12648 resultaten.
Wolken
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.174 Dansende deken door de lucht
Bevrucht mijn ogen met jouw water
Doorzie de dingen vanuit jouw optiek
Zo hoog en droog, vooruit geblazen
Grijs en grauw, een kleurenpracht
Laat de zon nu door en maak de wereld
Vrolijk als een kind dat met wolken
Altijd buiten wil spelen. En
Voor eens en voor altijd in jouw armen
Wil liggen. Met jou voor haar…
Zon.
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
924 Zon, zon
Gouden bol
Laat de bloemen bloeien
Zon, zon
Overal
Doe mijn wangen gloeien
Smelt het ijs
In mijn glas
Laat je stralen
Stralen
Schijn je licht
Op mijn hoofd,
Op mijn huid
En haren
Kom,
Zon
Laat je zien
En jaag weg
Die regen
Kom,
Zon
Warme bol
En straal
Aller wegen…
See.
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
814 See
How softly
The wind blows
Through my garden
How gently
Of love
To my roses
It speaks
Moved
By its tender touch,
The roses tremble
With emotion
Or so
It seems…
Als Een Kluizenaar In De Menigte
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.523 Oorverdovend gekletter
Slippende auto’s
Gillende kinderen
Krakende bomen vechten
Tegen wind en hagel
Ben blij dat ik binnen ben
Angstaanjagende donder
Verblindende lichtflits
Krijsende katten
Een regen van vuur
Slaat in door de schoorsteen
Ik wou dat ik buiten was…
Wind en Water
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
1.526 waaiende wilgen slingerend langs een beek
woeste wolken jagen... aangeschoten....wild
verwaaide gezichten, nat, vaal en bleek
zwijgzame stemmen....dorstig........verstilt
God heeft deze negorij verlaten
vervloekt is hier de rust
geen remedie zal hier nog baten
eeuwig grommende golven, ondergelopen kust.…
Goden van de liefde
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.072 Geest van de wind beteugel je kracht
zodat je stem door het gras zal fluisteren
en lispelend vertelt van alle wijze verhalen
die je meenam vanuit het verre dwalen,
mijn wachtend oor zal open luisteren
Geest van het water beroer mij zacht
laat je ziel door mijn lichaam stromen
geef me de diepte waaruit jij geboren bent
zodat mijn hart zichzelf…
Een enkele bloem
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.025 Hunkerend naar water, verschrompelde wortels.
Eén uitbundige bloem, met alle kracht geboren.
Hitte, zwart geblakerde stenen.
Zoemend een bezoeker, snel vluchtend in oneindigheid.…
Grand Forks (North Dakota)
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
943 Sneeuw. Zijn er woorden voor wit?
Boven de blokken huizen hangt iemand
een grauwe mantel uit. Dakota's misschien
om hun zwarte hart dat ook uit de grove
aarde steekt. Een scherpe snee weg naar
het Zuiden, een haar dat op de vlucht slaat,
maar de grotten zijn dicht. Neonlicht
doet allicht vergeten. Het stapelen van
stenen en het wonen, het…
geef me het voorjaar als vrucht
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.089 een spoor naar de zon
waar de horizon krult
en de lucht zich vult
met het grijs van de zee
neem me mee
zonder weten, laat me
de richting vergeten en
verdwalen naar morgen
handenvol groen in
het licht dat gaat leven
geboorte en dood zijn
een cyclus voor even
kom lente vrij me
je liefde, troost me vandaag
in het blauw van de lucht…
langsrazend staal in plastic lichtgewicht
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
711 ze vlogen op
verjoegen zicht
langsrazend staal
in plastic lichtgewicht
lichtgeraakt
de vleugel haakt
en fladdert in
een zielloos togen
geen bumper is verbogen
maar als een coryfee
neemt snelheid de
gebroken vrijheid mee
de vogel vlucht
een vleugel weg
en op de baan
zijn veren zo vergaan…
drupt parels van de bomen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
992 ik zie geen onderscheid
kan best dat je mij
je schaduw slijt
in dichte mist
het zicht wit alles
wat voorhanden is
geluid wordt
unaniem gedicht
de deken van gezelligheid
drupt parels van de bomen
in het zachte plenzen
verdroomt het licht in wensen
vervreemding ademt
in het traag bewegen
ogen draaien wit en zien
de binnenkant van…
Dieper
netgedicht
2.5 met 40 stemmen
5.748 De wind vraagt het leven
en
de ogen zwijgen
als de regen
niet meer verandert
in het onheil
dat
elke droom vernietigt
die niet
in
nieuwe woorden
wil
veranderen…
Weiliedje (1916)
poëzie
3.8 met 46 stemmen
4.021 Waarom is de wei zo schoon ?
Omdat zich de zon op de weide
Gebouwd heeft tot tijloze woon
Zijn tenten uit blauwgroene zijde.
