3419 resultaten.
Stedelijk nat
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
732 Omringd door de geur
van verse natte straten
verdwijnt de droge blues
van een te vroege zomer
het weinig groen leeft op
door wat het kan absorberen
te midden van het steen
en neergeslagen stof
het is stil in de stad
een eenzame paraplu
haast zich verdwaasd
op weg naar onbekend
twee verslaafden
paffen hun genot
onder de brede luifel…
Sous les Ponts de Paris
poëzie
3.8 met 5 stemmen
3.952 Droppelt samen met de regen over
alle drek van de stad Uw schokkend ritme mee…
Klaar-over
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
1.064 Klaar-over
staat op een zebrapad
in het donkerste deel
van een verlaten stad.
Geen auto,
noch bromfiets,
dwalen daar nog in het duister.
Eenzame familie
blijft verdwaalt
daar
tussen groen en rood stoplicht.
“Beweeg me”,
hoort moeder vader zeggen.
Haar ogen links, dan rechts, gericht.…
Gebreid tot vinexwijk
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
485 weer gaan de mussen dood
sterft landschappelijk schoon
in de klauwen van de stad
beschermd natuurgezicht
werpt nog een laatste blik
voordat de ogen worden uitgestoken
eeuwenoude kavels zijn
door bulldozers ontrafeld
opnieuw gebreid tot vinexwijk
van wol en losse draadjes
maar geen gaatjes voor een nest
weer zijn de mussen weggepest…
HET CENTRUM
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
646 afgestemd
overbulderd door geluid
ontredderde stad
het spitsuur door…
sterrenstof twee
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
630 liggen
in de rivier te baden
Orion het is dichterbij
veranker daar gewichtloos
zwaar thuis
ontspannen kwam
hij
oog in oog
met een stroom
van vocht
rimpelend in
zijn dode arm
schommelde
in zachte golven
dichterbij
streelde ik hem
met mijn oog
mijn wimpers
vielen op de kade
hij beviel mij
de schaduw van
de stad…
Winterdag
gedicht
2.9 met 33 stemmen
12.724 Stad: het is tijd. Winter is halverwege,
smeltwater mengt met miezerige regen,
de nieuwe dag brengt kille tegenwind.
Het zou in één keer zomer moeten zijn,
vol van geloof in helderlichte dagen
die stomme tegenspoed zullen verjagen,
mogen beschermen tegen hoon en pijn.…
In den vreemde
gedicht
3.4 met 9 stemmen
8.886 Den Haag. Ik voel me er zo ver van huis,
dat ik me wel een brief zou willen schrijven.
Hoe gaat het met me, daar? Eerlijk gezegd
niet goed. Het blijft voor mij een soort
van België - snel wil je er weer uit
op weg naar waar het echt gebeuren moet.
Tussen de spoordijken volkstuintjes in de regen.
Uit het asiel waait altijd akelig geblaf…
Stadsmilieu
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 Vierkante vlakken van huizen
steken door rechtlijnige straten
een patroon van vervreemding
bouwt langzaam een stad
natuur, verzwolgen, de kronkels
opgegaan in een hoekig geheel.
Maar daar…
haast onzichtbaar
onwerkelijk, onder een steen.…
Stadsgezichten II
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.338 Open de vensters
wijd op de dag,
het leven trilt
het leven gilt
en 't zonlicht lilt
waar schietende schaduw stuk slaat!
De straat
is wild van rumoer en van haat,
haat die als liefde groot is,
zij stroomt en snelt
vol donker geweld,
ieder mens wordt een held
die strijdt om 't doel dat brood is!
Open de vensters en luiken,
ik wil de lucht…
Heilloze wandeling
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.393 Nu ik wandel door de straten
van deze verdoemde stad,
met altijd diezelfde gelaten
voel ik mij zo verlaten
als een vrouw die de liefste vergat.
