2904 resultaten.
Onzichtbaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
664 Het zicht ontroofd
de muziek gedempt
Eenzaamheid
hangt als een klamme deken
om mij heen
Voetstappen verlaten
verdwijnen in de mist
bewimpelen onuitgesproken woorden
In dit van god verlaten land
loop ik in de wolken
met mijn gehele zijn
Versluierd voor elkeen
slechts vergezeld
door fragiele flarden
als stille getuigen…
Had ik geleefd
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
623 langgerekt baant
een schaduw
het pad voor me uit
de stilte holt gretig
mijn voeten voorbij
laat sporen achter
waarin ik verdwijn
net voor het sterven
en voor de dag
kruipt de nacht
uit mijn magere mond
ik verlies het
onvoldragen zicht
om ademloos te
mogen leven
en om mezelf
aan de dood te geven…
Stilte als vriend
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
508 ik ken de blikken
maar zij zeggen
mij niets meer
voel handen
op schouders
ze doen alleen zeer
zeg woorden
die zo verdwijnen
in oost-indische oren
wanhopig zoek
ik een uitweg
in alle negeren
neem stilte als
vriend om terug
naar mezelf te keren
heb het gedruis
naamloos verlaten
niemand had iets in de gaten…
het woord
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
534 het woord
bezig van deze
wereld te verdwijnen
schijnbaar dood
in winterslaap
hapt in duisternis
naar adem
verbinding verbroken
het woord
valt in stukken
uiteen in scherven
gebroken
op onverlichte
plek in hoofden
betekenis verloren
het woord
opgesloten
bijna vergeten
vrede! rammelt
aan de poorten…
Vergeet niet, alsjeblieft
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
2.460 Als ik op een nacht verdwijn,
Vergeet mij niet te vergeven,
En denk aan mij slechts zo even
Voor de zonneschijn.…
vivaldi
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
978 gloria in d majeur
ijle meisjesstemmen
zweven in het koor van de
santa maria della pièta
het gloria beroert het publiek
vereert de rode priester
het bruisende venetie
hoort nauwelijks de ijle klanken
van het cum sancto spiritu
verdwijnend in de nevel
van de trage lagune…
Blootstelling
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
760 woorden stel ik niet meer bloot
aan deze naamloze wereld
ik verslaap nu de poëzie
ruggelings in mijn gedachten
muze bladert niet meer met plezier
het zucht in het versmeltende licht
in vormen van geheim
gekwetst in oude levenskrachten
treft het argeloos mijn hart
het sterft als onkruid en
in paarse winden zal zij
verdwijnen…
Hemel
hartenkreet
3.5 met 14 stemmen
1.703 Ik zie de zon en in de verte al de maan
aan de hemel staan
het is een mooi gezicht
het vallen van de duisternis
de zon die langzaam gaat verdwijnen
de maan die volop gaat schijnen
de sterren in de lucht
een is er op de vlucht
de gouden stralen
die naar beneden dalen
met hun praal en pracht
zo mooi zo teder en zo zacht…
Fabou opent deuren
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.075 Met verdwijnen niet te
schaden.
Vaarwel, want ik moet varen
op mijn eigen geloof, invloed
intuitie en een beetje ervaren.
Toch hoop ik je terug te zien,
over een aantal jaren.…
Ponypark Slagharen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
766 Het is niet erg
dat het leven geen zin heeft
er is voedsel genoeg
en huilen mag om illusies
die verdwijnen -
ik ben een kind
uit de tijd van wederopbouw
en weet verdriet
bestaat sinds heugenis, dus lang
voordat de Duitsers kwamen.…
Duistere charme
netgedicht
4.7 met 12 stemmen
697 Alsof het stralende licht van de tijd dooft
En mij zeeën van herinneringen geeft
Biedt de nacht mij de troost van de dag
Zonder schaamte komt zij elke dag tot mij
Zodat ik dingen zie, die ik overdag niet zag
Wanneer de tijd dan weer gaat schijnen
Laat het de duistere charme verdwijnen…
Dit moment
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.252 Ik lig en jij bij mij
Wij zijn eenvoudig waar
We liggen waar om waar te zijn
Je vleit je in mijn zij
We liggen draagbaar
Opgevouwen in het licht
We liggen licht om waar te zijn
En ik verdwijn maar
Goed gestemd kom ik in waarheid om
In de feitelijkheid van jou en mij
In variaties op de tijd
In de variaties op werkelijkheid…
Kiezel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
592 Ik was een kiezel
ooit
een gladgeschaafde jongen
glazig
liggend
tussen waterkorrels of
min of meer gezellig
in de stroming
ik mondde uit
ketste zonder vonken
geen begin vandaag
geen einde morgen
steeds het slijpen
het ronde
zijn
versmelten
met de tijd
tot ik kiezel
uiteindelijk
in niets
verdwijn.
© Rudi J.P.…
Sneeuw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
515 Daar lag het dan
weggedoken voor de zon
alsof het bang was,
om afscheid te nemen
van dit winterse gevoel
daar lag het dan
weggedoken bij een struik
bang om te verdwijnen
in de diepe donkere grond
daar lag het dan
eenzaam in een hoekje
bang om gezien te worden
door die grote warme zon
daar lag het dan
dat laatste,
kleine hoopje sneeuw…
laat het hechten
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.529 de vogel groet mij niet
bij het naderend afscheid
hoezeer hij in de zomer
aan mijn hagen hecht
vertrekt hij plotseling
omdat het zuiden trekt
anders dan vorig jaar
zoek ik nu onder struiken
om zo de plek te vinden
waar het sterven ligt
om als een vogel
te verdwijnen
ik groet je niet
bij het afscheid nemen
ik laat het hechten
niet…
Aan zet
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
657 oneindig is als licht
met donker vermoeden
levenslang
in geketende ringen
met liefde en verdriet
een verschijnen en verdwijnen
meetbaar
en ook weer niet
aan alles komt een eind
behalve aan een cirkel
als ik die nu verzin
begint wat nooit meer stopt
slechts krimpt of dijt
blijvend
door rond te gaan
op eigen kracht
ongeacht…
De avond draagt.
