Alle inzendingen over verdwijnen

2904 resultaten.

Sorteren op:

Onzichtbaar

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 664
Het zicht ontroofd de muziek gedempt Eenzaamheid hangt als een klamme deken om mij heen Voetstappen verlaten verdwijnen in de mist bewimpelen onuitgesproken woorden In dit van god verlaten land loop ik in de wolken met mijn gehele zijn Versluierd voor elkeen slechts vergezeld door fragiele flarden als stille getuigen…

Had ik geleefd

netgedicht
4.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 623
langgerekt baant een schaduw het pad voor me uit de stilte holt gretig mijn voeten voorbij laat sporen achter waarin ik verdwijn net voor het sterven en voor de dag kruipt de nacht uit mijn magere mond ik verlies het onvoldragen zicht om ademloos te mogen leven en om mezelf aan de dood te geven…

Stilte als vriend

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 508
ik ken de blikken maar zij zeggen mij niets meer voel handen op schouders ze doen alleen zeer zeg woorden die zo verdwijnen in oost-indische oren wanhopig zoek ik een uitweg in alle negeren neem stilte als vriend om terug naar mezelf te keren heb het gedruis naamloos verlaten niemand had iets in de gaten…

het woord

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 534
het woord bezig van deze wereld te verdwijnen schijnbaar dood in winterslaap hapt in duisternis naar adem verbinding verbroken het woord valt in stukken uiteen in scherven gebroken op onverlichte plek in hoofden betekenis verloren het woord opgesloten bijna vergeten vrede! rammelt aan de poorten…

Vergeet niet, alsjeblieft

hartenkreet
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.460
Als ik op een nacht verdwijn, Vergeet mij niet te vergeven, En denk aan mij slechts zo even Voor de zonneschijn.…
Julia T.9 november 2006Lees meer >

vivaldi

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 978
gloria in d majeur ijle meisjesstemmen zweven in het koor van de santa maria della pièta het gloria beroert het publiek vereert de rode priester het bruisende venetie hoort nauwelijks de ijle klanken van het cum sancto spiritu verdwijnend in de nevel van de trage lagune…

Blootstelling

netgedicht
4.2 met 17 stemmen aantal keer bekeken 760
woorden stel ik niet meer bloot aan deze naamloze wereld ik verslaap nu de poëzie ruggelings in mijn gedachten muze bladert niet meer met plezier het zucht in het versmeltende licht in vormen van geheim gekwetst in oude levenskrachten treft het argeloos mijn hart het sterft als onkruid en in paarse winden zal zij verdwijnen…
Klaes4 maart 2007Lees meer >

Hemel

hartenkreet
3.5 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.703
Ik zie de zon en in de verte al de maan aan de hemel staan het is een mooi gezicht het vallen van de duisternis de zon die langzaam gaat verdwijnen de maan die volop gaat schijnen de sterren in de lucht een is er op de vlucht de gouden stralen die naar beneden dalen met hun praal en pracht zo mooi zo teder en zo zacht…

Fabou opent deuren

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.075
Met verdwijnen niet te schaden. Vaarwel, want ik moet varen op mijn eigen geloof, invloed intuitie en een beetje ervaren. Toch hoop ik je terug te zien, over een aantal jaren.…
Vlorror28 december 2007Lees meer >

Ponypark Slagharen

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 766
Het is niet erg dat het leven geen zin heeft er is voedsel genoeg en huilen mag om illusies die verdwijnen - ik ben een kind uit de tijd van wederopbouw en weet verdriet bestaat sinds heugenis, dus lang voordat de Duitsers kwamen.…

Duistere charme

netgedicht
4.7 met 12 stemmen aantal keer bekeken 697
Alsof het stralende licht van de tijd dooft En mij zeeën van herinneringen geeft Biedt de nacht mij de troost van de dag Zonder schaamte komt zij elke dag tot mij Zodat ik dingen zie, die ik overdag niet zag Wanneer de tijd dan weer gaat schijnen Laat het de duistere charme verdwijnen…

Dit moment

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.252
Ik lig en jij bij mij Wij zijn eenvoudig waar We liggen waar om waar te zijn Je vleit je in mijn zij We liggen draagbaar Opgevouwen in het licht We liggen licht om waar te zijn En ik verdwijn maar Goed gestemd kom ik in waarheid om In de feitelijkheid van jou en mij In variaties op de tijd In de variaties op werkelijkheid…
Toas18 maart 2008Lees meer >

Kiezel

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 592
Ik was een kiezel ooit een gladgeschaafde jongen glazig liggend tussen waterkorrels of min of meer gezellig in de stroming ik mondde uit ketste zonder vonken geen begin vandaag geen einde morgen steeds het slijpen het ronde zijn versmelten met de tijd tot ik kiezel uiteindelijk in niets verdwijn. © Rudi J.P.…

Sneeuw

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 515
Daar lag het dan weggedoken voor de zon alsof het bang was, om afscheid te nemen van dit winterse gevoel daar lag het dan weggedoken bij een struik bang om te verdwijnen in de diepe donkere grond daar lag het dan eenzaam in een hoekje bang om gezien te worden door die grote warme zon daar lag het dan dat laatste, kleine hoopje sneeuw…
Marie Elise19 januari 2009Lees meer >

laat het hechten

netgedicht
4.1 met 17 stemmen aantal keer bekeken 1.529
de vogel groet mij niet bij het naderend afscheid hoezeer hij in de zomer aan mijn hagen hecht vertrekt hij plotseling omdat het zuiden trekt anders dan vorig jaar zoek ik nu onder struiken om zo de plek te vinden waar het sterven ligt om als een vogel te verdwijnen ik groet je niet bij het afscheid nemen ik laat het hechten niet…
annabel17 september 2009Lees meer >