Zij blijft maar blindelings lopen
langs grachten, kaden en plein,
zonder uitzicht en zonder hopen,
de hunkerende ogen open
en brandend van de oude pijn.…
De zon
gedicht
3.2 met 20 stemmen
13.842 De zon is een Antwerpse planeet
De aarde houdt op bij de Schelde
Cyclonen gaan liggen op de Groenplaats
Van alle machtige steden die vallen
Valt Antwerpen het laatst
Tot op het laatst autochtoon.
------------------------------------------------
uit: 'De Leeuw', in verzamelde gedichten, 2004.…
Buren zonder gezicht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
487 deuren op slot
ramen met gordijnen gesloten
mensen als mieren in hopen
wij mijden de ogen
lopen gebogen zonder te zien
alleen thuis lukt ontspannen misschien
wonen naast buren
zonder gezicht en zijn blij
met geluidsisolatie door muren
ik ga spelen met dromen
in vergezichten een nieuwe wereld belichten
maar zij willen niet komen…
Thalamus
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
545 Soms ruik ik
de geur
van een oude stad.
Meegevoerd
door de wind
die zich
laag en traag
beweegt
langs muren
deuren
ramen
en via bewegende gordijnen
tot stilstand komt
bij de rand
van ons bed.
Daar liggen wij.
Samen.
In verdwijnend licht.…
Priemen glas en staal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 het prestigieuze
hoogbouwsilhouet
schrijnt aan de heldere hemel
koud en kaal
priemen glas en staal
gevoelloos in het blauw
aan hun voeten is het is zoeken
naar gezelligheid van kleine stegen
de buurt heeft eigen tijd en leven
als de eetcafés vol schuiven
met hongerige lijven weet dan
dat de torens zielloos achterblijven
het schrijnen…
Zone
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.922 Ik heb de stad nu gezien.
De honger is gestild. Ik heb de keizer niet begrepen en ben de
zoon kwijt. De zon komt bijna op. I'm scattered like newspapers
all over the street. En ik weet niet of ik dorst heb.
De nachten heb ik doorgebracht met de aanvoerder. Er was een
bijl, bot verraad en ik had al geen nagels meer. We kleden ons niet
uit.…
Donkere stegen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
480 ik kende pleinen en straten
waar middenklassers hun
welverdiende boterham aten
nu zijn het donkere stegen
waar klinkers blinken
in regen van kil neonlicht
de wijk wordt gesaneerd
mensen dienen te verdwijnen om
elders als normaal weer te verschijnen
maar het sist en gist verloedering
het spel werd al gespeeld toen de
eerste kansloze…
In de stad met het zilverig oogerondkijken
poëzie
1.0 met 1 stemmen
2.045 In de stad met het zilverig oogerondkijken,
de tere omhoge volneergeblazen zachtgerande wolklucht, ’t strijkel
van de blauw wittigbespeelde lucht.
Hoe heerlijk. Het stille hoogdroge roodwange door de lucht.…
Legoblokken zonder thuis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
482 nog
hun eigen melodie
toen ik naar boven liep
het was geen lopen
maar ik sloop
in pure nostalgie
voelde hoe
het spinrag van de tijd
aan mijn handen bleef hangen
in de verste hoeken
rommelde het avontuur
schatten van het eerste uur
nog stond de kist
onder de gebarsten ruit
maar het uitzicht was verdwenen
in de polder
is de stad…
Heerlijkheid, O Mechelen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
501 neen, mijn lichaam
niet bestand
en zwicht ik
onder maagdelijk en
omgeslagen kant
geklost
door eeuwen heen
laat mij je
lippen kussen
langs de Dijle
en sleep mij
dromend over ijle draden
van je lieflijk hart
dan pas wil ik meten
met verleden, heden
en vooruitzicht, vrij zijn
in geweten als ik verslingerd
en gelijk eendrachtig
vastgenageld…
Meeuwen
snelsonnet
3.5 met 6 stemmen
805 De meeuw is niet meer uit de stad te krijgen
’t Gekrijs verstoort de rust in ’t holst der nacht
Een vuilniszak toont ons zijn brute kracht
en zelfs de knalpot brengt hem niet tot zwijgen
Een tip: ze gaan er echt subiet vandoor!
