Netgedichten over actualiteit

Een vrouwtjes-pieterman in 's Gravenhage besprak voor 't Zwarte Pietjournaal de vragen naar haar beleid Migratie en Asiel: "Dit", zei ze, "voer ik uit met hart en ziel!" En (niet hardop): "Nu krijgen we het dan, ons volkseigenen ontomvolkingsplan."…

ze zit er nog verscholen tussen het riet als je het niet weet zie je het niet de wind deed wel haar best een dag lang gepest ze zit er nog verscholen tussen het riet als je het niet weet zie je het niet…

mijn schilderij is nog niet af ik heb te lang gewacht met de laatste streken de veranderingen bleven binnen dus geen subtiele vingers die kleur kregen in groeiend bewegen zij zouden de zorgvuldig opgebouwde harmonie onherstelbaar verstoren door het veranderde tijdsbeeld omdat hun schaduw in een andere tijd geboren was onder…

Wat is er met het nieuwe kabinet Respect voor de minister predident Lijkt te ontbreken, hoe incompetent Wat worden we vulgair voor schut gezet Het schort sommige luitjes in de kruin Hoe welig tiert platvloersheid tussen puin…

de behandelingen en medicaties bij kanker hebben mijn latente gevoeligheden voor stromen en krachten verdiept radioactieve isotopen bij de prostaat met 3 maanden halveringstijd bij borstkanker amputatie bestraling en chemo’s het aangezicht van de dood is zo wel heel dichtbij zeker als er gezegd wordt wij kunnen niets meer voor u doen…

knarsende sloten en piepende scharnieren doen mij niet zoveel zij horen bij het betreden van een huis van middelbare leeftijd waarbij de trap zijn eigen verhaal kraakt maar dit huis leefde communiceerde in een prettig warme ontvangst zonder precies het welkom te duiden ruiten deuren muren en vertrekken hadden zo hun eigen sfeer in…

Een kemphaan aan het Binnenhof haalde veel stemmen binnen of hij een programma had of niet, of toch: cultuur met Zwarte Piet, voor boeren, burgers naar hun wens en buitenlui over de grens!…

natuurlijk ben jij door de lente gekust op haar pril fleurige manier waar jong elkaar nog knap in spiegelbeeld toelacht pas later komen de streekjes aan bod steekjes die op het onderwater schavot zijn gevallen in de race naar de knapste kop ik zag toen al de intrinsieke schoonheid van jouw dansant bewegen en het het betoverend…

wij hebben bijna alles gezien gevoeld en ervaren alleen op de echte emoties van de dood wachten wij eigenlijk al jaren met een interesse die vaak bijna pathologisch van aard blijkt te zijn gezien het grote aantal toeschouwers die de laatste ademtocht ook mee willen maken…

je bent de woorden uit het boek van vandaag voorzichtig aan het kalligraferen in de nieuwe huid ik zie alinea’s ontstaan in de stukjes blanco ontspanning die de zinnen laten om een dialoog mogelijke te maken emoties hebben vaak geen eigen herkenbare pennenstreek meestal een apart gebied dat rimpelend de diepte ingaat…

waar vroeger negeren dood verklaren was is nu de fone de grootste killer je zou zelfs hopen dat je nooit geboren was zelfs dan is er bestaan om lekker flink op af te geven maar zonder fone heeft dat leven geen zin want zij ademen jouw leven en het stinkt het schreeuwend pesten is zo erg dat er geen echo klinkt ze schoppen trappen…

zelfs het uitgestreken gezicht moest lachen toen hem zijn gestoethaspel verweten werd in een soepele kennismaking van vrienden pas later werd het gezelschap geïnformeerd hoe precies de vork i n de steel zat toe ook meteen de aap uit de mouw plotseling tot opluchting tevoorschijn kwam onthutst trokken zij zich terug uit…

zacht vlaagde wind in warme en koude compromissen zonder duidelijk richting aan te geven hij stuurde rafelende wolken in dreigende kleuren voor zich uit nog voor hij viel geurde regen verfrissing je zag het landschap opveren in het snel tot bloei brengen van hun stukje aarde na verzenging en droogte de mens is die…

we droegen voorzichtig het verleden de trap af voor de laatste keer even stil beneden toch geen teloorgang maar rustig met eerbied en respect in dankbaar besef wat door onze handen ging heeft allemaal op eigen tijd in volle belangstelling gestaan en genoten zij hebben meerdere stoelendansen overleefd en gaan in verhuizing…

ik zag dat koppie schalks wegdraaien voor een rondje neuzen een lach die alsmaar breder werd ze speelde en wond mij om haar vinger ik voelde mij daar heerlijk bij zij deelde van waar ik ontzettend verliefd op was de snelle lach waar ook zij uiterst gul mee was zonder enig onderscheid wij voelden dat delen niet alleen…

ik heb de lijnen die karakteristiek waren voor haar mimiek eerst bevoeld de diepte betast de strakheid al in potlood en contrast beschreven de babyhuid is lang het onbeschadigde deel gebleven totdat buien en nukken steeds langer bleven leven hun sporen zichtbaar achterlieten in het huidnegatief heerlijk was de ontdekking dat…

