1372 resultaten.
Sprankelende ijlte
netgedicht
5.0 met 137 stemmen
526 ik heb
me vergist
in het wad
zijn zuigende
modder in een
te grote stap
laag hangende
koude mist dat
het zonlicht
voor even vergat
wij spraken
onze glinsterende
woorden met het
vloeibare van water
een sprankelende
ijlte die brak net
als het water was in
twee componenten
momenten in
leven en dood
een symbiose
die zij zelf…
Omarm me even...
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.862 Sla je arm om mij heen
Laat me schuilen in deze pijn
Geef me woorden van troost
Maak dit verdriet weer rein
Kus mijn tranen weer droog
Laat de lach weer toe in mijn leven
Tover een kleur in mijn bestaan
Zodat ik je alle liefde weer kan geven
Sla je arm om mijn heen
Laat het zonlicht schijnen
Vul mij met je heerlijke liefde
En laat al…
Hond
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.320 De wijn beukte na in mijn kop,
het zonlicht sloot mijn ogen
en ik besloot terug naar bed te gaan.
Ik stond laat op die middag.
De zon worstelde met de bergen,
verloor
en zonk weg in een zwart dal.
De wijn walmde uit mijn mond,
de schemer sloot mijn ogen
en ik besloot terug naar bed te gaan.…
Vergeten woorden
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
555 nog heb ik ze lief
de vergeten woorden
zij zullen stenen
bloeien op mijn graf
ze waren van glas
in transparant blond
dat in zachte vioolmuziek
zijn eerste kleuren schonk
waarin zonlicht
liefde speelde tot wind
pas opgestoken
ondeugend je haren vond
nooit heb ik ze
zien breken tot ik
scherven in mijn handen
hield zonder het…
Kampioen
gedicht
3.4 met 70 stemmen
24.205 De kreten die de mensenrijen
slaken sterven zoals vliegen;
en in zonlicht gaat hij onder.
-----------------------------------
uit: 'Reis naar Vallentgod', 2000…
toekomst
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
2.672 ik laat mij niet meer duwen
in verbeelding van loze woorden
waar zonlicht mijn bleke
aangezicht niet meer beschijnt
waarin souffleurs mijn beeld bepalen
in vertoning van wanscherts
mijn mond in zwarte verbloeding
in angst van bittere gal
ik huil in aanwezige stilte
waarin bloemen niet meer vertroosten
mijn schreeuw van onmacht
galmde…
Kampioen
gedicht
3.2 met 84 stemmen
34.976 De kreten die de mensenrijen
slaken sterven zoals vliegen;
en in zonlicht gaat hij onder.
---------------------------------------------
uit: 'Reis naar Vallentgod', 2000.…
Zijn laatste zonnebad
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
481 ik zie het blad
loom vallen
in volle herfstkleur
takkenbrekende
stormen getrotseerd
door hagel bezeerd
zij klaren al de lucht
voor kraakheldere
blauwe vergezichten
waar sprieten nietig
op de hoge stammen
in de hemel prikken
door berijpen
zullen zij zonlicht in
duizend kleuren splijten
nog warmt het
blad de aarde met
zijn…
Besef
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 Dat het tot mij doordringt:
De zee, in zijn palet, door
Iriserend zonlicht beschenen,
De golf, voortdurend van zijn
Bed gelicht.
Er heerst geen indruk meer
Het is al zo vaak bekeken: een
Dijk, de weg, de oever.
Het dorre gras, de verse bomen,
Wolken torenhoog in een
Hemel van belofte.…
geen verval
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
79 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
geen verval
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
686 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
Zonder sporen
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
923 sporen na
tenslotte blijkt dat de
mens deuken in water baarde
Dat gevoel besluipt me
als ik de mens bezig zie
met zinloze zaken
op de grote levende aarde
Als de mens verdwenen is
om welke reden ook
schudt de aarde z'n vacht
en vormt nieuw evenwicht
Bevrijdt van de luizen
in z'n schurftige pels
wentelt hij zich
herboren groen in zonlicht…
Storm over San Enrique
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
967 Bliksem velt een gouden ezel
boterbloemen vonken,
uit de beige regenwolken
druppelt glazig zonlicht.
Van de heuvels rolt de donder
over kromme vijgenbomen
over kronkelende stromen
op het zinderende dal.
In de toren zwiepen klokken
eenzaam huilt de westenwind,
hagel slacht de oleander
op de plaza jankt een hond.…
opnieuw
netgedicht
3.5 met 48 stemmen
920 opdoemend
uit naamloos water
roep ik jou
als een kind
dat niet kan spreken
langzaam
vervaag ik
een golfslag
vindt mijn hand
tilt mij
over bergen
in vormeloos wit
begint
de aarde
opnieuw
opnieuw
valt de regen
verwaait het zonlicht
hoor ik jouw hart
drink ik de beker
opnieuw
proef ik jouw liefde
waarmee jij geen raad weet…
herfstvakantie
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.647 Blakend zonlicht die onze
gezichten weerspiegelen
tussen de kaal wordende
bomen.
Kuieren langs kronkelende
beekjes, gedachten door
het klotsende water
meegenomen.