Stuur cliniclowns, versterkt met Geer en Goor!…
Postindustrieel wonen (Oostblok)
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.020 Alles wat van het vijfjarenplan kwam
ligt hier verloren
Stilgevallen wat hydraulisch
werd aangedreven
wat mechanisch
Het valt niet mee
de overgang te verlichten
het staal te plooien als weleer
Zou dat kunnen
beton afgrazen
de koepel opengooien en
de was drogen in het neon?
---------------------
uit: 'Thuis', 2014.…
OUDE EN NIEUWE STEDEN
gedicht
5.0 met 2 stemmen
8.894 Je voelt je razendsnel vertrouwd
met oude steden, fraai gebouwd
om torens heen:
al kende je daar heg noch steg,
na een klein uur vind je de weg
heel goed alleen.
Maar neem een wijk uit onze tijd:
je raakt er vaak de weg nog kwijt
na honderd keer.
Zelfs in één bouwwerk, één kantoor,
zoek je je rot, de jaren door
en telkens weer.
Ach,…
Fluiten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
540 Fluitend loop je
door een verwilderde stad
trams doorkruisen haar met hoge snelheid
en een fietser steekt zijn vinger naar hen op, leve de vrijheid
graffiti schilders zijn druk bezig
een grauwgrijze muur te bespuiten
met vormen en kleuren, waarop Dali en Picasso
van boven al lachend naar hen fluiten
in het stadspark lopen kinderen
met…
Van bovenaf
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
462 Ze torenen
met hun spitsen
boven huizen uit
boven daken
Ze willen
ons,volk
goed,in stilte
bewaken
Ze vinden
ons doen en laten
toch:
'n heel gedoe
Waakzaam
met hun wakkere ogen
wakker uurwerk
en klokken
Ze zijn
van
volksfeesten en
partijen
Echt,erom jokken
doen ze niet
zo nu en dan...
knijpen ze 'n oogje toe…
Museumcafé
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 Bladeren op de rotonde.
Pakjes in de kale boom.
De fontein zichtbaar alleen.
Herfst op het Stationsplein.
De Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk,
dichtbij, maar ver weg.
Geel-blauwe treinen kruisen
tussen ons door.
Auto’s passeren in gepaste draf.
Af en toe een voetganger,
met muts of tas of buggy.
De rotonde van Venlo leeft.…
Kerk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Verzeild geraakt, op zoek naar inspiratie.
Slenter ik door een van onze steden.
Deze plaats is een vestingstad.
Ergens in het zuiden van het land.
Met de Kerst in aantocht bedacht ik mij:
Steden hebben een kerk midden in het hart.
Vestingsteden in het midden van,
hun stervormige en stevige muur
Over tweehonderdvijftig jaar ziet
men onze…
ik aarzel in dit licht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
576 de stad
alles van liefde is kostbaar
zeg je
de pijn van haar glimlach
je hand en gewond mijn weerstand
taal of wijn uit hoge glazen
op de bloemenschuit
aarzel ik in dit licht
dit stilgevallen licht
haar laken ademt
droom ik ieder gebaar…
Retraite
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
495 De trein vreet elke ochtend vele ikken
En niemand die hun nare dromen duidt
De klok zit hen voortdurend op de huid
Hij blijft hardnekkig en standvastig tikken
Zij trachten tevergeefs zich op te krikken
Terwijl de informatie hen omsluit
De trein vreet elke ochtend vele ikken
Zij vinden niet de tijd zich te verkwikken
Hij spuugt ze door de spuigaten…
Queeste
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
587 afscheid nemen van
de oude pijnboom doet zijn bast rillen
naalden op het klinkerpad
steken hem, weg moet hij, ver weg
van de opgefokte straten
in een zieke stad waar dood normaal schijnt
bloed en blauw door aders razen,
laaiende lichten de nacht versjteren
weg moet hij, ver weg, op zoek
naar die plek waar witte windveren
wedijveren met…