2104 resultaten.
Somber
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
701 op de tafel stond een asbak
vol sigarettenpeuken
met korte grijze stompjes
ik had het gevoel of mijn handen
van iemand anders waren
net als mijn stem
je richtte je ogen op mij
alsof het de loop
van een geweer betrof
in de verte bonkte het
klonk het gekraak
van woeste golven
die braken
op statige rotsen
het maakte me somber…
suites voor Annemieke XXXXVI
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
575 we weven samen
in verschillende tijden
er vallen steken
een mist voor ogen
meeuwen zwart in de verte -
een dag zonder doel
bij de lantaarnpaal
esdoorn en wilde kastagne
delen het licht -
twee kapmeeuwen
drijven op grijze golfjes
kop in de wind
zonnige morgen
een schaakbordzeemeeuw zeilt voorbij
zij vult de hemel…
GUIDO GEZELLE
poëzie
3.2 met 16 stemmen
5.829 Plant
fontein
scheut die schiet
straal die spat
tempeest over alle diepten
storm over alle vlakten
wilde rozelaars waaien
stemmen van elzekoningen bloot
Diepste verte
verste diepte
bloemekelk die schokt in de kelk van bei’ mijn palmen
en lief als de madelief
Als de klaproos rood
o wilde papaver mijn…
ik heb je gezocht
netgedicht
2.5 met 14 stemmen
1.653 in deze stenen stad
die zich zonder oponthoud vult
met gestage stromen
van anonieme gezichten
heb ik je gezocht
in deze lege stad
met het open hart
waarin de striemende wind
een bres sloeg
heb ik je gezocht
langs de rivier van deze stad
waar meeuwen krijsen over het water
in deze onbereikbare verten
gebouwen waar misschien mensen wonen…
Blanke tranen
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
885 Jouw remmende oppervlakkigheid
heeft mijn ogen in de verte gebroken.
Blank zijn mijn tranen
in jouw hardvochtige gebaren.
Het zien zal ik bewaren
om onze band los te laten.…
ik wil geen duimbreed meer wijken
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
876 ik wil geen duimbreed meer wijken
zwerf nu door mezelf
heb me uitgeschreven uit deze wereld
op reis naar het nieuwe ergens
ik had nog een tegoedbon
voor huisvuilzakken
die had ik ook wel nodig
opgeruimd staat netjes
ik hijs mij op aan de touwen
van het nieuwe vertrouwen
reikhalzend in de verte gloort
het mooie…
Zo is het !
hartenkreet
2.4 met 19 stemmen
1.861 Hoe ver
kan alle verte
reiken, als ik
jouw handen
mis,
jouw voeten
niet
kan zijn.
Hoe diep
kan alle diepte
zinken, als ik
jouw ogen
mis,
jouw tong
niet
proeven kan.
Waar ben ik
om
jouw woorden
op te vangen,
jouw klanken
op te slaan.
Waar ben ik
om
jouw kleuren
te begrijpen,
jouw geuren,
die nooit
overgaan.…
in handen van de ochtend
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
829 jouw schoonheid
waait om me
heen
en vanuit de verte fluit
de blauwe
winde
naar bewoonde nesten
nee
neem geen afscheid
van het licht waarin wij horen
of van de kleine onbekende vogels
die warmte uit de kruinen
schudden
hun gekwetter over stilte leggen
door wijzers van de tijd verleid
voorzichtig
warrelend door je haar…
AARDBEVING
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.312 (Kobe/Japan 1995)
Door een van onverwachte herkomst
wilde vleugelslag bewogen
golft de gekleurde hemel
van midden januari
Het licht is zwart
het duistere is licht
vanuit een verte
roepen zachte stemmen
Het is vanuit de grond
dat trillingen
de aarde…
eens , ja eens
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.154 ik kan het nog niet weten
immers men wil mijn werk
in de verste verte niet kopen
ik ga door,
fier en onverdroten…
een lange lage regenboog
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
708 er was geen rode wijn
om zomerzacht
in weg te dromen
buiten roffelde de regen
zijn schoonmakende zegen
kilte kroop
langzaam omhoog
maar in de verte
streelde zonlicht vaag
een lange lage regenboog
ik heb je stem gehoord
voelde toen je warme sferen
het slechte weer en het
gebrek aan wijn kan mij van
heden af echt niet meer…
brekend glas
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
422 we zitten aan tafel
tegenover elkaar
de stilte in de kamer
onderdrukt het straatrumoer
onze ogen scheren rakelings
vertrouwde verten in
we lijken te wachten
op iets of iemand
in de keuken
springt de kat op het aanrecht
zijn staart zwiept
een wijnglas om
brekend glas bevrijdt ons
je loopt naar de keuken
ik hoor je mopperen
op de…
Sorry
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.282 Kan ik de stilte doorbreken wanneer een ieder van ons in z'n eigen verte staart?
Is het de sorry om het goed te maken?
De sorry van de compassie?
