Alle inzendingen

Verandering alles verandert in het leven. Wat ooit klein was dat wordt groot. Wat ooit leven kreeg dat gaat dood. We hebben eb, we hebben vloed. Een zaadje die tot een boom groeit We hebben herfst, we hebben winter, we hebben zomer, we hebben lente, we hebben warmte, we hebben kou, we hebben dr...

De tafel voor het ontbijt gedekt de koffie zojuist gezet de aangeschoven stoel blijft leeg haar stem klinkt door de kamer "kom je nog" de koffie is onderwijl koud geworden dan hangt ze haar woorden aan de waslijn.

Was gezellig bij het kind op de koffie, of thee in dit geval, we zouden naar huis en manlief stapt vast in de auto, zet hem in zijn " vrij " de auto gaat een eigen leven leiden, door een stukje naar voren te rijden! Manlief heeft niet door, dat er geen speling meer is voor dit soort grapp...

achttien lentes jong; staat met het hoofd iets opgeheven strak lijf, de fraaie borsten fier naar voren gedragen schilder doet haar linkerarm nog iets verlagen de blanke huid glanst; is met olie ingewreven het korenblonde haar hangt welgevallig over haar schouders haar slanke figuurtje geurt ...

Geen kerstboom te zien En toch lopen hier Allemaal mensen voorbij Met een kluit in hun Handen geklemd - Door de scheuren in De aarde - hun aarde - Zijn ze op zoek naar Het riet dat hier onder Ergens moet groeien, Zo hadden de beleidsbepalers Hen gezegd, Maar net zo min als ...

ze vlogen binnen wolken schaduwspreeuwen voor de zon zo ver het blikveld kon bestrijken werd het kijken, naar een gapend zwart gelag vanuit die onbestemde sfeer ging elk keeltje zwaar tekeer blue monday krijste hard en zwaar: misbaar tot op het juk althans zo leek het me, maar hie...

we zijn het allemaal angst kruipt als er een datum aan wordt opgehangen iedere minuut beleven we nog intenser dan ooit te voor het grote onwetende tegemoet gemis is al ingezet wisselen we tranen uit bedenken honderdmaal laatste woorden tot ze langzaam niet meer gehoord kunnen word...

Jouw betovering bevloog mij sierlijk door mijn aderen. Jouw spreuken raakte mij diep door mijn stille wateren. De euforie verwarmde mij beschermd door legioenen van witte bloedlichaampjes mijn zonnestraal uit vier seizoenen.

ik keek als klein kind altijd naar de toren gigantisch groot onmeetbaar hoog ik voelde me verloren de vinger van god kan ons met zijn magie helaas niet meer bekoren

Een hersenziekte trof mijn eigen lief, En eerder in de tijd mijn arme moeder, Alsook mijn schoonzus en mijn tweelingbroeder, Geef aan de Hersenstichting asjeblief. Onnodig mij nog méér te motiveren Om deze week eens flink te collecteren.

Instanties en de Grote Maatschappijen Creëren uit het niets soms een probleem: “Meneer uw zaak past niet in ons systeem” Zodat ik vaak ten hemel zit te schreien. Als er iets goed gaat lijkt het haast een wonder, We gaan nog eens aan ‘Het Systeem’ ten onder.

Een baby-kleuter zoekt zijn weg Door een ruimte, weet heg noch steg. In tijgersluipgang als geen beter Langzaam, zeker, centimeter voor centimeter. Probeert een wereld te ontdekken. Kruipt van hoek tot hoek, naar allerlei plekken. Met een rammelaar in zijn handje en nog nauwelijks een tan...

de hand in eigen boezem mijn waterbeemd aan brede stranden gelegd naar het vasteland gedraaid westenwind met tussenpozen, zeearmen mijn duinen met boombestand groene bossen bijnamen, vloed, waterkant noordkust, afkalvend heden bruine kiekendief oostplaat, nest van gebeden pleiste...