Vakantie en herfst
in volle pracht,
om dan terug te komen
in het ritme van de
hedendaagse tijd.…
Kind van God
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
746 Blijf het proberen
Geef toch niet op
Wat er ooit gebeurd is
Zet het uit je kop
Blijf het geloven
’t Komt echt wel goed
Laat het zonlicht stralen
Bij al wat je doet
Jouw warmte
Jouw liefde
Jouw tranen
Jouw smart
Zo puur en oprecht
Komt gemeend
Uit jouw hart
Blijf dat alles
Steeds tonen
Dan ervaart men tot slot
Dat ook jij
Net als anderen…
Magisch bos
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
542 Niets bijzonders toch
na het eten
een boswandeling
halfuurtje opgelegde
therapeutische
bewegende handeling
maar terwijl het zonlicht
tussen boomkruinen stroomt
lijk ik alles te vergeten
levendiger zijn de kleuren
bomen en struiken
zijn bloeiend aanwezig
geluiden en geuren
maken mij even los
dit is zo mooi en fijn
ik heb het nooit…
vergeten kamer
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
655 kom, lief, kom in mijn zolderkamer
daar waar de geur
van onze liefde hangt
het zorgeloze zonlicht
door de schuine ramen
sprakeloos de kroongetuige was
waar stil de stoel wacht op jouw kleren
het bed op onze nacht
en ik bij jou gerust kon dromen
kom, vlei je hoofd tussen mijn handen
je dij tegen mijn vochtig haar
zoek met je mond mijn…
Mijn vorige leven als big
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
724 Steeds sterker ging ik haar beschouwen
Als mijn zonlicht na de nacht,
Mijn liefde zou nooit gaan verflauwen.
Ach biggen, vrees wie naar je lacht!
Omdat die lieve meid ging trouwen
Werd ik als speenvarken geslacht.…
kasteel van zand
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
674 geluiddicht zijn de wanden
de ruimtes gevuld
met steenwol
niks kun je daar horen
alleen in jezelf gekeerd
alsof de tijd stil staat
wanneer de kier geen zonlicht meer doorlaat
weet je
ga
en leef
niet snel
niet langzaam
maar deins daar ergens tussen in
voorlopig staat alles nog stil
muurvast geplakt
aan regels die nu eenmaal gelden
wij…
Heerlijke wandelvriend
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
587 Op je mooie gezicht
zie ik het zonlicht en
de blauwe lucht schijnen.
Het witte zand
laat je uitbundig lachen en
de zeevogels kussen je
op je lippen.
Oh, heerlijke wandelvriend
ga door met je mooie lied van de zee en
vang het ritme van de zon.…
glimlach
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
2.750 En, ja, het werd echt lente in mijn hart
Het zonlicht vervangt nu de vroegere smart.
Nu glimlacht het leven me blij toe
Ik wil jullie allen danken, maar weet niet ' hoe '.
Misschien gewoon mijn boodschap doorgeven:
Kom uit je dal gekropen en zie: daar is het mooie Leven !…
Carlton (Ghost Town, Texas)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
435 de dag is zwijgen opgelegd
verstomd door zonnevuur
alleen een krekelpaar
prevelt zachtjes, uur na uur
stof kleurt de vlakte
van een stille straat
die na het spiegelende einde
mogelijk nog verder gaat
een huizenrij, leeg, in vale kleuren
kaatst het zonlicht terug, stil
alsof zij ook deze gast
niet langer noden wil
de leegte, de hitte…
binnenland
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
769 geef me geen naam
want ik ben de dwaas achter muren
van de wereld
en durf amper op te kijken
naar de reiziger die zich vonkloos, onherkenbaar
spiegelt aan mij
voor het oor van herkomst
verwant
met het stilste raadsel, ter verklaring
van mijn uit het lijf getrokken ziel
ontsluit duizend ogen
verhelder water met zonlicht
draai…
VUUR
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.019 Passie, intens geluk, mijn ogen zijn nu wijd open
Eindelijk mezelf zijn, zelfzeker in het felle zonlicht lopen.
Dit kersverse, prille leven, bevalt me best en het is reuze
Pluk de dag en laat alle emoties toe... mijn huidige leuze.…
Wolkenhemel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.026 donker grijs getamponneerde wolken
steken af tegen het vuile wit
hier en daar wringt een winters zonnetje
om het blauw in de zee te weerkaatsen
wentelende golven te verlichten
die af en aan rollen op het strand
meegebrachte schelpen slijpen
in het tij aan het natte zand
wanneer zonlicht het wolkendek breekt
en het water kust, schept het…
Grote Markt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
513 ontmoeten met paardenstaart
op de racefiets strak in 't blauw
met helm en mobieltje aan je oor
lege glazen op tafel met een net
uitgemaakte peuk, grote schaal
versnaperingen
geroezemoes spontane lach
bedelend hondje bij haar baas
rolt een buggy langszij
vliegen duiven plots op als
stoere motor wordt gestart
kussen mensen graag het zonlicht…
Alle geluiden gesloopt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 heb het zonlicht buitengesloten
spiegels weerkaatsen haar stralen
laten de dag niet meer beginnen
alle geluiden gesloopt
die gepaard gaan met het leven
van werken slapen en ontwaken
stilte binnen gelaten
die van de tijd geen deling
in dagelijkse uren kan maken
maar het duister vibreert
existeert pas ten volle in het luchtledig
is…
Lekker thuis.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
806 Uit het donkere bos komend
Knipper ik mijn ogen even door het zonlicht.
Ik zie twee wegen in de verte;
Links een zanderig karrenspoor
Met nog meer links, armoedige boerderijen.
Rechts, een paars-zwarte asfaltweg
Met evenwijdige witte strepen en lijnen,
Met nog meer rechts modale kubistische nieuwbouw.…
roeien
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
708 (papa, + 09-03-2006)
mijn visserman, mijn roots
je schoeit de voet van dit bestaan
meegenomen langs de waterloop
van waar we ooit ons welzijn voerden
drijvend, tot jouw aanschijn zonlicht kaatste
over knikkend riet
de kievit ziet nog steeds hoe klare lucht
naamloos boven alles blonk
nu weet ik dat jouw naamroep klonk
op hemelsblauwe…