Of is het de sorry van de blijvende afstand,
niet door onwil maar de de sorry van de onmacht?…
Arboretum 2012
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
437 Met de vleiende wind
Om mijn hoofd
In de verte nog
Ondersteund door
Het bemoedigende
Krassen van twee
Zon geblonken
Zilvermeeuwen
Vertrouw ik
Mijn meeuwen
Jagend op de
Eeuwigheid
Toe aan dit
Podium van
Hedendaags werk
En word zowaar
Verleid door de geur
Van gebroken fluitenkruid
--------------------------
Met…
eerste kerstdag alleen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
764 ga ik naar de schaatsbaan
het zal regenen en het ijs
zal zacht zijn maar hard
genoeg als je valt dus je
wilt niet vallen en kijk je
om je heen zie je haast niemand
en in de verte de huizen
waar iedereen samen is behalve jij
maar recht je rug, weet wie je bent
en let op dat je niet valt en iets breekt
en er komt echt wel
weer iemand…
Vrijwillig
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 Langzaam telt zij haar laatste zegeningen
langs de krijtlijn blijft zij roepen,
haast onmenselijk, als eenling
in die grote woestijn, waar de wereld
even lijkt te hebben stilgestaan
In de verte waar warme luchtgolven
spiegelend een verfrissende oase duiden
gaat zij op zoek naar haar waardigheid
mompelend wil zij behouden, vasthouden,
maar…
verlangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
538 de rusteloze reizen waarin
hoogte en diepte grillig
van gedaante verwisselen
vermenigvuldigen de onthechting
voor de wees op drift
ongekende niet gestilde
verlangens naar verre
veelbelovende verten waar
hoog en diep hun eeuwige
slaap slapen
de hitte brandt
onder zijn voeten
de bestemming ontreddert
ontneemt ieder zicht
het hazenpad…
Westkapelle
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 De kont van het schip
al in de verte
snuift hij wier en teer
maar past hij verder.…
Als Absalom
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
423 Als Absalom hang ik met mijn
Lange haren in de doornige
Struiken van mijn verleden -
Verder wil ik, verder moet ik,
Ik weet het, om niet oneindig
Stil te blijven staan -
Vastgehouden door de tentakels
Van de oude tijd zit ik gevangen
In alles dat mijn bestaan bezwaart;
En toch zie ik licht, daarginder,
Daar in de verte, daar wil…
Bijzaken en schaduwzijden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
502 Probeer het pad te volgen
Naar het licht in de verte,
Het kronkelt, de af te leggen weg
Is nog ver, het doel wel zichtbaar,
Af en toe, het is er, het moet er zijn,
Het kan niet zo maar verdwijnen,
Het mag niet verdwijnen
Voor ik het levenslicht bereikt heb;
Gaandeweg merk ik dat ik mijn doel
Uit het oog verlies,
Een mens ben ik,…
jij, mijn kind
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
582 zie je ook, mijn kind
de verte van dichtbij
kijk jij naar buiten, vooruit
terwijl ik met het verleden vrij
je ogen volgen de dromen
die ook ik ooit heb bemind
jouw met hoop gevulde hart
ontmoet ik in een late echo
die zich thans in mij bevindt
geef me
als je wilt
je kleine hand,
als het mag
voel ik mij,
voor even,
een eeuwigheid…
Het fluitekruitelt overal
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
601 De linde lentegroent zacht geel,
het gras zingt alsmaar hoger,
het koekoekt in de verte
en mensen kleden zich steeds bloter.
Het lentet in het oosten
het bloemigt overal
mijn hart vreugdt alsmaar grootser
en lammerdanst op ‘t lentebal.…
Welterusten
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
601 Nog ergens, in de verte
knipoogt zij
Nog ergens, in de diepte,
een ernstig "slaap wel".…
kain en abel
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
646 landbouwer
Abel was herder
Kain was gevestigd
Abel was nomade
Kain sloeg Abel dood
het was zijn eigen broer
en God gaf hem
een gerechtvaardigde straf
in plaats van boer blijven
moest hij weggaan en zelf nomade worden
dat is dus de oorsprong
van het nomadische bestaan
vertelt het verhaal terwijl je
een zandstorm ziet opkomen in de verte…
Samenloop
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
435 vroeger, achter ons, of later
in de verte, een spoor in kalk
vingers op beslagen ruiten
ergens in de massa, op zeker
moment in een eindeloze tijd
nog dieper in het binnenste
van het blauwste van de zee
de monding van de rivier of
een wollen streep in kille vlucht
grondkleur in onbedekte termen
een smalle samenhang waar
onze wegen zich…
Vroeger
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 het waait.., zaden dansen rond mijn voorwiel
ik kijk ernaar terwijl ik fiets, op weg naar school
ik adem de frisheid in, die zonder dat ik het weet
mijn gedachten koestert, voor wat leven voor mij in petto heeft
daar moet ik zijn, ik zie hem al, dat oude gebouw
en dat eeuwige geschreeuw in de verte
ben nu nog hier, ik fiets, en verwonder…
rode lijn
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
504 als ik naar de horizon kijk
en alras mijn ogen sluit
dan zie ik een rode lijn
ver voor de einder uit
in stilte met beide ogen dicht
komt mijn landschap tot bedaren
en zijn uiterste polen gelijkgericht
bij wijze van spreken, als het ware
hoor ik daar in de verte een stem?
is het degene die ik altijd zocht?…
jij, mijn kind
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
639 zie je ook, mijn kind
de verte van dichtbij
kijk jij naar buiten, vooruit
terwijl ik met het verleden vrij
je ogen volgen de dromen
die ook ik ooit heb bemind
jouw met hoop gevulde hart
ontmoet ik in een late echo
die zich thans in mij bevindt
geef me
als je wilt
je kleine hand
als het mag
voel ik mij,
voor even,
een eeuwigheid…
Nat land
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
538 In de verte hoor ik zingen,
het is gedaan, de pandemie is over!
Gooi de luiken open,
het virus is verdronken!
Door de aarde opgezogen.
Laat nu je donkerste gedachten verlichten
door duizend regenbogen.…
Bushalte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Huilende jongedame in een bus
die naar nergens rijdt
en ik die verbaasd en machteloos
aan de kant van de weg blijf staan
de aarde weende mee
en er kwam een onoverbrugbare kloof
tussen mijn dierbare zigeunerin en mij
er ratelden just married blikjes in de verte
zonder onze gedeelde tederheden
het universum glimlacht met zijn grote mond…