer geworden om te houden van…

daar is regen voor om te groeien en te bloeien door met een hoosbui weg te spoelen wat in de weg zat waarna lucht klaart zodra wolken weergaloos verwaaien (kijk maar omhoog en merk hoe leeg afwezigheid kan zijn) nu vogels vleugels hebben resteert ons ‘n vleugje verlangen dat op de achtergrond droogt met traanvocht bij verdunde…

iets te raken in de weerwil van het voelen, het los te maken van werkelijkheden die als krijgers de raadsheren trachten te doorgronden iets naar smaak aan het gerecht toevoegen het vuur iets temperen door slechts een gedachte die de dwaling van het moment omzet in daad iets van verrukkelijks aantoonbaar stellen aan al de getafelde die als…

de eenvoudige schrijfkunst is niet iets bedenken, het begint zelden met een gedachte het is merken dat de appel langer op tafel ligt stof dat zich anders verzamelt op een nachtkastje het huis wist allang wat jij nog moest opschrijven, de manier waarop een hand blijft hangen na een afscheid…

het verleden draag ik als een blijvende metafoor in het dagelijks bewustzijn in deze alsmaar voort schrijnende tijd er is geen klok, stuk of lopend die mij thuis laat keren naar daar waar ik in node mijn zelfspot heb weten te waarderen maar zij, in haar violette verschijning die ik lees in telkens een ander verhaal wijl haar aura de biografie…

is het kennen of weten de som of de proef gangbaar of draaglijk men zegt dat de geur het meest tastbare zintuig is en dat men op de tast moet zien om luister bij te zetten om met gelijke tred te lopen door dezelfde straat om in een opheldering te verblijven ter plekke…