Het kabinet wordt omgevolkt, een kongsi zelfbenoemde vrienden van ’t ongehoorde volk bevolkt het kabinet. Wordt ‘omgevolkt’ beleidsterm? Kiezer, dit vertolkt de onderbuik van ’t Volksempfinden, een kongsi zelfbenoemde vrienden: het kabinet wordt omgevolkt ……

ik ben in wit gaan graven omdat zwart geen schaduw kan dragen ook hoogte en diepte ontbreken zonder schepping in zijn vele nuanceringen van de natuur de melodie van schakering die van de harp vingers komt de variaties in kleur oneindig wordt dus altijd nog is er het contrast van tegendeel juist bij zwart wit is de balans…

ik zag je ogen donker dromend sluimeren jij die eindeloos van de wereld hield met je lange warme armen open handen en een hart dat de wereld overstraalt tot achter in het universum nog ben je bezig met zoeken naar woorden die bij de veelheid van jouw emoties passen zonder een directe duidende naam overweldigd door de behoefte aan…

ik heb je zien kappeh en hakkeh met lijf en ledematen strak bonken alle spanning en agressie op het laaiend vuur van hartstochtelijk bewegen gelegd wilde haren wapperden ogen blonken met mda gestimuleerd en haalde zo de ochtendwake om dan snel bij te slapen voor het finale festijn de stilte daarna is orgastisch fijn…

je keek mij lachend aan handen open armen uitnodigend warm gebogen alsof jij er niets aan kon doen dat het leek als vragen om een eindeloze zoen niet hulpeloos dat gebaar maar juist heel bijzonder om in zoveel vertrouwen je hart te laten zien hoe dat met tedere liefde iedere slag voor mij over had…

In mijn vak of sombere kunst Beöefend in de stille nacht Als slechts de maan woedt En de minnaars neerliggen Met al hun pijnen in hun armen, Dan zwoeg ik bij het zingend licht Niet om te streven of voor brood Of voor de steun en hang naar de Bekoring van ivoren podia Maar voor ’t gewone loon Van hun geheimste hart. Niet voor de trotse man…

ik wist dat het zijn handen waren waarvan de vingers mij wenkten om in hun geborgenheid te komen schuilen zijn sterke open handen waren altijd een toevluchtsoord als ik door verdriet moest huilen met tranen die uit heel diep van binnen kwamen ik ben op weg naar een transparante horizon omdat daar licht nog het langst in…

Zie ook het zaterdagse eindeweekse snelsonnet van Bart Adjudant. En mijn enigszins uit de hand gelopen weerbarstige resonans... _________________________________ Was zijn goednieuwsshow sowieso te min Met Faber werd het almaar minder minder En blij met haar zijn allen allerminst Is dit gevolg van zijn verkiezingswinst Heeft niemand van…

hebben wij onze ogen geopend om ze daarna voordat zij helemaal ontluiken weer te sluiten wij waren op zoek naar de wereld om ons heen naar leven en alles weten hoe en wat omdat het slecht gaat en alles van waarde verloren lijkt te gaan zoals de natuur met zijn raderen en niveaus van duurzaamheid op onze aarde we hebben…

ik zag ze staan de lange rijen naast elkaar de phone in de hand wachtend in de weerschijn van stiltes zelfkant communicatief vrij gestoord socialisatie nog nooit van gehoord zag ze in bus buiten en tram volumeknop op super ad rem zijn specialist in afkortingen van de tiktoktaal in synchroon bewegen op een simpel patroon…

ik wist dat ik zou overstappen maar de halfschaduw ademde nog leven ik voelde kou druipend vochtige tocht optrekken in van kwaad zwangere stilte ik kende deze onheilspellende dreigingen die rationeel niet nooit goed te verklaren waren maar connecties in dark web hadden met een wereld die niet veel fris in huis had…

ik hoorde muziek van lage en hoge tonen zij riepen een bericht van algemeen belang maar woorden waren menselijk en zij berichtten hun regelmatige info’s op tal van frequenties lang geleden dat ik mensen heb horen praten nog eerder moet dat een gesprek zijn geweest ik herkende mezelf niet moest in de spiegel van vroeger kijken om…

ik heb het laatste licht van de aarde gevist nog rest slechts dwarrelend stof zielloos zonder energie vorm gewist de structuur al lang vergeten omdat leven zonder ziel geen herinneringen telt in een context zonder reflectie ooit is ons de ziel gegeven kwamen essenties in de stof weer tot leven die spiegelden in wederzijds…

Je stem wel gehoord maar van geen enkel belang je verschijning gezien maar wie zag je angst? mooi klein mens al je vleugels gebroken door welke spitsroeden niet heb je je weg moeten lopen? ik stuur je de warmte van wel honderden zonnen maar wie heelt wat stuk is en de pijn van je wonden? wie noemt je naam nog zonder te voelen ‘ik…