Netgedichten over overlijden

Een kleine man Met grote dromen Zijn blonde lokken Waaien vrolijk in de zon Dapper stappen zijn voeten Door plassen en modder Heldhaftig doorsta Jij stormen en de wind Met vriendjes op pad Kleine knuistjes Pakken ongeduldig Blaadjes, stenen en takjes Jij kleine man Met je grote dromen Verstop ze in je rugzak en neem ze mee op jouw…

Het is vreemd, mijn vriend: sta ik weer eens aan je graf, wens ik vol vurigheid dat je er nog steeds was. Met het lot en bestemming uit mijn handen gegrist, stel ik jou dan vragen waar je zeker antwoorden op wist. Soms voel ik dan niets dan de dood om mij heen, hoor ik slechts een kille wind waaien, het raspende gekras van de kraaien…

Steeds minder herkenbaar kwijnt het leven nog voort de zin reeds lang vergaan er is de wens niet meer te blijven toch houdt iets haar nog vast is er nog een drempel voor de allerlaatste stap ach moedertje ga maar naar je eeuwige dromen laat de laatste draad nu maar langzaam los…

Ik zie de gezichten nog voor me hoe ze huilden bij je graf voor hen was alles af zij droogden hun tranen en keerden huiswaarts maar ik bleef met mijn gedachten zou er iets zijn wat mijn pijn zou verzachten jij was de navelstreng die nooit was doorgesneden jij was de toekomst gelijk met het verleden uiteraard waren er die dag kraaien om…

Bij het kijken hoe het leven mijn moeder verlaat, het lichaam leger en leger en vederlicht gevangen onder een laken uiteindelijk achterlaat. Vaak herkende zij mij niet meer dacht dat ik haar vader was hij zong op mijn manier. Lees in het verslag van de dienstdoend arts dat haar hart het niet meer verdroeg Het was genoeg geweest…

Mijn huis, mijn kasteel, ik zie het staan ik zie het vanuit later, veel later dat huis waarin ik eens leefde, het stond er, het staat er nog steeds. Dat huis, mijn kasteel aan die brede laan waar de prunussen bloeiden, die oude laan. Jij mijn lief, samen wandelden we door de tuin achter ons huis. Was het een kasteel met lakeien, met kanonnen…

Naar de tijd kijk ik de jaren gepasseerd tussen jou en mij Zoveel vreugde, warmte eeuwige liefde geproefd in stille verwondering ons ultieme levensgeluk omslaand in verpletterend verdriet door jouw snelle heengaan op deze verstikkende lentedag zie ik me hier nu staan verloren aan je graf met de herfst nog ver weg denk ik slechts…

Euthanasie op de rand van het leven ik wankel, hou me vast nee....... doe maar niet laat me maar los mijn blik is al naar voren ik zoek ik zoek mijn man ik kan niet laten om te zien naar tranen van mijn kinderen ik ga wel, maar ik kan niet ik kan wel, maar ik ga niet nog niet of toch zal God mij ooit vergeven wie helpt mij bij dit…

Een plek alleen voor mij. Verdrietig mag ik zijn en niet een juk maar nietig, verdraag ik je weg in tijd.…

een godgans en lamlendig leven niets voor de mensheid verricht en net in die blik op je gezicht school ook geen ambitieus streven : liever lui dan moe allebei de ogen toe - wellicht hoor je ze nu praten : ze denken dat het nooit meer iets wordt als men straks wat aarde op je heeft gestort - alleen ik nog hou je in de gaten ..…

Eerbiedig sta ik bij de plaats waar u ligt innerlijk verscheurd bij het afscheid aan uw vleselijke resten Eén voor één hebben uw vezels uit huldebetoon uw vlees laten kraaien uw laatste ademtocht geleid Nu zwijgen de lippen Stilte heerst straks ook als uw onderkaak -als was het in een verlaat afgrijzen voor de aanschijn des doods…

Tot kroning van de nachtegaal riep merel op te fluiten uit stille zuchten een nieuw lied vol gouden sterren in 't verschiet Hun veren werden opgepoetst met kleuren platgestreken. De koning van de nachtegaal zong voort zijn lied in vogeltaal en riep de hemelkoren op de wolken dicht te sluiten. Kom kind, vlieg veilig met ons…

zoals je soms een stofje vangt wanneer je met de ogen knippert en denkt aan naasten die er niet meer zijn zelf koester ik zo'n ogenblik en noem het zelfs een rendez vous…

moe gevochten vroeg ik de dood wordt het niet eens tijd? ik vroeg het vriendelijk sorry, zei de dood ik werk niet ‘on demand’ gewend mijn zin te krijgen vroeg ik het boos en eisend mezelf niet meer in de hand ik wil, zei ik, ik heb het recht om nu te gaan, ik zag je gisteren nog staan hier om de hoek, ben jij zo wreed dat ik moet…

de plek heeft vrede bewaard tussen recht geschoren hagen de rust van paden die een doel benaderen de stille middag heeft het veld gesloten voor dagelijks verloop doorsijpelde ruggen van stenen bestemmen wegen zonder hoop het zandpad is het samengevat bestaan van een jongen een man een plaats verbreekt verder gaan maar leidt hoger tot…

vertrouwend geborgen op zijn schoot bleek niets te machtig of te groot - het Kwaad was in de verhalen die hij las steeds veraf en zowat verdwenen verstilde het ook verder in alle talen - tot het momentum van zijn dood ..…

het is als bij een afscheid van iemand die er al niet meer was leemte blijft leemte alleen is het nu blijvend in een symbolische tombe begraaf ik al mijn leed en dek het af met een dikke steen die mij te lang en te zwaar op mijn hart drukte…

