1036 resultaten.
Einde van de dag
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.281 de muur
Gloeit er warm van op
Een rode gloed glijdt noodgedwongen
Op koud gesteente en behang
De zonnegloed mag door het raam
Maar de kou moet buiten blijven
Daar blijft ook de vogelzang
En het fluiten naar de wijven
Binnen spinnen de muren
Voor de tijd die dag nog rest
Wanneer de trendy schemerlamp
De gezelligheid vast test
Gordijnen…
Podiumparket
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.328 de stilte valt omlaag
als het licht verdwijnt
en het podium grijnst
de gordijnen open, traag
een zwarte stoel
troont het gevoel
in een leeg decor
hij wacht alleen gelaten
en verstomt het praten
even ...…
Jij...
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.623 Jij bent als een wit gordijn
in de wapperende wind.
En een glimlach, geplukt
van de lippen van een kind.
Jij bent het smelten van ijs
in een warme zomerzon
en de allermooiste vlinder
die ik net niet pakken kon.
Jij bent de blik van een bruid
naar haar beminde bruidegom,
en de woorden feil en ioom,
maar dan gelezen andersom.…
Duizend nachten en dagen
gedicht
3.4 met 38 stemmen
16.296 Een schuldig gordijn houdt me voor eeuwig van me gescheiden.
----------------------------------------
uit: 'Gesloten gedichten', 1964.…
in het voorbijgaan
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
704 dan mijn arm
die haast schuw naar
jouw ijzeren ros wuift
of is de blik
enkel voorwaarts gericht
tussen wanden van geluid
waartussen witte strepen
voorwaarts flitsen
en asfalt de toekomst duidt
wil jij me treffen
en de stoet van wielen
voor even verlaten
of eist de verte
dat ze zo min mogelijk
alleen wordt gelaten
ik zal het gordijn…
Waterdicht
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
363 heeft een lichter
kleurtje gekregen
omdat doemdenken
de laatste tijd
uit vergaande
slijt ineens tot
nieuws is verheven
en doordat
het patina
van de publiciteit
dolgraag de
donkere kanten
van alle emoties
verlicht in hun jacht
op potentiele klanten
stilte regeert
uitgestorven straten
argwaan schijnt
nog wat licht door
gordijnen…
Het delicate bloem-schikken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
785 vanwaar komt die tocht
onder het verhullende gordijn
dat ooit werd gestopt met
oude vergankelijkheid op stok
De bloemstukken van weleer.…
Vrije geest
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.364 Als de avond valt
Is hij de donkere schaduw
Als hij een blok op het vuur gooit
Is hij het droge hout
Als hij de gordijnen sluit
Is hij de stille nacht
Als hij naar bed gaat
Is hij de sleutel in de deur
Alles kan hij zijn
Terwijl de sterren stralen
In een donkere nacht
Hij denkt aan morgen
En hij is de trap naar boven
Hij zet een raam…
SAMEN MET MIJ HUILEN
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
736 Even
en je schoof dan de gordijnen dicht
Dan zou je mij een kus gaan geven
en weende samen met mij, wellicht
21-1-2021
Ton Rijkers…
Verholen?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
612 gespitte graven waaruit
de ochtenden zich laven
tot het morgen gloren,
worden nieuwe tranen
geboren, leggen zon en
maan een schaduw
over een geleefd gezicht,
lucht en water verhangen
zich aan nevelringen, de
mens wikt en schikt zich in
een aantoonbaar gewicht,
naar de maat van al die
overbodige dingen, schuift
daarbij de gordijnen…
De cactus
poëzie
3.5 met 12 stemmen
5.738 Kaal staat hij voor de blankheid der gordijnen,
verschrompeld in wat kiezel en wat zand
en mist zijn ziel: het alverschroeiend schijnen
der eeuwge zomers van zijn vaderland.…
Ben ik resistent?
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
595 Vanuit verloren stilten,
boren miljoenen vragen
zovele gaten in gordijnen
van het paradijs, steeds meer
licht priemt door onwrikbare
schaduwen, waarin onmacht
wordt beleefd, wanneer het
verloren bloed door de mazen
van de schijn is weggevloeid.…
Wolf
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
691 ‘s Nachts werd ik wakker van zijn luid gehuil,
en deed ik trillend de gordijnen open
dan hield het enge beest opeens zijn muil.
Hij zou zijn leven met de dood bekopen.
Ik kocht een schietgeweer en hield me schuil
en toen hij weer kwam aangedropen
richtte ik mijn loop op dat stuk vuil,
tot ik zijn ogen zag. Zijn donk’re ogen.…
Lente
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
623 Het valt mij op
Dat ik de laatste tijd
steeds vroeger
de gordijnen sluit
niet dat het sneller donker wordt
integendeel
de lente rukt onstuitbaar op
de dagen lengen
soms al om vijf uur
soms zelfs nog eerder
steeds vaker blijven ze
de hele dag gesloten
ze laten licht door
ja dat wel, het is dus overdag
beslist niet aardedonker
toch…
Een kat maakt rare sprongen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
539 Littekens van nagels
ruisend glas van haren,
tijger in gordijnen.…
Een tijdloze beleving?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
459 Wie bij daglicht de
gordijnen van de
wereld sluit en de
kaars zal doven,
verhult de toekomst
in nevelen, een
vermetel gebaar om de
tijd te willen ophouden.
