28634 resultaten.
Winterdag
gedicht
2.9 met 33 stemmen
12.724 Stad: het is tijd. Winter is halverwege,
smeltwater mengt met miezerige regen,
de nieuwe dag brengt kille tegenwind.
Het zou in één keer zomer moeten zijn,
vol van geloof in helderlichte dagen
die stomme tegenspoed zullen verjagen,
mogen beschermen tegen hoon en pijn.…
In den vreemde
gedicht
3.4 met 9 stemmen
8.886 Den Haag. Ik voel me er zo ver van huis,
dat ik me wel een brief zou willen schrijven.
Hoe gaat het met me, daar? Eerlijk gezegd
niet goed. Het blijft voor mij een soort
van België - snel wil je er weer uit
op weg naar waar het echt gebeuren moet.
Tussen de spoordijken volkstuintjes in de regen.
Uit het asiel waait altijd akelig geblaf…
Stadsmilieu
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 Vierkante vlakken van huizen
steken door rechtlijnige straten
een patroon van vervreemding
bouwt langzaam een stad
natuur, verzwolgen, de kronkels
opgegaan in een hoekig geheel.
Maar daar…
haast onzichtbaar
onwerkelijk, onder een steen.…
Stadsgezichten II
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.338 Open de vensters
wijd op de dag,
het leven trilt
het leven gilt
en 't zonlicht lilt
waar schietende schaduw stuk slaat!
De straat
is wild van rumoer en van haat,
haat die als liefde groot is,
zij stroomt en snelt
vol donker geweld,
ieder mens wordt een held
die strijdt om 't doel dat brood is!
Open de vensters en luiken,
ik wil de lucht…
de kerkklok
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
561 De kerkklok klinkt in de verte zo vertrouwd
en oud, ik zie meteen de grote ruimte van de
stad en de omgeving voor me, uitgestrekt en
de straten en steegjes vol van arbeid van
bakkers, slagers, boekwinkels, cafe's, ateliers
en de pleinen met standbeelden o.a.. Geborgen
in mijn kleine kamer sta ik op en zet koffie.…
Heilloze wandeling
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.393 Nu ik wandel door de straten
van deze verdoemde stad,
met altijd diezelfde gelaten
voel ik mij zo verlaten
als een vrouw die de liefste vergat.
Zij blijft maar blindelings lopen
langs grachten, kaden en plein,
zonder uitzicht en zonder hopen,
de hunkerende ogen open
en brandend van de oude pijn.…
De zon
gedicht
3.2 met 20 stemmen
13.842 De zon is een Antwerpse planeet
De aarde houdt op bij de Schelde
Cyclonen gaan liggen op de Groenplaats
Van alle machtige steden die vallen
Valt Antwerpen het laatst
Tot op het laatst autochtoon.
------------------------------------------------
uit: 'De Leeuw', in verzamelde gedichten, 2004.…
Buren zonder gezicht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
487 deuren op slot
ramen met gordijnen gesloten
mensen als mieren in hopen
wij mijden de ogen
lopen gebogen zonder te zien
alleen thuis lukt ontspannen misschien
wonen naast buren
zonder gezicht en zijn blij
met geluidsisolatie door muren
ik ga spelen met dromen
in vergezichten een nieuwe wereld belichten
maar zij willen niet komen…
Thalamus
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
545 Soms ruik ik
de geur
van een oude stad.
Meegevoerd
door de wind
die zich
laag en traag
beweegt
langs muren
deuren
ramen
en via bewegende gordijnen
tot stilstand komt
bij de rand
van ons bed.
Daar liggen wij.
Samen.
In verdwijnend licht.…
Priemen glas en staal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 het prestigieuze
hoogbouwsilhouet
schrijnt aan de heldere hemel
koud en kaal
priemen glas en staal
gevoelloos in het blauw
aan hun voeten is het is zoeken
naar gezelligheid van kleine stegen
de buurt heeft eigen tijd en leven
als de eetcafés vol schuiven
met hongerige lijven weet dan
dat de torens zielloos achterblijven
het schrijnen…
Zone
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.922 Ik heb de stad nu gezien.