Des uchtends zweeft naakt in een damp
Een kind over halmen en sloten,
Die blozen van 't licht zijner lamp,
Als rozen door regen begoten.
Ten middag ligt lui op zijn zij
Een knaap naast zijn rundren en schapen…
Beweeglijk bloemperk op stil blauw kanaal (1919)
poëzie
3.4 met 14 stemmen
1.522 Beweeglijk bloemperk op stil blauw kanaal,
Flikkeren, fel, hupp'lende zonnestippen,
Soms plotselinge lisch met gouden slippen,
Soms gouden pijlkruid, plots'ling vertikaal:
Magisch onzichtbaar zijn ze, als ze overwippen
Van top naar rimpeltop; een enk'le maal
Zie je, als een slangetje, een rankende straal,
Glinst'rend en glad, tussen twee…
DOLCE FAR NIENTE
poëzie
3.0 met 24 stemmen
3.186 Ik lig in Hollands dierbaar duin,
Zo zacht in ’t lauwe zand,
En naast mij zit een blozend kind,
Een dochter van het strand.
Een zilvren wolkje speelt en drijft
Aan ’s Hemels blauwe boog;
En zoete vrede straalt en daalt
Op aarde van omhoog.
Het zilvren wolkje lacht en lokt,
Als riep het: 'o ga mee,
Reis met mij…
In het hooi
poëzie
3.2 met 49 stemmen
5.051 Ik lag in het hooi,
De hemel was mooi,
Mijn bed zacht en goed,
En het geurde zo zoet.
Ik keek met een zucht
Van genot naar de lucht.
Mijn geluk was als dat
Van een spinnende kat.
En ik dacht: 'Zo meteen
Moet ik op, moet ik heen -
Maar ik weet nog niet, hoe
Ik dat kan, ik dat doe.
Als nu spelenderwijs
Mij de Man met de Zeis
Had…
Een druppel leven
netgedicht
3.3 met 352 stemmen
41.533 Eenzaam
hangt hij aan
een tak
wil zo graag
vrij zijn
gewoon
zijn weg vervolgen
Geboren
uit een grote wolk
en samen
met zijn
broertjes en zusjes
naar beneden
het onbekende tegemoet
En nu
hangend alleen
zijn familie
in
plassen bij elkaar
dromen
uiteengespat
Strijkt een windvlaag
langs
laatste zetje
naar beneden
eindigend…
DE zon. De wereld is goud en geel
poëzie
3.7 met 23 stemmen
4.919 DE zon. De wereld is goud en geel
en alle zonnestralen komen heel
de stille lucht door als engelen.
Haar voetjes hangen te bengelen,
meisjesmondjes blazen gouden fluitjes,
gelipte mondjes lachen goudgeluidjes,
lachmuntjes kletterend op dit marmer,
ik zit en warm m' er.
Kijk ze nu lopen wendend om me heen,
't lijkt wel een herfst…
Strand
netgedicht
3.1 met 161 stemmen
19.024 De golven branden grauwend groen
vergeten leven aan mijn schoen
Tegen het waaiend zilten zand
bescherm ik ogen met mijn hand
Wolken scheuren op tot flarden
ik voel mijn huid tot eelt verharden
De zon breekt zacht in kleine stukken
die lachend aan mijn kleding rukken
De horizon verdwijnt in water
water van eens, water van later
dat nu onder…
Oogstlied
poëzie
3.7 met 31 stemmen
4.547 Sikkels klinken;
Sikkels blinken;
Ruisend valt het graan.
Zie de bindster garen!
Zie, in lange scharen,
Garf bij garven staan!
't Heter branden
Op de landen
Meldt de middagtijd;
't Windje, moe van 't zweven,
Heeft zich schuil begeven;
En nog zwoegt de vlijt!
Blijde Maaiers;
Nijvre Zaaiers,
Die uw loon ontvingt!
Zit nu rustig neder…
BARENSWEE
netgedicht
2.9 met 31 stemmen
7.121 Water dragen steeds en meer,
aan branding breekt de zee
door dam, het tij neemt keer
en ook het wrakhout mee.
Golven hard, geweld uiteen
gespat in scherp, de snee
snijdt dieper dan geween
door laatste barenswee.