Aan zet

netgedicht
4.1 met 18 stemmen aantal keer bekeken 657
oneindig is als licht met donker vermoeden levenslang in geketende ringen met liefde en verdriet een verschijnen en verdwijnen meetbaar en ook weer niet aan alles komt een eind behalve aan een cirkel als ik die nu verzin begint wat nooit meer stopt slechts krimpt of dijt blijvend door rond te gaan op eigen kracht ongeacht…

De avond draagt.

netgedicht
2.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 603
Tot de sterren aan het firmament verschijnen mijn gedachten in tijd en ruimte verdwijnen. Als de ochtenddauw mij dan gaat omarmen zal de nieuwe dag mij ook weer verwarmen. Dan zal ik mijn vleugels dicht gaan vouwen niet meer vluchten maar het leven aanvaarden.…

Tegenlicht

netgedicht
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 30
En als het donker om ons heen valt, wanneer geen stem ons nog herkent, zal ik verdwijnen in het stille licht. Toen ik verstierf tot luister, fluisterde je naam nog eenmaal door de nacht.…
Almamater3 november 2026Lees meer >

De avond draagt

netgedicht
2.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 523
Tot de sterren aan het firmament verschijnen mijn gedachten in tijd en ruimte verdwijnen. Als de ochtenddauw mij gaat omarmen zal de nieuwe dag me ook weer verwarmen. Zal dan mijn vleugels dicht gaan vouwen niet meer vluchten maar het leven aanvaarden.…

Verbonden

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 614
geboeid zit ik te kijken, naar jou jij die je hoofd buigt over datgene wat essentieel is -matters of the heart- in inkt geschreven herleven gesloten ogen de woorden genietend aanschouw ik hoe jouw zorgen langzaam verdwijnen wanneer jij mij jouw mooiste glimlach geeft…
LadyLove13 maart 2013Lees meer >

Mijn schaduw langer wordt

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 506
ben ik verdwaald in golven van de zee als duinen naar me wuiven mijn schaduw langer wordt en wegspoelt in het schuimen zand onder mijn voeten voel verdwijnen als strand de vloed weerstaat niemand ziet hoe ik te gronde ga iedereen ontkent dat ik besta ben gegaan heb geen banden door te snijden daaraan lijden was mijn enige bestaan…
wil melker22 september 2010Lees meer >

Ik word één met de nacht

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 480
geestelijke pijnen ondermijnen mijn kracht hersenen kraken en rekken lichamelijk verschijnen krampen en spastische trekken ik zonder mij af wordt één met de nacht het duivels gespuis op mijn schouder gebied inhaleer en… geniet de rook maakt me wazig, slaperig, slap de pijnen verdwijnen warempel ik lach!…
jonhy donovan16 augustus 2016Lees meer >

Samen op de wind

netgedicht
2.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 790
vond je in het zachte wiegen samen op de wind boog naar jou maar jij ontsnapte gauw in goeder trouw in onderhuidse stromen kwamen kleuren overeen zonder keuze ben jij nummer één ik wieg en heb je lief laat wind ons samen deinen in jouw geur wil ik verdwijnen…

Corona-poëzie

gedicht
2.7 met 45 stemmen aantal keer bekeken 12.148
"Als die venijnige/ ijzerenheinige/ virusjes die je niet ziet/ als die rond-hoppende/ in de war schoppende/ piepkleine stukjes verdriet/ weg zullen kwijnen/ en daarna verdwijnen/ dat nergens nog eén overschiet/ dan zal ik je kussen/ maar ja, ondertussen/ doe ik dat maar niet." Joke van Leeuwen in DICHTER, tijdschrift met poëzie voor…

Onsterfelijk

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 685
Ik herinner haar handen wrijvend over elkaar alsof ze haar rimpels wilde doen verdwijnen in haar geest was ze jong dan lachte ze maar om die handen want die waren niet van haar ze was totaal verstomd af en toe een oerkreet ik vergeet het nooit, verdomd haar laatste diepe zucht zo heeft ze zichzelf ontvlucht een lach verscheen op haar…

romantisch bij nachte

netgedicht
1.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.269
Kerst in je ogen een wereld vol mededogen met Betlehems ster romantisch bij nachte in stil verwachten komen koningen van ver maar herders verdwijnen schaapjes de ezel en os verschijnen alleen in de stal gezond en veel zegen kan ik u helaas nog niet geven toch wens ik u allen een goddelijk nieuwjaar…
wil melker22 december 2005Lees meer >

nachtzuster

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 619
nachtzusters zijn de liefste ze sluipen geluidloos binnen op rubberen zolen het hoofdlampje om de nek ze vervangen infusen verbinden wonden trekken bijna pijnloos bloed en fluisteren in je oor ze verzachten koorts en verlichten pijn ze schudden de dekens op en verdwijnen even geluidloos nachtzusters zijn de liefste…

LAIS CCV

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 399
Het wou dat het twee armen had die traag het in het omarmen konden zo dat het stil in zich verdwijnen kon gestaag en niet meer hoefde te beleven dat liefde het hatelijk maakt en plat en niets, niets meer heel laat van de dromen. ’t Wou dat het zo in een boek kon komen, hun wedervaren niet geheel geslecht, dat het zo als het bij haar kon komen…

Al wat me dierbaar was.

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 648
En nu ligt ze naast me, mijn prooidier van de nacht, met lendenen soepel en ogen zo zacht Mocht dit lieflijk wezen ooit nog verdwijnen, wat zullen mijn dagen van schaamte me schrijnen.…

je verliefheid tintelde mijn huid

netgedicht
3.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.513
we verdwijnen in de horizon en kijken niet meer om…
wil melker25 februari 2003Lees meer >