2289 resultaten.
Naamloos
netgedicht
2.1 met 43 stemmen
20.955 Tussen de diepte en de heuvelrug
Verliep het verlopen
En verliet de brug
Het verleden
Aangekeken met lede ogen
Verbogen en bezweken
Geen weg terug
Afgesloten en bewaakt
Door de hand
En de zucht geslaakt
De band
De lucht opgeklaard
Een naam naar verre oorden
Exotische gedachten
Geluid van zij die lachten
In nachten te verwoorden
Dankbaarheid…
verten
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
935 de verre horizon
gouden korenvelden
ruisende halmen eerst blauwgroen
dan goudgeel deinend in de wind
met rode en blauwe stippen
de einder is nu bereikbaar
het goud verdwenen
strak zijn de gazons
bloemen binnen de perken
windmolens vlakbij
mijn wereld is klein geworden
geheimvolle verten verdwenen
het kind dat we waren
is een waardevolle…
De tijger
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.642 Waai niet weg lieve tijger
ik ben de man, de verre vriend
geef je leven terug
aan de vrijheid
aan het proeven van geluk.
Ik waai niet weg
de tijger
met de kracht van duizend levens
geeft moed aan het verstand
gesloten, ontsloten
het leven in de hand.
De zon brandt van verlangen
de kooi is open
laat het hart weer lopen.…
snoer hem de mond
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
877 snoer hem de mond
roept men van verre
hij is het niet waard
behandel hem als een hond
of schiet hem naar de sterren
gebruik je macht
om te onderdrukken
en sluit je geweten stevig af
met gezag zal het niet lukken
kortwiek hem als straf
eerst was hij welkom
werd luidkeels toegejuicht
echter het weer draaide
het volk morde:
ontneem…
de nacht is een kat op trage poten
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
621 de nacht is mijn kat op trage poten
ze woont in een wit kasteel
met dikke muren die kluisteren
als we buigen naar zware wind
sterrenbeelden vallen uiteen
in ovale ogen breder dan de maan
het verre licht, fijn wit zand
ooit valt alles uit elkaar
zweeft alles zacht met iedereen
ik raak de dag
hij is van steen…
Aan mijn Valentijn,
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
852 daar ik je niet ken
droom ik je levend
bemin je, adoreer je
verwen je met gedichten
vanwaaruit mijn liefde
jou omarmt en je meeneemt
op verre reizen
hoog over roze wolken
die ons voeden met passie
schrijven we elkander
liefdesbrieven waarin
je mij liefhebt als nooit te voren
het liefdeblijk doet ons
versmelten en dansen we
tot…
Ik ben slechts
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.122 laat me sterven
in de naaktheid van je hand
waar ik stil verlangen adem
naar het zachte
schreien van de dood
laat me gaan
in de hartstocht van je huid
waar ik het zwijgen achterlaat
onder versteende longen
voorbij het verre avondrood
maar ontzeg me niet
de liefde, mijn liefde
laat ze bestaan
in geschreven morgenlicht
wanneer…
co-existentie
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
3.204 Je staat daar: naakt gelaat,
mijn broeder, vriend en verre mens.
Hoe dikwijls al herkende ik
de ebbe van dit tij
maar 'k wil niet leren...
Ik tart de overvloed
al is het met verscheurd gemoed.
------------------------------------------------
Uit: Herworteld leven…
Kikkerbloed
gedicht
3.7 met 27 stemmen
11.276 ik verander de wereld
ik verander de wereld in een kikker
o kon dat maar, springen naar de sterren
onze eieren door heel het al verspreid
al mijden wij de vliegen al van verre
geef ons ruimte
geef ons tijd
geef ons tijd
geef ons ruimte
ik verzuim te
vermelden dat ik niet toveren moet
en goochel een spoor van woorden
dat is mijn sprong…
Vlucht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
734 Vluchten voor het
maken van een fout:
verre vluchten.
Duiken, draaien,
kleuren vluchten.