Een kleine engelenziel omarmde liefde met twee werelden lijk in eeuwigheid straalt de lichte dag vulde geest het huis met kinderlach sprookjesachtige mooiste regenboogkleuren ruiken naar bloemen wolken wenen weldoordacht vullen dimensionen eeuwigheid er komt nooit een eind aan het verdict wegglijden in een andere mooiere wereld…

ik heb geen woorden aan je meegegeven hooguit goede reis voor jou was het eindelijk prijs gekoesterd als wens herinneringen en fragmenten verhalen jouw aandacht in de mens jij hebt gedeeld bent gegaan blijft toch bij ons in voortbestaan…

Er gaan mensen dood zonder te sterven en er sterven mensen zonder dood te gaan. Jij doet het tweede al veel jaren aaneen zelfs zo hevig dat mij het eerste dreigt. Mijn dood zal dan weer het sterven vergroten dat zich genadeloos intens aan je voltrekt. Het is de dood de eer te na jou nu nog in te rekenen. Hij stelt dit dan ook zo…

Soms gaan er mensen dood niemand die hen tijdens hun leven een teken van liefde bood soms gaan er mensen zomaar weg dat zijn dan de onbeminden waarvan niemand ooit iets zinnigs kon vinden soms gaan ze dood en niemand zal ze missen voor hen regende het nooit het goot.…

Een opkomende zon in Turkije die ik niet vergeet en nooit zal vergeten zoals we op die berg zaten en waren gaan zitten voor de zon opkwam wilden we zien Kees en ik En ik riep nog tegen hem: Nu zie je dat de aarde draait !! Een van die zeldzame momenten dat we het met elkaar eens waren Want hij riep het ook toen het kwam als…

Roerloos als appels op een schaal kijk ik in de leegte van het veld en voel intens op dinsdagmorgen een onuitwisbaar verdriet Tot brakens toe heb ik een torenhoog verlangen naar de kleurrijke dagen hiervoor Ik reik en reik maar kan niet vatten Zonnestralen op mijn huid en haar maken plaats voor tranen van ijs Ik voel geen armen en benen…

De berk treurt naast de wilg beroofd van hun laatste bladeren die langzaam liggen te vergaan tot humus voor het nieuwe jaar dat teert op oude resten Maar het gloren van het begin van wellicht een nieuwe lente ligt nog ver in het verschiet terwijl de ene bijna-dode voorrang vraagt boven de andere Niemand zei dat het makkelijk was maar…

een stukje god heeft zich geopenbaard in zwarte handen een warme lach met witte tanden hij kwam over het water in onafhankelijkheid smeedde broederschap uit apartheid tot gelijk hij bond wat ooit gescheiden was gaf mensen weer hun eigen trots op de rots van kaap de goede hoop…

Gekleurd en blank of zwart/wit zijn leven als een film voorbij Gevangen, maar uiteindelijk vrij Robbeneiland brak hem niet van prisoner tot president vrijheidsstrijder die u was, blijft, bent Na zevenentwintig jaar 4 muren, geen wrok en geen haat bij zo'n leider had de wereld baat Hij streed zijn strijd, werd presi- dent en vocht voor…

zo wat van die dagen loop je gewoon door het bos en je denkt het is nu herfst en al bijna winter morgen loop je daar misschien weer maar op een dag ben je er opeens niet meer en daar denk je dan aan terwijl je daar nog loopt in die mooie herfst zou ook zomer kunnen zijn zo in leven als je steeds bent…

woorden vallen langzaam in de ochtend het is november een maand om niemand te vergeten ik zie haar in de open buik van het verleden we fietsen de dag tegemoet langs weiden die dauw dragen leven en ademen het licht zonder aarzelen het sneeuwt vlinders En vlokjes Langs twintig lente Seizoenen ook dit jaar ga ik stil voorbij…

Gestadig schrijdt de tijd. Zij jaagt voorbij door storm en regen langs 's Heren en langs stille wegen langs geboorte een verjaardag een examen langs diepe eenzaamheid en hemels samenzijn op weg naar de onontkoombare staat van de ultieme stilte van de dood. Niemand houdt haar tegen en dat terwijl ze niet bestaat. Het is van alle…

Een middag in La Place bij V&D Een man, een leestafel en wat lectuur Hij zit er net als ik alweer een uur Met appeltaart en met een kopje thee Een middag in La Place bij V&D November is het, buiten is het guur Ik schrijf een briefje dat ik niet verstuur Het wordt toch te persoonlijk, te privé Een roze draakje spettert enkele vonken Een…