Van schip op land gespoeld
in hand van jutters schat
geworpen, storm bekoeld
in wiegen en in sussen,
als meeuwen heel gevat…
Mezennestje
poëzie
3.9 met 42 stemmen
8.304 Een mezennestje is uitgebroken,
dat, in de wulgentronk
gedoken,
met vijftien eikes blonk;
ze zitten in de boom te spelen,
tak-op, tak-af, tak-uit, tak-in, tak-om,
met velen
en 'k lach mij, 'k lach mij, 'k lach mij bijkans krom.
Het mezenmoêrtje komt getrouwig,
komt op de lauwe noen,
al blauwig
en geluwachtig groen;
het brengt hun dit…
Als vroeger
gedicht
3.5 met 206 stemmen
29.071 Alles nog als vroeger:
de waaier van licht
op de horizon,
de bonte strandloper
op drift langs de golven,
schuim dat zich buitelend
uit de voeten maakt.
Als vroeger galopperen
over de lage duinen
gepluimde legioenen,
etst als vanouds de wind
zijn geheime tekens.
Ja, alles nog als vroeger
maar in de fles geen brief,
de duinpan leeg.…
ZON
netgedicht
3.0 met 19 stemmen
6.824 Ze schrijft haar taal als schaduw,
in woord gelezen en gewist,
haar vat op dingen schildert
een plattegrond op licht.
Met warme streling spiegelt
ze de grenzen van de dingen
en neemt in afgelijnde vlakken,
de aarde in bezit.
Dienaars begeren haar
in wervelend ballet,
geolied en vol lusten,
onder schroeiend hete stralen.…
ZEE
gedicht
3.3 met 91 stemmen
13.831 Als passend kleed glijdt ze
om haar minnaars heen
en proeft hun lijven.
Op het ritme van getij
neemt ze vasteland in
met geweld en
strooit herinneringen
tussen schelpen en koralen.
Als adem van de regen,
in wolken en in nevel
beheerst ze zelf de meeuwen.
Ongestraft als kleptomane
steelt ze het einde van de dag
en verzinkt het licht…
IJl ligt de wilgenschaduw op de wei
poëzie
4.2 met 6 stemmen
1.263 IJl ligt de wilgenschaduw op de wei;
Het slootje-in plonst, lichtgroene boog, een kikker;
Over het riet beweegt zich blauw geflikker,
Wanneer de wind zijn wimpels schuift op zij.
In 't gras bij 't water, naast de wilgenrij,
Speelt een blond jochie ernstig met een knikker;
Wegjaagt in 't bongerdje een vogelverschrikker
De Zondagsstilte over…
O LENTEBLOMKE
poëzie
3.6 met 21 stemmen
4.607 o Lenteblomke,
‘et moederhert
der aarde eerst uit-
gekropen,
hoe heerlijk hangt
uw halssierraad
vol morgendauw
gedropen!
Hoe blijde baadt
mijne ogen beide
uw kraag, vol di-
amanten;
hoe mooi omvangt
uw vallend hoofd
dit groen, van we-
derkanten!
Hoe ongezien,
hoe wonderschoon,
hoe moet de Schep-
per…
Vóór de regen
poëzie
3.4 met 25 stemmen
3.892 Ik zat in 't hoge gras;
Het was een warme zomerdag,
En uit de donkre schaduw zag
Ik naar de lichte plas.
En onbeschut voor 't zonnevuur
Lag 't slaperige land
Te domlen in het middaguur,
Door moeheid overmand.
Het was zó stil, zó stil....
De vogels droomden op hun tak,
Het windje sliep op 't watervlak,
En rustte koel en stil.
Een…
Lichtgeflikker
poëzie
3.5 met 22 stemmen
3.557 De zon vroeg voor haar gouden schijn
Doortocht door 't grauwe wolkgordijn
Om de aarde te gaan kleuren:
De daken rood, groen het geboomt...
O 't licht, dat over de aarde stroomt
Door de open wolkendeuren!
Ik wou, dat ik die weelde kon
Verklanken, of verbeelden kon
In verzen of in verven:
De zilvren vreugd van 't watervlak,
Waar 't zonlicht…
De bomen waren stil
poëzie
3.7 met 38 stemmen
6.299 De bomen waren stil,
de lucht was grijs,
de heuvelen zonder wil
lagen op vreemde wijs.
De mannen werkten wat
rondom in de aard,
als groeven ze een schat,
maar kalm en bedaard.
Over de aarde was
waarschijnlijk alles zo,
de wereld, en 't mensgewas
ze leven nauw.
Ik liep het aan te zien
bang en tevreden,
mijn voeten als goede liên…