De honger is gestild. Ik heb de keizer niet begrepen en ben de
zoon kwijt. De zon komt bijna op. I'm scattered like newspapers
all over the street. En ik weet niet of ik dorst heb.
De nachten heb ik doorgebracht met de aanvoerder. Er was een
bijl, bot verraad en ik had al geen nagels meer. We kleden ons niet
uit.…
Donkere stegen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
480 ik kende pleinen en straten
waar middenklassers hun
welverdiende boterham aten
nu zijn het donkere stegen
waar klinkers blinken
in regen van kil neonlicht
de wijk wordt gesaneerd
mensen dienen te verdwijnen om
elders als normaal weer te verschijnen
maar het sist en gist verloedering
het spel werd al gespeeld toen de
eerste kansloze…
In de stad met het zilverig oogerondkijken
poëzie
1.0 met 1 stemmen
2.045 In de stad met het zilverig oogerondkijken,
de tere omhoge volneergeblazen zachtgerande wolklucht, ’t strijkel
van de blauw wittigbespeelde lucht.
Hoe heerlijk. Het stille hoogdroge roodwange door de lucht.…
Legoblokken zonder thuis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
482 nog
hun eigen melodie
toen ik naar boven liep
het was geen lopen
maar ik sloop
in pure nostalgie
voelde hoe
het spinrag van de tijd
aan mijn handen bleef hangen
in de verste hoeken
rommelde het avontuur
schatten van het eerste uur
nog stond de kist
onder de gebarsten ruit
maar het uitzicht was verdwenen
in de polder
is de stad…
Heerlijkheid, O Mechelen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
501 neen, mijn lichaam
niet bestand
en zwicht ik
onder maagdelijk en
omgeslagen kant
geklost
door eeuwen heen
laat mij je
lippen kussen
langs de Dijle
en sleep mij
dromend over ijle draden
van je lieflijk hart
dan pas wil ik meten
met verleden, heden
en vooruitzicht, vrij zijn
in geweten als ik verslingerd
en gelijk eendrachtig
vastgenageld…
Meeuwen
snelsonnet
3.5 met 6 stemmen
805 De meeuw is niet meer uit de stad te krijgen
’t Gekrijs verstoort de rust in ’t holst der nacht
Een vuilniszak toont ons zijn brute kracht
en zelfs de knalpot brengt hem niet tot zwijgen
Een tip: ze gaan er echt subiet vandoor!
Stuur cliniclowns, versterkt met Geer en Goor!…
Postindustrieel wonen (Oostblok)
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.020 Alles wat van het vijfjarenplan kwam
ligt hier verloren
Stilgevallen wat hydraulisch
werd aangedreven
wat mechanisch
Het valt niet mee
de overgang te verlichten
het staal te plooien als weleer
Zou dat kunnen
beton afgrazen
de koepel opengooien en
de was drogen in het neon?
---------------------
uit: 'Thuis', 2014.…
OUDE EN NIEUWE STEDEN
gedicht
5.0 met 2 stemmen
8.894 Je voelt je razendsnel vertrouwd
met oude steden, fraai gebouwd
om torens heen:
al kende je daar heg noch steg,
na een klein uur vind je de weg
heel goed alleen.
Maar neem een wijk uit onze tijd:
je raakt er vaak de weg nog kwijt
na honderd keer.
Zelfs in één bouwwerk, één kantoor,
zoek je je rot, de jaren door
en telkens weer.
Ach,…
Fluiten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
540 Fluitend loop je
door een verwilderde stad
trams doorkruisen haar met hoge snelheid
en een fietser steekt zijn vinger naar hen op, leve de vrijheid
graffiti schilders zijn druk bezig
een grauwgrijze muur te bespuiten
met vormen en kleuren, waarop Dali en Picasso
van boven al lachend naar hen fluiten
in het stadspark lopen kinderen
met…
Van bovenaf
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
462 Ze torenen
met hun spitsen
boven huizen uit
boven daken
Ze willen
ons,volk
goed,in stilte
bewaken
Ze vinden
ons doen en laten
toch:
'n heel gedoe
Waakzaam
met hun wakkere ogen
wakker uurwerk
en klokken
Ze zijn
van
volksfeesten en
partijen
Echt,erom jokken
doen ze niet
zo nu en dan...
knijpen ze 'n oogje toe…
Museumcafé
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 Bladeren op de rotonde.