Zwaaien,draaiend: breder banend
breken kleuren grijze luchten.
Zuchten,draaien,ademen vrij
open ogen, tintelend op
luchten blij ..…
Recht zo
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
916 Wij hadden het over de wind
zand en golven van een verre kust
dichtbij gebracht en glazig
zoals ik jou in jouw ogen lees
geen ondertiteling nodig heb
in welke taal dan ook
Toch bleef daarna het zweven
wat meeuwen op een verwarmde wind
Zij schreeuwden, weet je nog?…
Na een herfstig voluitgaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 grijs kamt
winters hand
nog witte sporen op
een bijna vlakke zee
de noordooster
dempt de kruinen
temt in koude nevels
zijn gevreesd bestaan
dat uitgewoed is na
een herfstig voluitgaan
verlopen zijn de hoge
golven uit de verre oceaan
toch krabbelt zij aan kusten
de ondergrondse stromingen
zullen strand en land
nooit laten rusten…
De vogels der vergankelijkheid
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
762 Een onbestemde weemoed
volgt me heel de avond
en brengt een verre herinnering
weer heel intens nabij.
De vogels der vergankelijkheid
vliegen nu en dan
tot laat in de avond
en melden dat er niets
voorgoed verloren is,
geen traan, geen zucht,
geen liefde of nabijheid.…
Aards gerief
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
551 Verre gedachten verlopen in een
orde en hun gemeten pas en
tempo die niet zinloos zijn,
slechts herinneringen die voorbij
gaan in een intrinsieke schijn
als vervallen aards gerief, dat
wanneer het oude stierf nooit
meer z’n originele lijst verwierf
in de galerij van bedoelde wensen
wat naar andere gebieden leidt,
waar duidelijk de hand…
Aan mijn Valentijn
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
627 daar ik je niet ken
droom ik je levend
bemin je, adoreer je
verwen je met gedichten
vanwaaruit mijn liefde
jou omarmt en je meeneemt
op verre reizen
hoog over roze wolken
die ons voeden met passie
schrijven we elkander
liefdesbrieven waarin
je mij liefhebt als nooit te voren
het liefdeblijk doet ons
versmelten en we dansen
tot…
De juiste woorden
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.059 Zie de verre horizon en
hemelsblauwe luchten
voetstappen in het zand
van lang vervlogen jaren.
Kijk naar lachende ogen
of zie tranen op wangen
zie de maan en sterren
als kristallen in de nacht.
Daarom vind ik altijd
wel de juiste woorden
om ze in een gedicht
te kunnen verwoorden.…
Winterkoningin
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
569 Volle geur van zoete maan
brengt zinnen weer tot lusten
uitgesteld genoegen wacht
zij haast zich er naar toe
Gelokt door de verre poolster
op weg naar het winterpaleis
naar de warme verleidingen
die de wintervorst zal brengen
Onderlangs de wolken
ruist een helder silhouet
de ganzenvluchten tegemoet
die naar het zuiden koersen
Tot…
Clematis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Stil is de luister
mooi als engelenstem
vanuit het paradijs
en verre vlakten.…
Kikkerbloed
gedicht
4.7 met 3 stemmen
4.464 ik verander de wereld
ik verander de wereld in een kikker
o kon dat maar, springen naar de sterren
onze eieren door heel het al verspreid
al mijden wij de vliegen al van verre
geef ons ruimte
geef ons tijd
geef ons tijd
geef ons ruimte
ik verzuim te
vermelden dat ik niet toveren moet
en goochel een spoor van woorden
dat is mijn sprong…
Een gouden glans
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
693 hoog vloog een vogel
langzaam wiekend
op de koude wind
soms een gouden glans
als de zon scheen
op een schuine vleugelkam
een verre schreeuw
markeerde nog gebied
een mededinger was er niet
wit in blauwe lucht
oranje rood het licht
op stille vlucht na drukke dagen
nooit meer die
verantwoordelijkheden dragen
in de eindelijk ondergaande…
Een kleine scene