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
603 Tot de sterren aan het firmament verschijnen
mijn gedachten in tijd en ruimte verdwijnen.
Als de ochtenddauw mij dan gaat omarmen
zal de nieuwe dag mij ook weer verwarmen.
Dan zal ik mijn vleugels dicht gaan vouwen
niet meer vluchten maar het leven aanvaarden.…
Tegenlicht
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
30 En als het donker
om ons heen valt,
wanneer geen stem
ons nog herkent,
zal ik verdwijnen
in het stille licht.
Toen ik verstierf
tot luister,
fluisterde je naam
nog eenmaal
door de nacht.…
De avond draagt
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
523 Tot de sterren aan het firmament verschijnen
mijn gedachten in tijd en ruimte verdwijnen.
Als de ochtenddauw mij gaat omarmen
zal de nieuwe dag me ook weer verwarmen.
Zal dan mijn vleugels dicht gaan vouwen
niet meer vluchten maar het leven aanvaarden.…
Verbonden
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
614 geboeid zit ik te kijken, naar jou
jij die je hoofd buigt over
datgene wat essentieel is
-matters of the heart-
in inkt geschreven
herleven gesloten ogen de woorden
genietend aanschouw ik
hoe jouw zorgen langzaam verdwijnen
wanneer jij mij jouw mooiste glimlach geeft…
Mijn schaduw langer wordt
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
506 ben ik verdwaald
in golven van de zee
als duinen naar me wuiven
mijn schaduw
langer wordt en
wegspoelt in het schuimen
zand onder mijn voeten
voel verdwijnen als
strand de vloed weerstaat
niemand ziet
hoe ik te gronde ga
iedereen ontkent dat ik besta
ben gegaan
heb geen banden door te snijden
daaraan lijden was mijn enige bestaan…
Ik word één met de nacht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
480 geestelijke pijnen
ondermijnen mijn kracht
hersenen kraken en rekken
lichamelijk verschijnen
krampen en spastische trekken
ik zonder mij af
wordt één met de nacht
het duivels gespuis
op mijn schouder gebied
inhaleer en… geniet
de rook maakt me wazig,
slaperig, slap
de pijnen verdwijnen
warempel
ik lach!…
Samen op de wind
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
790 vond je
in het zachte wiegen
samen op de wind
boog naar jou
maar jij ontsnapte gauw
in goeder trouw
in onderhuidse stromen
kwamen kleuren overeen
zonder keuze ben jij nummer één
ik wieg en heb je lief
laat wind ons samen deinen
in jouw geur wil ik verdwijnen…
Corona-poëzie
gedicht
2.7 met 45 stemmen
12.148 "Als die venijnige/
ijzerenheinige/
virusjes die je niet ziet/
als die rond-hoppende/
in de war schoppende/
piepkleine stukjes verdriet/
weg zullen kwijnen/
en daarna verdwijnen/
dat nergens nog eén overschiet/
dan zal ik je kussen/
maar ja, ondertussen/
doe ik dat maar niet."
Joke van Leeuwen
in DICHTER, tijdschrift met poëzie voor…
Onsterfelijk
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
685 Ik herinner haar handen
wrijvend over elkaar
alsof ze haar rimpels wilde doen verdwijnen
in haar geest was ze jong
dan lachte ze maar
om die handen want die waren niet van haar
ze was totaal verstomd
af en toe een oerkreet
ik vergeet het nooit, verdomd
haar laatste diepe zucht
zo heeft ze zichzelf ontvlucht
een lach verscheen op haar…
romantisch bij nachte
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
2.269 Kerst in je ogen
een wereld vol mededogen
met Betlehems ster
romantisch bij nachte
in stil verwachten
komen koningen van ver
maar herders verdwijnen
schaapjes de ezel en os
verschijnen alleen in de stal
gezond en veel zegen kan
ik u helaas nog niet geven toch
wens ik u allen een goddelijk nieuwjaar…
nachtzuster
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
619 nachtzusters zijn de liefste
ze sluipen geluidloos binnen
op rubberen zolen
het hoofdlampje om de nek
ze vervangen infusen
verbinden wonden
trekken bijna pijnloos bloed
en fluisteren in je oor
ze verzachten koorts
en verlichten pijn
ze schudden de dekens op
en verdwijnen
even geluidloos
nachtzusters zijn de liefste…
LAIS CCV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 Het wou dat het twee armen had die traag
het in het omarmen konden zo dat
het stil in zich verdwijnen kon gestaag
en niet meer hoefde te beleven dat
liefde het hatelijk maakt en plat
en niets, niets meer heel laat van de dromen.
’t Wou dat het zo in een boek kon komen,
hun wedervaren niet geheel geslecht,
dat het zo als het bij haar kon komen…
Al wat me dierbaar was.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
648 En nu ligt ze naast me, mijn prooidier van de nacht,
met lendenen soepel en ogen zo zacht
Mocht dit lieflijk wezen ooit nog verdwijnen,
wat zullen mijn dagen van schaamte me schrijnen.…
je verliefheid tintelde mijn huid
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.513 we verdwijnen in de horizon
en kijken niet meer om…