2744 resultaten.
Zo graag
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
701 Zo graag zou ik wat warme woorden vinden
om hen te troosten die nu gauw vertrekken.
Ze weten het, ze voelen al de kilte van de herfstdag
die lange schaduw werpt en bomen laat verdorren.
Maar arm als ik zijn er zo velen, hun hart is
niet bij machte om het woord te vinden dat
oplicht als de dagen grijs en treurig zijn.…
Bruine Theepot
gedicht
3.2 met 4 stemmen
6.075 Een veldspaat erodeert tot kaolien,
een wit begin. Pas onlangs kwamen mensen
met wielen en met ovens. En sindsdien
heeft thee het woonvertrek dat steeds zijn zelfde
glazuur van schuwe donkerte laat zien.
Dit aarden werk heeft bolvorm. Ornamenten
zijn onbekenden. Ware aard schenkt en hoedt.
De werken van de aarde zijn steengoed.
---------…
Zo'n moment
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
601 Als de geur zich een weg heeft gebaand
naar mijn gevoelig, verwend reukorgaan
is de kinder- en schooltijd weer terug
bedompte geur van een klaslokaal
waar een stinkerd ook nog windjes liet
Diezelfde geur hangt om een oude vrouw
troebele ogen kijken onschuldig om zich heen
staan in de rij voor de kassa in de supermarkt
omstanders deinzen…
Aan....
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.998 Ik durf met mijn denken
Uw smart niet genaken,
Niet aan te raken
Uw droefenis;
Hetgeen mij zou troosten
Licht zou het u krenken,
Het teerste en brooste
Dat in u is.…
Wintertroost.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
561 Door het raam
Kijk, trage sneeuwvlokken.
Perfecte vergankelijkheid.…
streepjes dicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
761 een gestreept gedicht
van een eigenwijs achtereind
dat zich maar niet wil keren...
de treurnis van de fotograaf
die genoegen moet nemen met
de keerzijde van de zebra
en die dan uiteindelijk toch
maar een plaatje schiet…
Geen tijd
gedicht
4.3 met 23 stemmen
23.646 Eensklaps strooit de volle maan aalmoezen op het asfalt
door het gat in mijn andere hand; op mijn ene been
schop ik ze, voor het slapengaan,
de hinkelbaan uit, schaamrood voor het eind van het spel.
Hemel biedt zomin verstrooiing als de hel.
Vertroosting komt alleen van de wind die het vocht
op de konen droogt en de jekker bolt; helaas kan ik…
SCHOORVOETEND VERDRIET
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
575 onvergetelijk
heeft zich in ons brein gegrift
respectvol omvat…
Is er tijd over
gedicht
5.0 met 1 stemmen
5.549 Is er tijd over,
als alles stilstaat,
of kom ik tijd te kort
om dood te gaan, schiet
de tijd te kort,
als het stilstaat
en ik stilsta.
Ja en nee. Een dode
leeft heus wel voort,
al zou hij het zelf zijn
die zich uit de diepte aanriep,
en het schot vallend nog keerde.
-----------------------------------
uit: 'Gedichten 1962-1990',…
Een glimlach naar de kleuren van de herfst
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
616 Een glimlach naar de kleuren van de herfst
die ingetogen zoveel mooier zijn dan
alle dartel springen in het voorjaar, want
daar is enkel maar belofte, nog geen oogst.
Een glimlach naar de oude vrouw die
met haar tas vol kostbaar fruit mijn
weg daareven kruiste, licht gebogen naar
de grond die alles deed ontluiken en begraaft;
Novemberluchten…
SUBMISSIE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
859 Donetsk
verbijstering rits men niet meer dicht
bewoners blijven verstoken van stilte
meer nog kommer over verre grenzen
waar knuffels en beelden domineren
onder ronken van overvliegende
storm op weg naar eeuwige vrieskou
er branden weer ontelbare kaarsen
want kerst en nieuwjaar sympathiseren
dwars door diep donkere dalen
waar het licht troost…
Levensloon
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.829 Ik keer, als groot de zonne poost
En dag en werk zich sloot,
Waar Gij mij geeft zo wond’re troost,
Lijk van de vrome dood.