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
483 een verre donderslag
terwijl thee onverklaarbaar
uit de glaasjes spat
verschrikte kindergezichten
die angstig kijken
bij het volgende weerlichten
een kleine scene
in een handomdraai geschapen
vlak voor het gaan slapen
pas veel later
keert de rust weer terug
als de emoties zijn gesust
toch blijft die donderslag
een leven lang verbonden…
Soms
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
491 scheurt de winter slagzij
daar waar hij heftig vaart
de verre staten ogen lijkwit
maar hier in het westen
krult hij amper nog
in warme vesten
ontdek angstvallig knoppen
die op springen staan
schreeuw: te vroeg, te vroeg
ga nog even terug
maar waar vandaan want
morgen als de vrieskou scherpt
zullen jullie triest vergaan ?…
Verloren hun fysiek
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
441 zwart donkerde
het verre blauw
in ijle muziek
jouw hoogste tonen
verloren hun fysiek
in de oneindige ruimte
ioniseerden samen
in golvende banen
rond sterren en planeten
lichten af en toe op
speels als een kind
stralend in de zonnewind
nooit zal jouw geluid
verdwijnen maar in deeltjes
en golfjes overal verschijnen…
Hun zonnewindenwaai
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
489 ik kijk naar je
voel ontoereikendheid
in aards communiceren
zie planeten en
verre melkwegen op
hun zonnewindenwaai
jij in je
laatste zwaai
van vurig licht
tot het zwarte gat
je dicht in
enkel energie
ik kan niet zijn
waar jij nu bent
voor mij ongekend
wentelen kosmisch
uit elkaar ieder
in zijn eigen draai
op zoek naar…
Opkroppen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 Waarom slaat mijn hart sneller
als ik aan het dichten denk
zo zag ik de rode zee opengaan
heb van menig appel genoten in het Paradijs
gedichten nemen je mee op reis
verre velden heb ik bezocht
in menig wilde rivier heb ik mogen zwemmen tijdens mijn tocht
als de voorstelling is gestopt
schrijf ik achter de coulissen
ik heb zoveel opgekropt…
Het zwermen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
486 zij schudden lucht
van verre streken
uit vermoeide vleugels
weten zich weer
thuis na een lange
gevaarvolle vlucht
zeeën en bergen
waren al bekend wegen
en steden nog ongekend
toch drijft hun
instinct de trek naar
paradijselijke plaatsen
met paren en overleven
kunnen zij in de soort hun
sterke genen doorgeven
nu is het zwermen…
Luftballon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 in de palm van mijn hand
draag ik een wereld;
uit de verre verte
is een luchtballon geland
met een verblindende kleur
ovaal in vorm, het is met
een eigen zon gevuld
zwevend in een goddelijke geur
ik ontwijk de doornen
links en rechts
ren door dromen
en gedachten,
mijn hart slaat op tilt
het is roemrijke lucht slechts
die vrijkomt…
Keren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 Het was het reizen naar de verte
Gewoon een vlucht als met vogelzang
De tijd die mij noch riep
Noch tot in de lengte strekte
Was in mijn jeugd van enig belang
Ik had mijn nest verlaten
Gevlogen met de wind in de rug
Kwam ik niet verder dan de verre zee
Daar was de tijd om te keren
Door branding en felle tegenwind
Zag nog aan de einder…
Leegte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
509 Ongevraagd
een eeuwigheid geplaagd
in verre nevelen gehuld
leegte troosteloos ongevuld.
Lied van eenzaamheid
door wanhoop begeleid
levenslang
leegte overstemt mijn zang.…
gebroken wit
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
496 wit was de jurk
wit de vlag
wit was de woede
wit het licht, wit de zon
die het zicht ontnam
wit de handen in de zakken
wit de schilder
wit ook het doek
wachtend op pigmenten
wit de mistflarden, wit het gezicht
met haar verre blik
wit ook, de geesten, het huilen
van de storm die gebroken, zijns
gelijke niet vond.…