Pakjes in de kale boom.
De fontein zichtbaar alleen.
Herfst op het Stationsplein.
De Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk,
dichtbij, maar ver weg.
Geel-blauwe treinen kruisen
tussen ons door.
Auto’s passeren in gepaste draf.
Af en toe een voetganger,
met muts of tas of buggy.
De rotonde van Venlo leeft.…
Kerk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Verzeild geraakt, op zoek naar inspiratie.
Slenter ik door een van onze steden.
Deze plaats is een vestingstad.
Ergens in het zuiden van het land.
Met de Kerst in aantocht bedacht ik mij:
Steden hebben een kerk midden in het hart.
Vestingsteden in het midden van,
hun stervormige en stevige muur
Over tweehonderdvijftig jaar ziet
men onze…
ik aarzel in dit licht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
576 de stad
alles van liefde is kostbaar
zeg je
de pijn van haar glimlach
je hand en gewond mijn weerstand
taal of wijn uit hoge glazen
op de bloemenschuit
aarzel ik in dit licht
dit stilgevallen licht
haar laken ademt
droom ik ieder gebaar…
Retraite
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
495 De trein vreet elke ochtend vele ikken
En niemand die hun nare dromen duidt
De klok zit hen voortdurend op de huid
Hij blijft hardnekkig en standvastig tikken
Zij trachten tevergeefs zich op te krikken
Terwijl de informatie hen omsluit
De trein vreet elke ochtend vele ikken
Zij vinden niet de tijd zich te verkwikken
Hij spuugt ze door de spuigaten…
Queeste
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
587 afscheid nemen van
de oude pijnboom doet zijn bast rillen
naalden op het klinkerpad
steken hem, weg moet hij, ver weg
van de opgefokte straten
in een zieke stad waar dood normaal schijnt
bloed en blauw door aders razen,
laaiende lichten de nacht versjteren
weg moet hij, ver weg, op zoek
naar die plek waar witte windveren
wedijveren met…
Samen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
544 Toen in de stad
massa’s mensen om me heen
maar nergens nergens
voelde ik een grotere leegte
nergens voelde ik me zo alleen
En nu lopend in het bos
met m’n honden om me heen
zijn de volop omarmende natuur
en wij
onverbrekelijk samen een…
Steeds opnieuw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Mensen borrelen op
uit duistere dromen,
elke morgen weer,
en monden gelaten uit
in de slurpende stad,
steeds opnieuw.…
XXXVIII - rotterdams - 1921
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
546 een designlamp
werpt zijn maanlicht
op de glazen tafel
van de maaskade
gaan rotterdamse galleien
met wereldnieuws
redactie buitenland
van over de hele wereld
komt misverstand
schulden en boetes
de familie mafiosi
vreten de woorden
los van de dingen
in taai alcoholisme
verzuipt zelfbeklag
muizenissen -
de kater op de kade
weet…
Weekdag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Grimmige mensen
met drie benen,
dimmig is het licht.
De lucht, huizen
en straatstenen,
samen één grijze vlek.
Enig licht van reclamespots:
het helder middelpunt van
een bewegende spiraal
die popperige gezichten
bestraalt en oplaadt
tot bereid speelgoed.
Wagens patrouilleren.
De kudde wordt gedreven
zonder geloei als excuus
bij…
Aan de rand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 De torens van Gent
prikken mijn aandacht
steenvast op de stad.
Zij wenken: “Kom terug!”.
Het spel van zon en schaduw
belicht telkens weer opnieuw
haarden van herinneringen.
De stad ontplooit zich.
De torens blijven wenken.
Als vingers tikken ze mij.
Engagement en eigendom
weerhouden mij verder.…