Ik keer, waar ik U immer vond
Ten wijde avondtijd,
Ik geef mijn mond aan uwe mond,
Waar Gij mij immer beidt.…
Troost te midden van chaos
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
538 Met één beginnen en doorgaan
tot het vervelend wordt
een serie van vijfentwintig
de laatste met wit dicht geverfd
Van links naar rechts dwalen
het abstracte laten blijven
in een vierkante hoge ruimte
lijnen verbinden de vormen
Een rugwervel van een schaap
waarmee men vroeger bikkelde
kust wordt op zijn kant gezet
het beeld 90 graden gedraaid…
ZWARTE GATEN
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.001 Een hoge prijs moeten we betalen
wanneer we door zwarte gaten gaan,
op weg naar een onbegrepen niets,
waarin ons ego zal verdwijnen.
Angsten gruwelen door mijn geest.
Maar zonder zwart contrast
kan geen helder wit bestaan,
geen moedig overleven,
geen tol om te betalen,
geen feestelijk feest.…
Een cadeau
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.471 Vandaag stuur ik je een mandje moed
het korfje kracht doe ik erbij
een busje blijdschap voeg ik toe
mijn tasje troost sluit deze rij
Ik had het toch in huis
graag stuur ik het jou
ik ben je zeer toegenegen
en ik weet het zeker
jij zit erom verlegen…
SLAAP
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.006 Ik zie de som'bre wolkenstoeten jagen
Langs grauwe luchten, zó storm ik door 't leven,
Komt gij, vol troost, mij niet de rust hergeven.…
Pinksteren
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
589 Houd mij niet vast, de tekens breken,
zo hoorde ik die dag jouw lied,
die dag waarop de tongen spreken
van: weg is al het oud verdriet.
Die pinksterdag was nat van tranen,
mijn ziel verzonden in die vloed
die door geen dijk geleid in banen
naar waar haar 't licht weer rijzen doet
die met zijn vuur de aarde zuivert.
Nu heeft die Geest mijn…
Een illusie om lief te hebben
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
444 De enkeling denkt
Schijnbaar in samen,
Maar weet wel dat zijn
Gedachte een illusie is,
Immers trouw is hij
Alleen aan zichzelf -
Hij blijft de mens
Die als kind ter wereld kwam:
Een krijsende pasgeborene
Die geborgenheid mist, en
Die op zoek is naar troost…
Troost bij leed (vertaling)
poëzie
2.0 met 1 stemmen
2.164 Wil je ziel het opgeven
in de overmaat van je lijden
zorg dan dat je mond niet klaagt
en zorg dat je niet haatdragend bent
Lees de diepe tekenen van het leed
op zoveel gezichten
jouw leed zal op velerlei leed gelijken
en het is niet het enige leed op de wereld
Nee, de tranen van de mensen stromen
overal, waar de zon maar schijnt
en slechts…
Het zee-geruis
poëzie
4.2 met 5 stemmen
2.313 Het zee-geruis zal ik nog dán gedenken
als diep in zand mijn hoorloos oor vergaat,
als lichten mild mijn ogen niet meer drenken,
als zonder woon mijn ijle wezen staat.
Naar 't zee-geruis zal ik nog dán verlangen
als naar het liefst wat mij de wereld deê.
Zij zingt de kroonzang aller wereld-zangen,
de op zandig veld neerdonderende zee.