verwijzing naar vroeger
eeuwen, zo de mythe wil
geloven om in elkaars
armen en gedachten te
verstenen als lot, dat het
geluk niet zal benijden.…
Lucide
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
570 mensen
binnenin een fossielen bos
onverklaarbaar sla ik glasgordijnen open
van motregen, dat viel in de ochtend
voor mijn gevoel alreeds expres gesloten
tussen mens en de natuur
binnen het eeuwigdurende gedruis
blijf ik abrupt hangen aan lage grijptakken
waarin mijn woeste haren verstrengelen:
o, Absalom mijn zoon
verbaas mij dat het gordijn…
Najaarsvensterke
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.467 Een verneuteld vrouwke schikte
't Wit-en-rood geblokt gordijn;
't Was..., alsof heur rimpels zegden
‘'t Zal 'ne kwaaie Winter zijn’...…
Achter de coulissen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
591 Dan schuiven de maskers
met de panelen; sluiten de gordijnen
achter het verhaal.…
vivre en cercles
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 de gordijnen sluit ik nog
neem het prille niet aan
als goede munt
in mij voel ik zeker wel
een koud bestaan
het winterkleed afleggen
is mij nog niet gegund
het getij neemt zijn tijd
in mij, het is in mijn bezit
zie dat niet als verwijt
de natuur schildert immers
niet altijd plots wit in mijn geest
ze wordt door mistig grijs geleid
ik…
menselijke trekjes
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
434 een geweldig paar
het kopje en schoteltje
vijftig jaar samen
de kamerplanten
ze verlangen naar buiten
voor altijd binnen
olifant van steen
uit een klomp klei geboren
met grote oren
vrouw uit Afrika
denkt vaak aan haar droeve reis
uit hout gesneden
meisje met duiven
droomt al jaren voor zich uit
in de vensterbank
gordijnen hangen…
je hebt me bewoonbaar gemaakt
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
1.298 bewoonbaar gemaakt
muren behangen met
kleurrijk verlangen
in ieder patroon
ik leef in een droom
de deuren vervangen
het piepen en kraken
gestopt door ze strak
af te hangen, gangen
geschoond en gerecht
pannen getrapt en in
lijn op de daken gelegd
ramen doorzichtig
van buiten naar binnen
voorzichtig beginnen
met open te zijn
gordijnen…
HEMELEN
netgedicht
3.4 met 135 stemmen
493 ik voelde
licht frisse tocht
die mijn warme
lijf zacht streelde
zag gordijnen
golven op de
langzaam wakker
wordende wind
ik kende
de komende
rituelen
eigenlijk alles
wat daar
bedacht was
en wat wij
van plan waren
ja het
overwinnen
van fysieke
beperkingen
door intimiteit
liefde en geduld
in een te leren
totale overgave
wij…
De doodstrompet
gedicht
4.0 met 1 stemmen
339 Mijn lichaam werd gevonden door het licht
dat de gordijnen kliefde. Mijn lippen waren een litteken.
Met mijn voeten bloot de trap afgelopen,
mijn ogen volgden niet. Mijn rug keerde zich
naar duisternis en water. Kraakbeen, zenuwcellen
en haarvaten vulden zich, los van elkaar.
Alles voor het eerst, alles voor het laatst.…
Spiegel
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
986 Dat zou ik niet durven te beweren
Ze eten pas of al om kwart over vier
volgens mij een snelle ongezonde hap
en die zoon van hun is vast een dronkelap
ik zag ‘m laatst lopen met een volle krat bier
Ik vind mijn lange gordijnen wel plezierig
en heb ze sinds hun komst dagelijks dicht
dan zit ik niet zo openlijk in het zicht
mijn buren gluren…
Krullen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
2.120 Zoals gordijnen draperen als ze dichten
liggen krullen als een pauwencanto gestreept
over zucht en rondingen gesleept
tussen ademsnood door laverende lichten
die wazige ogen niets meer ziend vertellen
- bewogen achter wilde tochten verdiepen -
van en in de overgave waar ze pas in sliepen
huiveren als de tintelende waaier blijft kwellen…
Holst van de nacht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.054 Het holst van de nacht
Kan het daglicht niet verdragen
Lege hoofden, allen dwazen
Het donker voelt zo zacht
Op straat is het stil
In het café gebeuren dingen
Mensen dansen, vrijen, zingen
De warmte voelt zo kil
De gordijnen zijn open
Een hoer begint te lonken
Ze spuwt vuur, ik ben dronken
Ik betast haar knopen
Wanneer…
Oleanders of zo
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.144 zo kun je verdwalen met je neus in de wolken
of in geuren die een schoonheid kleuren met
honing mandarijnen fluwelen gordijnen en
ogen stralend naar een ster die er misschien
wel helemaal niet was, of gewoon in jouw lach
als je stiekem om het hoekje gluurt of met
je neus plat tegen het raam en een blos die
smaakt naar meer kan ik nog dromen…
Korte Straat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 zo'n nergens
maandenlang begrensd
door kou die alles stillegt
en de straat aan beide kanten
laat verdwijnen in sneeuw
Het verzet en de dromen
van de tieners bevriezen
Ze houden hun kleren aan
in bed en moeten het doen
met ijsbloemen op het raam
De buren wonen te dichtbij
om vrienden te zijn
Oma houdt ze in de gaten
boodschappen en gordijnen…
Piter Terpstra
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
914 geluiden zijn gestorven – geen wakker
worden meer in de vroege morgen
niet meer bijtend op de tong
het potlood leeg
geen verhalen meer
jouw eigen verhaal geschiedenis
buren zien je niet
meer laat in de nacht typen
in silhouet van gordijnen
jouw dwalende gedachten
gebroken in het ritme van de dood
moe is het lichaam
vingers zullen bladzijden…