Achterklap en roddel is al menig mens op afgeknapt

Te weinig wordt het nog gezegd te weinig uitgesproken te weinig wordt het nog gehoord, zelden nog komt het voor, dat je van mensen hoort "ik hou van je" het zijn vier woorden, die alles zeggen, het zijn er vier die er toe doen, het zijn er vier die je dag opleuken het zijn er v...

reizigers kijken onbeschoft in de intimiteit van de achtertuinen langs het spoor zij kijkt bleek naar het vermoeide ochtendgelaat in het raam met vluchtende achtergrond één zak op het tafeltje één zak in haar schoot het station van Leuven rukt haar weg uit zijn dromen

Deze stoel geeft geen blijk Van stabiele eigenschappen. Kijk maar eens naar de poten Om dat te kunnen snappen. Een stoel moet lekker zitten Denkt u wellicht verwonderd. Maar als je dat uitprobeert Ben je er zo afgedonderd.

in deze stille kamer voel ik dicht op mijn naar binnen gekeerde huid de rauwe schurende bodem van het bestaan het verlammende vuur dat onstilbaar verslinden wil ik voel het breken na de barst en toch stroomt het weten het diepe weten van het verlangen naar de vloeiende hapering va...

Een nieuwe start, een nieuw begin. Een nieuwe baan met goede wil. Een ouwe instelling weer tot leven, ik ga voor mezelf alles geven. Ik ga weer trainen als een beest. Schoon eten lang diëten. Er voor zorgen dat het monster in me weer leeft. Ouwe knopen hak ik door, wat geweest is, is geweest...

Warum ist das Licht gegeben Dem Mühseligen, Vraagt Brahms zich af In de gedragen klanken Van zijn Opus - Verrassend is dat niet, Muziek wekt mensen tot leven Waar zij in hun gedachten Al gestorven waren - Wat muziek vermag Is ook aan dichterlijke Woorden gegeven: Dat spre...

Ik wacht op het teken in je ogen die vonk vol mededogen om even wat dichterbij te mogen al is het met gesloten ogen jij, die mijn ziel zo zorgzaam blijft zogen blijdschap in mij want het is goed tegen uitdrogen

Je mist iets pas als het er niet meer is Van een schroef tot een moer Van je vrouw tot je kind Het denken neemt een vlucht Je stelt het je beter voor dan het was Wat is fictie en wat werkelijkheid Toen je het had Was je er niet zuinig op Want; Het was; Gewoon, Normaal Nu, mis je het ...

ik leg het wel eens uit heim is een oud woord voor thuis, lijkt op home wee is een woord voor pijn dus we zeggen ik heb thuispijn waar men in het Engels zegt ik ben thuisziek zoveel heimwee heb ik maar dat heeft niet iedereen en dat begrijp ik ook wel zoals ik mezelf niet be...

ik sleep de zonsondergang tot vlak achter je hoofd je haar lijkt wel van ebbenhout in de waaier van rood licht de lucht trilt en weeft zich teder rond je zachte huid ik raak je aan, je heupen raak verstrikt in je armen zeewater bubbelt als champagne

Appelbloesem van het rivierenland dromen van een lente aan het water een frêle vlinder in een kinderhand met in het hart een wens voor later ach waarom lees ik nooit iets in de krant in de eenzaamheid waaruit ik groei over de bloesem van ons kikkerland herinneringen staan opnieuw in bloei.

er staan aardewerken vazen op ooghoogte verantwoord vormgegeven per definitie van vensterbank en zichtlocatie zonder levende have of goed de muren kraken hun rimpels zonder schaamte hun oren verloren mettertijd sommige kleuren verschieten andere weer niet van verwachting, loden last...

Ze ligt altijd stiekem eerder in bed dan ik. In een hoekje. Vederlicht. Ze wacht. Ik wil haar aanraken, maar ook weer niet, haar gelijkenis verlamt me. Als ik slaap is mijn hoofd een bioscoop. Zij vindt op de tast altijd wel een zere plek en drukt op de knop. De spoel draait. Daar vlieg ik a...

zij sprak met de trap de treden kraakten het geluid van lang geleden ieder een eigen verhaal in het naar boven gaan ze vond in het donker het touwtje en licht schrok van het plaatje de poppen met ogen het haar omkranste gezicht nog altijd in hetzelfde gelid de tijd was ze kwijt knuf...

Er komt een einde aan een periode, Gezellig winkelen, dat is voorbij, De crediteuren staan al in de rij, Het oude warenhuis is uit de mode. Misschien blijft V&D tóch in de race, Met Peacock, Humphries, Brahms en Mr. Grace.

Dingen komen, dingen gaan. Je kunt lopen, je kunt blijven staan. Het leven is vallen en opstaan. Maar waarom opgeven als je door kunt gaan? Waarom stoppen met geloven als er nog hoop is? Sta op en ga door. Geloof in jezelf en ga er voor.