Verheugt…
IK ZAL ER VOOR JOU ZIJN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
697 niet ontward
Ik vroeg liefje waarom huil je nu
heb ik je dan wellicht pijn gedaan
Passeerde je gister soms de revue
dat jij heden in tranen moet staan
Ze zei: Ik heb zo’n vaag verdriet
met een gevoel van eenzaamheid
En ach ja ik ben vaak mijzelf niet
want weet je ik ben mezelf kwijt
Ik zei: Ween jij maar lieve meid
als je leed voelt troost…
Bij een dode
poëzie
4.1 met 9 stemmen
1.966 Lief ik kan niet om hem wenen,
Waar hij stil en eenzaam ligt.
In het schoon doorzichtig stenen
Masker voor zijn aangezicht
Dat de dingen er om henen
Met zijn bleke toorts belicht.
Lief ik kan geen tranen vinden
Als mijn hart hem elders peist,
Waar zijn ziel met de beminde
Sterren van de avond rijst
En ons, dagelijks verblinden,
Hoger wegen…
Troostvogel
gedicht
4.0 met 30 stemmen
9.154 je veel om geeft
Als speelgoed door een mankement
Niet meer zo leuk is als tevoren
Je kwartje ergens is verloren
Kortom, als je verdrietig bent
Dan komt de vogel met een lied
Je hoort hem maar je ziet hem niet
En als hij voor je heeft gezongen
Dan vliegt hij weg met jouw verdriet
Zolang er kinderen bestaan
Is hij ze altijd komen troosten…
Grote Onbekende Dienaar 1
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
573 Geloof ons wanneer wij je herkennen,
als bron van genezing en van troost.
Velen van ons ervaren het idee,
dat je de moeder van de liefde bent,
en de grond van ons bestaan.
Blijf ons dienen.
Blijf in ons geloven.
Leer ons op eigen benen staan.…
Druppels.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
593 Kijkend in 't aards theater
neem ik in gedachten mee
druppeltjes van levend water
samen vormen zij de zee
Zeeën zonder grenzen
nemen druppels mee
druppeltjes van mensen
uit onze eigen mensenzee
Druppeltje uit de mensenzee
vluchtend uit 't vreemde land
't kon niet verder met ons mee
ligt als druppel op 't strand
Door ons eigen onvermogen…
De juiste betekenis
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.319 Liefde is er voor elkaar zijn als het nodig is, iemand die je troost kan bieden als je verdrietig bent
Iemand die je beetpakt en twee armen om je heen slaat en je een knuffel geeft en de juiste woorden tegen je zegt die je nodig hebt
Iemand die er voor je is...…
De rauwe werkelijkheid.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.017 het was zo'n dag als ieder andere
een dag van spanning en gruwelijkheid
gedrenkt in hoop op menselijke toegankelijkheid
in weerwil van 't idee dat de wereld zal veranderen
de televisiebeelden soms rood gekleurd
laten zien dat er bloed vloeit in het oosten
vluchtelingen die behoefte voelen zich te laten troosten
afkomstig uit een land dat…
In de eerste nacht
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.267 Het waait, het waaide – buiten klonk
de troost van de onverschilligheid.
--------------------------------------------------
uit: ''s Middags zwem ik in de Noordzee', 2014.…
Blues als medicijn
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
652 De Blues geeft rauwe stemmen terug,
aan hen die sprakeloos geworden zijn.
Van eenzaamheid, van verdriet,
van ondragelijke pijn.
De blues laat mensen stamelen,
schreeuwen en zuchten.
Naar oude blues luisteren is heilzaam,
het is net zo troostend als bidden,
en geneeskrachtiger dan menig medicijn.…
Mijn Moederboom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 In mijn moeder ben ik diep geworteld.
Door haar werd ik vader van een stam.
Wanneer ik aan mijn bange moeder denk,
hoor ik haar stem weer fluisteren.
Jij bent mijn oogappel, mijn enig kind.
Ik leef in jou. Laat ons niet alleen.
Was het maar waar.
De dood dreef ons wreed uiteen.
Het seizoen is weer herfst geworden.
Ook ik werd een oude,…